Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

'Ερχεται νέο αναδρομικό χαράτσι 735 εκατ. ευρώ από τη ΔΕΗ και το 2012


Η ΔΕΗ προ του «οικονομικού ναυαγίου» της ζητεί αναδρομικά μέσω των λογαριασμών από τους πελάτες της 735 εκατ. ευρώ και χαρακτηρίζει την επιβάρυνση «λίγη και προσωρινή» επισημαίνοντας ότι «τα ποσά αυτά επιστρέφουν αμέσως στην πραγματική οικονομία».

Η αναδρομική επιβάρυνση αφορά όπως διευκρινίζει την ανάκτηση των ποσών που αντιστοιχούν στις Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ) των ετών 2012-2015. Ο λογαριασμός των ΥΚΩ καλύπτει το αυξημένο κόστος παραγωγής ρεύματος στα μη διασυνδεδεμένα νησιά, που ηλεκτροδοτούνται από πετρελαϊκές μονάδες, καθώς και το κόστος του τιμολογίων των πολυτέκνων και του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου.  

Ωστόσο, το συντριπτικά μεγαλύτερο κονδύλι αφορά τα νησιά.

Τα ποσά που εισπράττει η ΔΕΗ (όπως και το σύνολο των προμηθευτών ηλεκτρικής ενέργειας) μέσω των λογαριασμών ρεύματος έχουν καθοριστεί με τον νόμο 4067/2012, με βάση τα δεδομένα του 2011.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η Επιχείρηση, αυτά τα ποσά υπολείπονται κατά 735 εκατ. ευρώ της πραγματικής επιπλέον δαπάνης που κατέβαλε για την ηλεκτροδότηση των νησιών στο διάστημα 2012-2015.

Συγκεκριμένα, η υποανάκτηση ανά έτος είναι 190 εκατ. για το 2012, 260 εκατ. για το 2013, 152 εκατ. για το 2014 και 131 εκατ. για το 2015.

«Το αντάλλαγμα των ΥΚΩ είναι οι επιπλέον πραγματικές δαπάνες της ΔΕΗ για την ηλεκτρική ενέργεια των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών και για το Κοινωνικό Τιμολόγιο

. Το αίτημα λοιπόν της ΔΕΗ για ανάκτηση των ΥΚΩ των προηγούμενων ετών δεν "έρχεται για να καλύψει τις απώλειες της εταιρείας από τις ανεξόφλητες οφειλές πελατών" όπως γράφτηκε, αλλά για να ανακτήσει τις δαπάνες, τις οποίες έχει υποστεί για επενδύσεις και για λειτουργικά έξοδα που αφορούν στα Μη Διασυνδεδεμένα Νησιά, ώστε η τιμή του ρεύματος να είναι ίδια με αυτήν της ηπειρωτικής χώρας», τονίζει η ΔΕΗ.

Όπως ανέφεραν αρμόδιοι παράγοντες στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η πτώση των τιμών του πετρελαίου που καταγράφηκε τα προηγούμενα χρόνια περιορίζει αλλά δεν εξαλείφει τη διαφορά του κόστους παραγωγής στα νησιά, δεδομένου ότι κατά ένα μέρος περιορίζεται το κόστος παραγωγής και στην ηπειρωτική χώρα από φυσικό αέριο, η τιμή του οποίου ακολουθεί την αντίστοιχη του πετρελαίου.


Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Σταθάκης: Μέχρι την Παρασκευή ξεπουλάμε και τα ενεργειακά


Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης, δήλωσε μετά τη συνάντηση του με τους δανειστές πως παρά τις όποιες μικρές διαφορές υπάρχουν, το θέμα της απελευθέρωσης αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας θα έχει κλείσει μέχρι την Παρασκευή.

Αντικείμενο της διαπραγμάτευσης είναι η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας με συνδυασμό πώλησης λιγνιτικών μονάδων και δημοπρασίες λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής της ΔΕΗ.  Την Τετάρτη θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη για το 2017 δημοπρασία για 145 μεγαβατώρες ανά ώρα και τιμή εκκίνησης τα 37,37 ευρώ ανά μεγαβατώρα.

Υπενθυμίζεται ότι ο Γ. Σταθάκης έχει δηλώσει πως η κυβέρνηση «θα διασφαλίσει πλήρως τις θέσεις εργασίας και τον ρόλο της ΔΕΗ ως κεντρικού πυλώνα στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας», ενώ υποστηρίζει ότι με την έως τώρα διαπραγμάτευση η κυβέρνηση «έχει καταφέρει να αποκλείσει τη συζήτηση για το σύνολο των μονάδων της ΔΕΗ και την ιδέα της αποκλειστικής συμμετοχής ιδιωτών, ενώ στην πορεία των συζητήσεων».


Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν έχει όριο η ξεφτίλα Τσίπρα...Για τις κατασχέσεις λογαριασμών πολιτών δεν φταίμε εμείς!


Από Σπύρο Σούρλα 

Και εδώ ένα ακόμα μνημειώδες απόσπασμα της πολιτικής του αλητείας

Τι να σχολιάσεις?

''Οι 1.000 κατασχέσεις ημερησίως γίνονται από την ΓΓΔΕ, που είναι ανεξάρτητη αρχή'' Α. Τσίπρας, 25/4/2017

Διαβάστε Περισσότερα »

Από το "λύση-πακέτο μέτρα και χρέος μαζί" στο..."ψηφίζουμε τα μέτρα για να συζητήσουμε λύση για το χρέος, μετά"!


Μεγάλη κωλοτούμπα (δεν ήταν η πρώτη, δεν θα είναι η τελευταία) Τσίπρα........

Από το "λύση-πακέτο μέτρα και χρέος μαζί" στο..."ψηφίζουμε τα μέτρα για να συζητήσουμε λύση για το χρέος"!

Λίγο ακόμα Αλέξη και θα πεις..."δεν μιλήσαμε ποτέ για χρέος"!

Ικανός είσαι,το έχεις ξανακάνει!

Μεταδίδουμε τι είπε στονAnt1 ο ηγέρπης όπως τα μεταδίδει το κομματικό του site, left:

Τεχνική συμφωνία μέχρι τις 22 του Μάη και σύντομα συμφωνία για το χρέος

Αναφερόμενος στη πλεόνασμα του 2016, ο πρωθυπουργός ανέφερε χαρακτηριστικά, «Εγώ κάνω τον σταυρό μου που πιάσαμε αυτό το πλεόνασμα γιατί εάν δεν το είχαμε πιάσει θα ήμασταν μπαλάκι του πίνγκ πόνγκ ανάμεσα στην κ. Λαγκάρντ και τον κ. Σόιμπλε» «Αυτή τη στιγμή διεξάγεται μια πολύ μεγάλη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, έχω πει ότι ήμασταν πειραματόζωο, και δεν λέω ότι δεν φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις αλλά δεν φταίει ο ελληνικός λαός», σημείωσε και τόνισε ότι «το κρίσιμο είναι τώρα για τις πολιτικές δυνάμεις να μπει ένα τέλος στην περιπέτεια που μπήκαμε από το 2010 και μετά».

Ο πρωθυπουργός προειδοποίησε την αντιπολίτευση πως «κακώς τους πληροφορούν κάποια παπαγαλάκια, βαίνουν μειούμενες οι ληξιπρόθεσμες οφειλές» και «η πρόβλεψη ακόμα κα του κακού ΔΝΤ είναι για πάνω από 2% ανάπτυξη για το 2017». «Κυκλοφόρησα βγήκα έξω είδα τη μεγαλύτερη έξοδο το Πάσχα, άνοιξαν οι δρόμοι και δεν ήταν μονταζιέρα του Μαξίμου», ανέφερε σε άλλο σημείο.

«Παραλάβαμε μια χώρα χρεοκοπημένη», τόνισε επίσης ο πρωθυπουργός, ενώ υπερασπίστηκε τις συμφωνίες της κυβέρνησης λέγοντας ότι «πήραμε υψηλά τιμήματα στις αποκρατικοποιήσεις», ενώ ειδικότερα για τη συμφωνία για τον ΟΛΠ, επισήμανε πως «εάν δεν κυβερνούσαμε με το πιστόλι στον κρόταφο θα κάναμε μια καλύτερη συμφωνία με τους Κινέζους».

Διαβάστε Περισσότερα »

Αλητεία Τσίπρα...Δεν βλέπει φτώχεια, παρά μόνο μεγάλη έξοδο εκδρομέων το Πασχα

Αρχικά ένα σχόλιο από τον Δημήτρη Σούλτα:

Ο Τσίπρας ερωτάται για την ανέχεια και την περικοπή ακόμα και ανελαστικών αναγκών από τα νοικοκυριά και απαντά: "Εγώ είδα φέτος το Πάσχα τη μεγαλύτερη έξοδο των τελευταίων επτά χρόνων".
Καταπληκτική επαφή με την πραγματικότητα.

Ο Τσίπρας έγινε "Σαμαράς" και βαφτίζει το κρέας, ψάρι για να πείσει τον κομματικό του στρατό ότι όλα πάνε καλά. Όμως ο Τσίπρας παίζει με την νοημοσύνη μας και είναι χυδαίος!

ΠΟΙΑ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ;;;;

Προσπαθείς να κρύψεις ειδήσεις σαν και αυτές που είναι και αληθινές;;;




ΕΝΤΑΞΕΙ ΑΛΗΤΑΚΟ;;

ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΟΘΟΥΜΕ ΟΣΟ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙΣ!

Διαβάστε Περισσότερα »

ΒΙΝΤΕΟ-Ο κακός χαμός στο περιφερειακό συμβούλιο!Βουτσινά και Γούναρης από Μέτωπο Νίκης κατά Δούρου


Άνω κάτω τα έκανε το Μέτωπο Νίκης στην σημερινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής στο αμφιθέατρο του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών με θέμα: «Διόδια στο Οδικό Δίκτυο χωρικής αρμοδιότητας Περιφέρειας Αττικής»


Η Αυγή Βουτσινά εκπροσωπώντας το Μέτωπο Νίκης της Ραχήλ Μακρή έριξε καλσόν στην Περιφερειάρχη Ρένα Δούρου λέγοντας :Κα Δούρου ξεπληρώνετε γραμμάτια στον Τσίπρα για τον διορισμό του συντρόφου σας



Ο Θανάσης Γούναρης ζήτησε να υλοποιήσει η κ.Δούρου τις προεκλογικές της υποσχέσεις για τα διόδια


Δείτε βίντεο από την επίσημη σελίδα του Μετώπου Νίκης





Δείτε τι έλεγε προεκλογικά η κ.Δούρου για τα διόδια


Διαβάστε Περισσότερα »

Το διαρκές πραξικόπημα της Βενεζουέλας

Γιώργος Τσιάρας


Ακόμη και για κάποιον τόσο εξασκημένο στο φιλτράρισμα της προπαγάνδας, όσο εγώ, ο πηχτός χείμαρρος της παραπληροφόρησης -με αποκορύφωμα τη... γνήσια σουρεαλιστική επερώτηση της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή!- γύρω από τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Βενεζουέλα αποδείχτηκε αρκετός για να μου γυρίσει το στομάχι και να με «αναγκάσει», τρόπον τινά, να θυμίσω στους ουρανοκατέβατους «ειδικούς» περί Λατινικής Αμερικής μερικά βασικά πραγματάκια για τη μακρινή αυτή, αλλά τόσο κοντινή μας από πολιτικής και... αποικιακής πλευράς χώρα.

Οχι τίποτ’ άλλο, μπας και αναγνωρίσουμε στην ιστορία που ακολουθεί κάποιες χτυπητές ομοιότητες αλλά και διαφορές με το δικό μας παρόν και μέλλον ως στρατιωτικής βάσης του αμερικανικού «ιμπέριουμ» και, ταυτόχρονα, ως αποικίας χρέους των ισχυρότερων από τους Ευρωπαίους αφέντες-«εταίρους» μας.

«Βενεθουέλα», στα καστιγιάνικα, σημαίνει μικρή Βενετία: όταν πρωτόφτασε εκεί ο Βενετσιάνος Αμέριγκο Βεσπούτσι, το 1499, τα φυσικά κανάλια και οι κατοικημένες από Ινδιάνους νησίδες που δημιουργούσαν οι εκβολές των ποταμών τού θύμισαν τον τόπο του, κι έτσι έδωσε το όνομα της Γαληνοτάτης σε ολόκληρη τη χώρα - με τον ίδιο παιχνιδιάρικο τρόπο που οι Σπανιόλοι κονκισταδόρες βάφτισαν την Honduras για τα βαθιά νερά των λιμανιών της και την Argentina για τον Rio de la Plata, το ποτάμι του ασημιού.

Το 1811, δέκα χρόνια πριν από τον δικό μας ξεσηκωμό, έγινε μία από τις πρώτες ισπανικές αποικίες που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, αρχικά ως κομμάτι της «Μεγάλης Κολομβίας», με τους θρυλικούς επαναστάτες Μπολίβαρ, Πάες και Σούκρε, και μετέπειτα ως κυρίαρχο κράτος, το 1830.

«Κυρίαρχο», δηλαδή, μόνο στα λόγια, καθώς ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα (με το περιβόητο «δόγμα Μονρόε») πέρασε στην πολιτικο-οικονομική σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, αρχικά ως μια τεράστια φυτεία καφέ, κακάο και άλλων αγροτικών αγαθών, αλλά και ως πηγή πολύτιμων βιομηχανικών ορυκτών.

Οσο για την πολιτική της ιστορία, μέχρι και το 1958 περιλαμβάνει μια ατέλειωτη σειρά από πραξικοπήματα και «γκαουντίγιος».

Αλλά και μετά τον υποτιθέμενο «εκδημοκρατισμό», λίγα άλλαξαν για τους φτωχούς, με τις αμερικανικές «επτά αδελφές» και την ντόπια άρχουσα τάξη να συνεργάζονται αρμονικά.

Το υπέδαφος, και όχι το γόνιμο χώμα των τσιφλικιών - latifundiae, ήταν εκείνο που άλλαξε τα πάντα για τους «Βενεσολάνος»: ήδη από το 1915 αμερικανικές εταιρείες εντόπισαν τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στη λίμνη Μαρακάιμπο και σύντομα οι εξαγωγές πετρελαίου και διυλισμένων καυσίμων προς τις ΗΠΑ έγιναν η βασική πηγή πλούτου για τη διεφθαρμένη ντόπια ελίτ και τους βόρειους επικυρίαρχους.

Η χώρα σήμερα είναι το μοναδικό κράτος-μέλος του ΟΠΕΚ στο δυτικό ημισφαίριο και η στρατηγική της αξία ως «βενζινάδικου της Αμερικής» αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο, καθώς εκτιμάται πως διαθέτει τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο.

Ταυτόχρονα, όμως, όπως συμβαίνει με κάθε οικονομική «μονοκαλλιέργεια», η ευλογία αποδείχτηκε κατάρα: αφενός η φτώχεια και η ανισότητα αυξήθηκαν, αντί να μειωθούν, χάρη στην εκτεταμένη διαφθορά, και αφετέρου οι διαδοχικές αυξομειώσεις στην τιμή του πετρελαίου μετέτρεψαν τη βενεσολάνικη οικονομία σε «τρενάκι του τρόμου».

Αν και η πετρελαϊκή βιομηχανία κρατικοποιήθηκε το 1976, οι κυβερνήσεις της εποχής φορτώθηκαν με τεράστια εξωτερικά χρέη και, όταν στη δεκαετία του 1980 η υπερβολική προσφορά πετρελαίου στις διεθνείς αγορές οδήγησε σε ραγδαία πτώση των τιμών, το αποτέλεσμα ήταν μια βαθύτατη δημοσιονομική και οικονομική κρίση, με κύρια χαρακτηριστικά τον υπερπληθωρισμό και τη φτωχοποίηση εκατομμυρίων πολιτών.

Η λαϊκή αγανάκτηση κορυφώθηκε το 1989 με την εξέγερση και τη σφαγή από τον στρατό και την αστυνομία εκατοντάδων, ίσως και χιλιάδων διαδηλωτών στη διάρκεια του πολυήμερου ξεσηκωμού που έμεινε στην ιστορία σαν «Καρακάσο».

Το 1992 έγιναν δύο αποτυχημένα πραξικοπήματα - το ένα με σκοπό τον εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος, από έναν παντελώς άγνωστο νεαρό, μισο-Ινδιάνο αξιωματικό των αλεξιπτωτιστών, τον Ούγκο Τσάβες.

Αλλά η κατάσταση της ξενοκρατίας και των αβυσσαλέων ανισοτήτων δεν άλλαξε, παρά τα... μνημόνια και τις συνεχείς παραινέσεις των Αμερικανών «σπονσόρων» και του ΔΝΤ: αντιθέτως, ο πληθωρισμός έφτασε το 100% το 1995, το κατά κεφαλήν εισόδημα υποχώρησε στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1963, με το 66% του πληθυσμού να βρίσκεται σε κατάσταση ακραίας φτώχειας.

Μέσα από αυτές τις «ειδικές συνθήκες» ανδρώθηκε ο πολιτικός θρύλος του Τσάβες, που τώρα βγαίνει κάθε τυχάρπαστος νεοφιλελεύθερος να τον αποκαλέσει... δικτάτορα!

Στην πραγματικότητα, ανάμεσα στους αμέτρητους αληθινούς δικτάτορες που οι ΗΠΑ και οι εδώ μπιστικοί τους αποκαλούσαν (και δυστυχώς αποκαλούν) με σεβασμό «προέδρους» και τους κάνουν τεμενάδες, ο μακαρίτης υπήρξε μοναδική περίπτωση λαογέννητου ηγέτη, όντας αληθινό «τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής»...

Μία μοναδική, χαρισματική προσωπικότητα, που μέσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια κυριάρχησε πλήρως στην πολιτική ζωή της χώρας του, κέρδισε καθαρά τέσσερις εκλογές, επέζησε ενός «κλασικού» και αρκετών «υβριδικών» πραξικοπημάτων και κατάφερε να διαλύσει σε μεγάλο βαθμό τους αποικιοκρατικούς δεσμούς με τη βόρεια «μητρόπολη», ανοίγοντας έναν πόλεμο με την Αμερική που συνεχίζεται σήμερα στους δρόμους του Καράκας.

Αν και αλεξιπτωτιστής καριέρας, και σε αντίθεση με τους Δυτικούς επικριτές του, πριν και μετά θάνατον, ο Τσάβες δεν... έπεσε από τον ουρανό: ένα χρόνο μετά το αποτυχημένο κίνημά του, ο πρόεδρος Κάρλος Πέρες, με ματωμένα ακόμα τα χέρια από το «Καρακάσο», παρά τη στήριξη της Ουάσινγκτον, έχασε την εξουσία εν μέσω τρομερών σκανδάλων, και η ισχύς των παραδοσιακών κομμάτων εξαερώθηκε, με αποτέλεσμα ολόκληρη η εργατική τάξη και οι μειονότητες να αγκαλιάσουν την ιδέα της «Μπολιβαριανής Επανάστασης» ως μοναδικής ελπίδας για πραγματική αλλαγή.

Ο Τσάβες πρωτοεξελέγη το 1998, άλλαξε το Σύνταγμα το επόμενο έτος, γλίτωσε σαν από θαύμα από το αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2002 -στο οποίο συμμετείχε πρόθυμα σύσσωμη η ελίτ της χώρας- και τη «στημένη» γενική απεργία που ακολούθησε, και κατάφερε ώς τον πρόωρο θάνατό του από καρκίνο το 2013 να αναδειχτεί στον καλύτερο μαθητή του μέντορά του Φιντέλ Κάστρο, αλλά και σε πραγματικό ηγέτη του κύματος της λατινοαμερικανικής «Νέας Αριστεράς», που κυριάρχησε περίπου δεκαπέντε χρόνια σε ολόκληρη σχεδόν την ήπειρο.

Ενα γκραφίτι που τα λέει ...κατά λάθος όλα, απεικονίζοντας τον Μαδούρο σαν νάνο στη σκιά του μακαρίτη Τσάβες!

Στη δεκαπενταετία αυτήν, ο «πρεζιντέντε» έκανε φυσικά και πολλά λάθη -το μεγαλύτερο, μάλλον, ήταν η επιλογή του διαδόχου του στο πρόσωπο του «λίγου» Νικολάς Μαδούρο, που τα έχει κάνει κυριολεκτικά μαντάρα στα τέσσερα χρόνια που κυβερνά, αδυνατώντας να σταθεί στο ύψος του χαρισματικού προκατόχου του.

Ομως το σίγουρο είναι: πρώτον, πως ούτε ο Τσάβες ούτε ο Μαδούρο υπήρξαν ποτέ δικτάτορες και, δεύτερον, ότι κατάφεραν από κοινού ώς σήμερα να βελτιώσουν σε σημαντικό βαθμό την καθημερινότητα των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων, ιδίως όσον αφορά την παιδεία και την υγεία.

Από την άλλη, βέβαια, με τα χρόνια πολλοί πρωτοκλασάτοι «τσαβίστας» διεφθάρησαν κι αυτοί από την εξουσία και το χρήμα και απέτυχαν να θεραπεύσουν χρόνια προβλήματα, όπως ο υπερπληθωρισμός, η νεανική ανεργία, η εγκληματικότητα και οι ελλείψεις (κατασκευασμένες και μη) βασικών τροφίμων.

Ετσι, οι ΗΠΑ και οι ντόπιοι πολιτικοί προστατευόμενοί τους βρήκαν την ευκαιρία να ξεκινήσουν έναν νέο «ανένδοτο», που όπως και σε άλλες περιπτώσεις (π.χ. Ουκρανία, Συρία, «αραβική άνοιξη») ισοδυναμεί με ένα υβριδικού τύπου πραξικόπημα: «πατάει» στην υπάρχουσα αγανάκτηση μεγάλων τμημάτων του λαού, μεταξύ των οποίων πλέον υπάρχουν και δυσαρεστημένα κομμάτια της εργατικής τάξης που μέχρι πρόσφατα παρέμεναν πιστά στον Μαδούρο, αλλά δεν διστάζει να χρησιμοποιεί ένοπλη βία και οργανωμένη παραπληροφόρηση προκειμένου να φτάσει στην ανατροπή του ενοχλητικού καθεστώτος.

Οπως μου έλεγε -μόλις χθες- ένας άρτι αφιχθείς στην Ελλάδα νεαρός Βενεσολάνος «τσαβίστα», αυτό που συμβαίνει στη χώρα του είναι ένα golpe continuo, ένα διαρκές πραξικόπημα - και κανείς δεν ξέρει πού τελικά θα οδηγήσει...

Ο λόγος στην περίπτωση αυτή δεν είναι τόσο γεωπολιτικός, όπως στα παραπάνω παραδείγματα «έγχρωμων επαναστάσεων», αλλά 100% πρακτικός - ο επανέλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ και τις εταιρείες τους.

Γι’ αυτό άλλωστε, την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ αποκαλούν αυταρχικό το καθεστώς τού (εκλεγμένου) Μαδούρο, ο υπουργός Αμυνάς τους (και πρώην στρατηγός) Τζέιμς Μάτις βρίσκεται στο... δημοκρατικό Ριάντ, την πρωτεύουσα της σκοταδιστικής μοναρχίας της Σαουδικής Αραβίας, της χώρας-πρωταγωνίστριας του βρόμικου πολέμου της Υεμένης, με 10.000 νεκρούς αμάχους και εκατομμύρια πρόσφυγες και πεινασμένους.

Στο όνομα του φτηνού πετρελαίου, όλα συγχωρούνται...

Και ο Μαδούρο, όμως, δεν μας τα λέει καλά. Αντιδρά σπασμωδικά, αντιμετωπίζοντας κάθε αντίδραση σαν μια εισαγόμενη συνωμοσία, καταλαμβάνοντας με τον στρατό... φούρνους και σουπερμάρκετ και λειτουργώντας με λογική μαοϊκού Ερυθροφρουρού παλαιάς κοπής.

Αυτού του είδους η «περιχαράκωση» δεν οδηγεί ποτέ σε καλά αποτελέσματα.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μαθήματα αριθμητικής

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Αριθμώ μία προς μία τις μέρες μου. Όχι σαν τους παλιούς φαντάρους του εικοσιοχτάμηνου ή σαν τους υποψήφιους συνταξιούχους ύστερα από σαράντα χρόνια εργασίας ή σαν τις έγκυες που ετοιμάζονται για καισαρική, ανάποδα. Δεν έχω κανέναν σοβαρό λόγο να τρέφω ελπίδες, να θέτω στόχους και να βάζω όρια για να τα ξεπεράσω και ό,τι εξ ανάγκης με κρατάει ακόμα στη ζωή είναι μια ενοχλητική συνήθεια μαζί με ένα πείσμα που βαίνει συνεχώς μειούμενο. Ότι συνεχίζω να υπάρχω αθροίζοντας φασούλι το φασούλι σαράντα δύο, σαράντα τρία, σαράντα τέσσερα και ένα, που μόλις έκλεισε πριν από λίγες μέρες, σαράντα πέντε, τελικά, ολόκληρα χρόνια.

Έτσι διάγω τον βίο μου απ' όταν με θυμάμαι, πιτσιρίκι ακόμη. Με ένα θετικό πρόσημο στις ακέραιες μονάδες μου, αδιαφορώντας για την αφαίρεση, τα κλάσματα και τις υποδιαιρέσεις και η μόνη αριθμητική πράξη που παραδέχομαι επιστημονικώς πέρα από την πρόσθεση είναι οι πολλαπλασιαστικοί χτύποι του επιτοίχιου ρολογιού, που γεμίζουν τον θάλαμο με τη βεβαιότητα της κανονικής ροής που έχουν οι μέρες και οι νύχτες μου και οι νύχτες και οι μέρες μου στην ασταμάτητη διαδοχή τους όλον αυτόν τον καιρό της άπραγης ξάπλας μου.

Το μόνο λοιπόν που μπορώ να κάνω είναι να σκέφτομαι. Εννοώ να ξαπλώνω, να μετράω και να σκέφτομαι. Ότι είμαι, για παράδειγμα, σε διακοπές και απολαμβάνω τη νωθρότητα του πολυάσχολου αστού που νοίκιασε σπίτι τρία μέτρα από την παραλία μόνο και μόνο για να κοιμάται όλη μέρα· ότι υπερασπίζομαι ανυποχώρητα και παρά την κοινωνική κατακραυγή το δικαίωμα στην τεμπελιά, όπως προβλήθηκε από τα κινήματα της δεκαετίας του '70· ότι είμαι πρωτάκι του δημοτικού, που μόλις επέστρεψε από το απογευματινό παιχνίδι με τους φίλους του και ξαπλώνει ανάσκελα στο κρεβάτι, για να παπαγαλίσει το αυριανό μάθημα της αριθμητικής με μια απορία ζωγραφισμένη στα μάτια.

Τελειώνουν, μαμά, ποτέ οι αριθμοί;

Χαράμισα ολόκληρη τη ζωή μου στα πιο ηλίθια πράγματα και τώρα που νιώθω την απειλή του μηδενός να με τυλίγει κάτω από το λευκό σεντόνι του κρεβατιού αντιλαμβάνομαι ότι μου λείπουν οι πιο κρίσιμες απαντήσεις. Ας πούμε: ποια οροσειρά πατούσε ο πολίτης Κέιν ψελλίζοντας στην τελευταία του πνοή τη λέξη χιόνι, ποιο όνειρο βασάνιζε τον ύπνο του πιο παλιού ψαρά της Κάρλας όσο καιρό αδειάζανε τη λίμνη από τα νερά της, γιατί στις στερνές του ώρες o Κοσμάς Πολίτης μιλούσε συνέχεια για μολόχες, σε ποια πίστη έψαξε να βρει στήριγμα ο Γιαννούλης τη στιγμή που τον σημάδευε το εκτελεστικό απόσπασμα του Δημοκρατικού Στρατού, πόσοι τελικά από τους προσκεκλημένους επισκέφτηκαν το κοινόβιο του Μάριου Χάκκα, και κυρίως αν μετά το σαράντα πέντε ακολουθεί το σαράντα έξι και αν μετά το σαράντα έξι ακολουθεί το σαράντα εφτά.

Για την ώρα μένω με την απορία. Ακριβέστερα, μένω με την απορία και με την αριθμητική μου. Μετράω και ξαναμετράω τις μέρες της παραμονής με τα δάχτυλα των δύο χεριών και μου βγαίνει σκάρτο κατά μία ολόκληρη μούντζα ο αριθμός πενήντα. Αντιλαμβάνομαι την κατάφωρη αδικία σε βάρος του αριστερού μου χεριού και νιώθω τις δημοκρατικές μου ευαισθησίες να εξεγείρονται σαν το αθόρυβο ποτάμι των αγανακτισμένων που πλημμύρισε αυθόρμητα τους δρόμους των Εξαρχείων το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008.

Ανοίγω τα μάτια, κουνάω το κεφάλι για να απαλλαγώ από το σεντόνι και σκάω ένα χαμόγελο στο ταβάνι. Θέλω να φωνάξω «φτου ξελευτερία», για να ξορκίσω τα δαιμόνια που με φλερτάρουν με την αγωνία του πιο πηχτού σκότους και να ανανεώσω με έναν τόνο αισιοδοξίας και προσμονής τις αναγνωστικές προσδοκίες για το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου μου κατά τις ηλίθιες συνταγές της δημιουργικής γραφής που κάποτε διδάχτηκα, αλλά δεν μου βγαίνει φωνή κανονική και ούτε ξέρω καλά καλά αν θα υπάρξει επόμενο κεφάλαιο.

Οπότε αρκούμαι σε μια συνόψιση που με θέλει ξαπλωμένο στο νοσοκομειακό κρεβάτι εδώ και σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια με το κορμί μου σε παράλυση και με τους νευρώνες του μυαλού μου σε σχετική αποδιοργάνωση, κατάσταση που μου επιτρέπει να παρομοιάσω τον εαυτό μου με μια χρεοκοπημένη χώρα, με τη διαφορά ότι εγώ τουλάχιστον δεν τρέφω αυταπάτες για το μέλλον μου ούτε μεγαληγορώ για το παρελθόν μου ούτε αρέσκομαι να συσκοτίζω τις αιτίες και να μεταθέτω τις ευθύνες για τα χάλια μου. Διότι εγώ δεν έχω πλέον κανένα λόγο για να κρύβω ότι πάσχω από καλπάζουσα εγκεφαλίτιδα, που μεταφράζεται σε πλήρη εκφυλισμό όλων των βιολογικών μου λειτουργιών και μάλιστα εν πλήρει συνειδήσει, πράγμα που μου παρέχει την πολυτέλεια να ζω τον θάνατό μου και μάλιστα να καταρτίζω ένα ακριβές χρονικό του τέλους μου.

Προηγουμένως όμως το αναγκαίο ιστορικό:

Υπήρξε στην αρχή ένα σώμα, όχι ακριβώς σαν σώμα αλλά σαν απροσδιόριστη ιδέα από ανυπότακτα χέρια και πόδια και λαιμό και κεφάλι, που κήρυξε την ορμονική του επανάσταση για να γίνει καλοσχηματισμένο, στητό και αυτοδιάθετο, και για δεκαετίες ολόκληρες προσέβλεπε σε άλλα σώματα για να πετύχει την εθνική του ολοκλήρωση, και ήρθαν πράγματι καιροί που νόμιζε ότι σειόταν το σύμπαν από τον περήφανο βηματισμό του, έστω και αν αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι βρισκόταν συνέχεια στο σημειωτόν, ενόσω μάλιστα οι ενδόμυχες δυνάμεις του εξύφαιναν εθνικές μειοδοσίες.

Τα λοιπά είναι λίγο πολύ γνωστά.

Πηγή: avgi.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΟΧΙ στους πλειστηριασμούς - Όλες και όλοι ξανά στα Ειρηνοδικεία την Τετάρτη 26 Απριλίου



Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΘΑ ΑΚΥΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Την Τετάρτη 26 Απριλίου συνεχίζονται οι πλειστηριασμοί με πρώτες κατοικίες να «βγαίνουν στο σφυρί» ακόμη και για ευτελείς οφειλές!

Την ίδια στιγμή, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προετοιμάζει, με τη στήριξη του συνόλου των μνημονιακών κομμάτων της Βουλής, ένα νέο σύστημα διεξαγωγής ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Οι σχετικές νομοθετικές αλλαγές θα τεθούν προς ψήφιση στο κοινοβούλιο μέσα στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα και το σύστημα διεξαγωγής ηλεκτρονικών πλειστηριασμών προγραμματίζεται να ξεκινήσει από τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Βασικό στόχο της κυβέρνησης, των παλιομνημονιακών κομμάτων και των «εταίρων» - δανειστών αποτελεί η υλοποίηση και εφαρμογή των εξοντωτικών για την πλειονότητα του λαού μέτρων και η παροχή της δυνατότητας σε τράπεζες και funds - «κοράκια» να υφαρπάξουν ό,τι απέμεινε μετά από 7 «πέτρινα» μνημονιακά χρόνια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Όμως, τα σχέδια της κυβέρνησης, των δανειστών και του συνόλου των μνημονιακών κομμάτων σε βάρος του λαού, στο πλαίσιο -και- της τρέχουσας «διαπραγμάτευσης» δεν θα περάσουν. Για μια ακόμη φορά, οι προσπάθειες για την αρπαγή των λαϊκών περιουσιών θα πέσουν στο «κενό».

Στελέχη, μέλη και φίλοι της Λαϊκής Ενότητας, μαζί με οργανώσεις της Αριστεράς, κινήματα, συλλογικότητες και πολίτες θα δώσουν ξανά δυναμικό «παρών» την Τετάρτη 26 Απριλίου, στις 3 μ.μ., στα Ειρηνοδικεία όλης της χώρας για να αποτραπούν οι πλειστηριασμοί σε βάρος των λαϊκών νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τελικά ποιος σκοτώνει ποιόν στη Βενεζουέλα;

Διεθνή


Τα τελευταία 24ωρα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αλλά και αρκετά από τα ιδιωτικά κανάλια της Βενεζουέλας (τα οποία στο παρελθόν συμμετείχαν σε επιχειρήσεις πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνηση) αφήνουν να εννοηθεί ότι οι 22 νεκροί στα επεισόδια των τελευταίων ημερών σκοτώθηκαν από τις αρχές ασφαλείας.

Στην Ελλάδα μάλιστα ορισμένοι δημοσιογράφοι φτάνουν στο σημείο να αποκαλούν τον εκλεγμένο πρόεδρο Μαδούρο δολοφόνο δικτάτορα.


Όπως προκύπτει όμως από την λίστα που παρουσιάζει το (κυβερνητικό) δίκτυο Telesur, τα πράγματα ίσως είναι πολύ διαφορετικά.

  • O Yey Amaro, 37χρονος αστυνομικός παρασύρθηκε από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών στις 11 Απριλίου.
  • Ο Kevin Leon, δολοφονήθηκε από διαδηλωτές που επιτέθηκαν στο κατάστημά του.
  • Η 83χρονη Ricarda de Lourdes, πέθανε στο σπίτι της στο Καράκας από άσχετα αίτια καθώς λόγω των επεισοδίων δεν μπορούσε να προσεγγίσει ασθενοφόρο να την παραλάβει.
  • Ο Ramon Martinez, 29 ετών πυροβολήθηκε από μέλη της αντιπολίτευσης. Εργαζόταν στο ίδιο κατάστημα με τον Kevin Leon.
  • Ο Brayan Principal, 13 ετών πυροβολήθηκε από διαδηλωτές.
  • Η Paola Ramirez, 23 ετών πυροβολήθηκε 20 φορές από μέλη της δεξιάς οργάνωσης Vente Venezuela

Επίσης εννέα διαδηλωτές της αντιπολίτευσης πέθαναν από ηλεκτροπληξία, όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν κατάστημα το οποίο διέθετε ηλεκτροφόρο σύρμα στην είσοδο.

Τρεις θάνατοι (Gruseny Antonio Canelon, Miguel Angel Colmenarez και Melvin Guitanυπό) βρίσκονται υπό αστυνομική διερεύνηση καθώς αποδίδονται από την αντιπολίτευση σε άγνωστους οπλοφόρους.

Τρία ακόμη περιστατικά (Oliver Villa Camargo, Carlos Moreno, Jairo Ortiz) αποδίδονται επίσης σε πυροβολισμούς από αγνώστους αλλά πιθανόττα συνδέονται με δράση κοινών εγκληματιών – το Καράκας θεωρείται η πιο επικύνδυνη πόλη στον πλανήτη λόγω των ένοπλων ληστειών.

Τέλος ένας διαδηλωτής, ο Daniel Queliz, σκοτώθηκε από αστυνομικό κατά τη διάρκεια εκτεταμένων επεισοδίων μεταξύ της αστυνομίας και αντικυβερνητικών δυνάμεων.

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Διεθνή




Διαβάστε Περισσότερα »

Μέτρα σοκ ζητάνε οι δανειστές. Πώληση ΔΕΗ, μειώσεις παντού και τα μαγαζιά ανοικτά όλες τις Κυριακές


Με πολύ άγριες διαθέσεις ήρθαν οι δανειστές στην Αθήνα για επανεκκίνηση των συνομιλιών με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.

Οι θεσμοί έστειλαν στην κυβέρνηση κείμενα έκτασης 75 σελίδων, στο οποίο ζητούν μεταξύ άλλων: Άνοιγμα καταστημάτων όλες τις Κυριακές, πώληση ΔΕΗ, περικοπές στις συντάξεις και απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

Οι πρώτες απαιτήσεις θα τεθούν στη συνάντηση που έχουν το απόγευμα σήμερα (25/04) η τρόικα με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον ΥΠΑΠΕΝ Γιώργο Σταθάκη, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.
Τα κείμανα των δύο μνημονίων (ένα από την Κομισιόν, ένα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), όπως προέκυψε μετά τις συζητήσεις που έγιναν στη Μάλτα, στο πλαίσιο του έκτακτου Eurogroup της 9ης Μαΐου, περιλαμβάνει μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ από αφορολόγητο και συντάξεις για τη διετία 2019-2020.

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας «Καθημερινή» στα προσχέδια των δύο Μνημονίων που παραδόθηκαν στο υπουργείο Οικονομικών περιλαμβάνονται οι εξής προτάσεις:
Το 2019 θα ληφθούν μέτρα μείωσης της συνταξιοδοτικής δαπάνης ύψους 1% του ΑΕΠ μέσω της περικοπής της προσωπικής διαφοράς στις κύριες συντάξεις. Το προσχέδιο προβλέπει ότι η περικοπή της προσωπικής διαφοράς θα είναι έως 22%. Ωστόσο, αν δεν επιτευχθεί ο στόχος του 1%, τότε θα πέσει ψαλίδι και στις επικουρικές.

Στα εργασιακά θα συνεχίσουν να ισχύουν όσα αποφασίστηκαν με τα προηγούμενα μνημόνια. Μάλιστα, ξεκαθαρίζεται ότι δεν θα αποκατασταθούν η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων και σε επιχειρήσεις που δεν τις υπογράφουν. Με απλά λόγια «καταρρέει» το αφήγημα της κυβέρνησης για αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων.

Στα ενεργειακά προβλέπει σταδιακή μείωση της λιγνιτικής ισχύος της ΔΕΗ κατά περίπου 40%. Η κυβέρνηση στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης θα προσπαθήσει να καταστεί πιο ελαστικός στόχος (30%-40%), προκειμένου να είναι ευκολότερα επιτεύξιμος και να περιοριστούν οι πιθανότητες πώλησης υδροηλεκτρικών μονάδων.

Καταργείται το δικαίωμα βέτο του υπουργείου Εργασίας για τις ομαδικές απολύσεις και η όλη διαδικασία εποπτεύεται από το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας

Καταργούνται οι περιορισμοί στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές είτε αυτό αφορά το μέγεθός τους είτε τις περιοχές που δραστηριοποιούνται

Επίσης ζητείται η πλήρης εφαρμογή του master plan για το ΤΑΙΠΕΔ, όπου περιλαμβάνονται όλες οι αποκρατικοποιήσεις, όπως το 17% της ΔΕΗ, το 35% των ΕΛΠΕ, το 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, το 65% της ΔΕΠΑ κ.ά.




Διαβάστε Περισσότερα »

Χαμός στο ΠΑΣΟΚοχωριό......Τους καρατόμησε όλους η Φώφη


Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου εξήγγειλε η Φώφη Γεννηματά στη σημερινή συνεδρίαση της ΚΟ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στην οποία συμμετείχαν και κομματικά στελέχη του Κινήματος. Η κα Γεννηματά σήκωσε το γάντι και απάντησε στους εσωκομματικούς της αντιπάλους παύοντάς τους!

Η Φώφη Γεννηματά, εμφανίστηκε στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος αποφασισμένη για όλα. Και όσο θόρυβο έκανε η ομιλία της, άλλο τόσο ηχηρή ήταν η απουσία κορυφαίων ηγετικών στελεχών, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Στέφανος Ξεκαλάκης αλλά και οι διαφωνούντες από την Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ.

Οι αιχμές της ήταν πολλές: «Κάποιοι κολλημένοι στους παλαιοκομματικούς μηχανισμούς αμφισβητούν και λοιδορούν τις ενεργές δυνάμεις της Ελληνικής Κοινωνίας. Όπως αποφασίσαμε στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης θα μετέχουν τα εκλεγμένα στα όργανα των κομμάτων μας στελέχη, αλλά όχι μόνον αυτοί! Στόχος μας είναι να συμμετέχουν οι ενεργές δυνάμεις της Ελληνικής Κοινωνίας. Κάποιοι κολλημένοι στους παλαιοκομματικούς μηχανισμούς αμφισβητούν και λοιδορούν αυτούς τους ανθρώπους, αυτά τα στελέχη. Μιλούν για δήθεν «διορισμένους συνέδρους. Τους αφήνουμε πίσω».

Η κα Γεννηματά αναφερόμενη στην επίθεση που έχει δεχθεί το τελευταίο διάστημα από ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και από τον ίδιο τον γραμματέα του κόμματος είπε: «Όσοι δεν έχουν δύναμη επιχειρημάτων κρύβονται πίσω από θλιβερές τακτικές μηχανισμών. Χωρίς αμφιβολία τα όσα έγιναν το Σάββατο στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν προβληματισμό ιδιαίτερα στο ευρύτερο ακροατήριο που απωθείται και έχει αλλεργία στις εσωκομματικές διενέξεις και με το δίκιο τους. Εδώ ο κόσμος χάνεται βαρκούλες αρμενίζουν. Κανένας μηχανισμός ακόμα και αν φορά την προβιά του «νέου», δεν μπορεί να κρύψει ότι χαρακτηρίζεται από παλιές και καταδικασμένες αντιλήψεις και πρακτικές».

Στο σημείο αυτό ανακοίνωσε την διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ λέγοντας:

«Για τους λόγους αυτούς και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στη λαϊκή μας βάση, αποφάσισα να προκηρύξω σύμφωνα με το σχετικό άρθρο του Καταστατικού μας, Έκτακτο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Προκρίνω την καταστατική προβλεπόμενη πολιτική λύση στο ζήτημα. Συνέδριο που θα διαμορφώσει την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τον ΟΔΙΚΟ ΧΑΡΤΗ,για τα επόμενα βήματα προς τον ενιαίο φορέα της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης, σύμφωνα και με την πρωτοβουλία που ανέλαβα τον Ιανουάριο του 2016.

Που περιλαμβάνει:

Εκλογή του Επικεφαλής του ενιαίου φορέα από τη βάση
Συνέδριο και εκλογή οργάνων
Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα εκλέξει και νέα Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, η οποία θα αντιστοιχεί στην ενισχυμένη κοινωνική και πολιτική δυναμική μας.

Μην ξεχνάμε ότι η παρούσα Κεντρική Πολιτική Επιτροπή εξελέγη κατά την διάρκεια μεταβατικών διαδικασιών, για την εκλογή νέας ηγεσίας, όταν το κόμμα μας ενέγραφε ποσοστά κατά τις μετρήσεις της κοινής γνώμης κάτω και από το όριο εισόδου στην Βουλή!»

newsit.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Δημοκρατία και το παραμορφωτικό της είδωλο

Ευάγγελος Αυδίκος


Η χώρα αγκομαχεί. Οι Έλληνες αγωνιούν, ανησυχούν, αγανακτούν, διαδηλώνουν, διεκδικούν. Ζούμε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης. Οι πολιτικοί συγκεντρώνουν τα πυρά όλων. Όλοι μιλούν για κρίση του πολιτικού συστήματος, όπως αυτό οικοδομήθηκε στη μεταπολιτευτική μας ιστορία. Κι έχουν δίκιο.

Από τα ερείπια όμως αυτού του οικοδομήματος ακούγονται κάποιες φωνές εναντίον του κοινοβουλίου. Για την ανάγκη ενός δικτάτορα που θα δώσει λύση αποκαθιστώντας την πολιτική ηρεμία. Προφανώς, η νοσταλγία της δικτατορίας του 1967 επανέρχεται όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα και οι Έλληνες νιώθουν δυσφορία για τη δυσλειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Όμως, ό,τι ζήσαμε στη χώρα μας δεν είναι το καθαρό είδωλο της Δημοκρατίας. Αυτό που μετράει δεν είναι το Σύνταγμα και οι νόμοι. Είναι πρωτίστως η πρακτική, η υλοποίηση των δημοκρατικών κανόνων. Αυτό στη χώρα μας περιορίστηκε στις δηλώσεις, στις διακηρύξεις των κομμάτων. Στην πράξη η δημοκρατική λειτουργία ήταν το είδωλο ενός παραμορφωτικού καθρέφτη.

Ο πελατειακός κομματισμός ανέδειξε την αρρωστημένη πλευρά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Έβαλε στο περιθώριο την ισονομία και την ισοπολιτεία. Την αξιοκρατία. Όλα έμπαιναν στο κρεβάτι του νέου Προκρούστη, του κομματισμού. Είσαι δικός μας, άρα διορίζεσαι, εκλέγεσαι, προωθείσαι σε διοικητικά συμβούλια, οργανισμούς. Είσαι δικός μας, άρα έχεις την ανοχή μας, το ακαταδίωκτο. Και το χειρότερο είναι που η νοοτροπία αυτή πότισε όλη την Ελλάδα. Η ψήφος έγινε ανταλλακτικό μέσο. Ο πολίτης έγινε πελάτης. Η υποχρέωση μεταβλήθηκε σε πλεονέκτημα για μια καλύτερη κοινωνική, επαγγελματική θέση. Όσο περισσότεροι οι ψήφοι τόσο πιο πολύ αυξανόταν η διαπραγματευτική θέση του ψηφοφόρου.

Αποτέλεσμα; Η απαξίωση. Ο πολιτικός λοιδωρείται. Πολλοί απ’ αυτούς δίνουν δικαιώματα. Περισσεύει, ακόμη και σήμερα, ο υποκριτικός λόγος. Δυστυχώς, όσο απαξιώνονται οι πολιτικοί τόσο πολλαπλασιάζονται οι πολίτες που νοσταλγούν εξωθεσμικές εκτροπές. Η νοσταλγία, δυστυχώς, στρογγυλεύει τα πράγματα. Εξαλείφει τα οδυνηρά. Εστιάζει σ’ αυτό που λείπει.

Οι μεγάλοι ηγέτες φαίνονται στις δύσκολες μέρες. Ας αναλάβουν λοιπόν τις ευθύνες τους. Ας κάνουν σεβαστό το δημοκρατικό πολίτευμα. Καιρός να κονιορτοποιηθούν όλες οι δικτατορίες, πολιτικές και οικονομικές. Μόνο την καταστροφή φέρνουν. Η δικτατορία του 1967 έπεσε μέσα σε εθνικό ορυμαγδό. Οι δικτάτορες άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου για την Κύπρο.

Η κρίση είναι μια ευκαιρία για όλους. Να αλλάξουν ρότα. Ενδεχομένως να παραδώσουν τη σκυτάλη. Να δώσουν το παράδειγμα του σεβασμού στην πράξη.

*Ο Ευ. Αυδίκος είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Βλ. Ναμπόκοφ: Η λογοτεχνία ως αποπλάνηση των κάτω

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη στις 22 Απριλίου 1899 (πέθανε το 1977) από γονείς αριστοκράτες. Όταν οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία στη Ρωσία, η οικογένειά του εγκατέλειψε τη χώρα. Σπούδασε γαλλική και ρωσική λογοτεχνία στο κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ και το 1922 εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου ο πατέρας του εξέδιδε τη ρωσόφωνη εφημερίδα «Rul». Η άνοδος του ναζισμού στη Γερμανία οδήγησε το Βλαντιμίρ, τη γυναίκα του Βέρα και το γιο τους Ντμίτρι στο Παρίσι και στη συνέχεια στην Αμερική. Έζησε και δίδαξε λογοτεχνία στο κολέγιο Γουέλεσλι, στο Στάνφορντ, στο Κορνέλ και στο Χάρβαρντ. Και από το 1959 αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη συγγραφή.

Ένας συγγραφέας αριστοκρατικής καταγωγής, όπως ο Ναμπόκοφ, δεν θα μπορούσε παρά να γράφει με αριστοκρατική οπτική. Περιφρόνησε, όσο λίγοι, την κοινή λογική, αλλά εντρύφησε σε μικρόκοσμους, όπως αυτός των λεπιδόπτερων. Αντιμετώπιζε τη ζωή με τον τρόπο των σκακιστικών προβλημάτων, καθώς δεν είχε άλλα να επιλύσει, και τη γραφή ως διανοητική άσκηση και παίγνιο, ως τέχνη της παραπλάνησης και της αποπλάνησης, δηλαδή της γητιάς. Ένα ζατρίκιο η λογοτεχνία, μία λογο-τεχνία, που απλώς σπάει την αριστοκρατική ανία. «Δεν έχω κανέναν κοινωνικό σκοπό, δεν μεταφέρω κανένα κοινωνικό μήνυμα, δεν διακατέχομαι από κάποια αντίληψη γενικής φύσεως, αλλά μ' αρέσει να συνθέτω γρίφους και να βρίσκω περίτεχνες λύσεις στους γρίφους που συνθέτω ο ίδιος» συνήθιζε να λέει. Η δημιουργική δραστηριότητα τον απασχολούσε σε βαθμό ιδεοληψίας και τα μυθιστορήματά του είναι γραμμένα με σκοπό να προκαλέσουν αντιδράσεις, δηλαδή εκτροπές και ψυχολογικές τρεμούλες, άηχες, ερωτικές, για την ακρίβεια σεξουαλικές.

Η πρόθεση της πρόκλησης είναι εμφανής στη «Λολίτα». Ο Ναμπόκοφ συνάντησε πολλές δυσκολίες στην προσπάθειά του να βρει εκδότη για το βιβλίο αυτό, που, όταν τελικά κυκλοφόρησε, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Οι συντηρητικοί κύκλοι καταδίκασαν με βδελυγμία το έργο ως πορνογραφικό. Άλλοι την εγκωμίασαν θερμά ενώ το κοινό την αγκάλιασε και την ανέδειξε σε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία όλων των εποχών.

Η προσέγγισή του είναι πάντα αριστοκρατική. Δεν λέει ποτέ «υπάρχω σημαίνει λερώνω τα χέρια μου», αλλά «λερώνω τα μάτια μου». Ο απτικός πολιτισμός εξοστρακίζεται, ή καλύτερα καλύπτεται με χειρόκτια, ενώ με περίτεχνο τρόπο δοξάζεται ο οπτικός, μαζί και η «κλειδαρότρυπα»! Η αίσθηση της όρασης έχει την πρωτοκαθεδρία και μαζί ο μετανεωτερικός άνθρωπος των εικόνων, που μεταλλάσσεται σε άνθρωπο-εικόνα.

Ο Σμίροφ (στο «Μάτι») βαριέται μέχρι αποπληξίας, όλοι οι αριστοκράτες βαριούνται. Και για ξεφύγει από τη βαρεμάρα ενδίδει στην ερωτική αποπλάνηση. Η Ματίλντα είναι μια γυναίκα περιορισμένης πνευματικότητας και φυσικής ομορφιάς, φίλη της οικογένειας στην οποία εργάζεται ο Σμίροφ (είναι παιδαγωγός). Όταν μαθαίνει την παράνομη σχέση ο άνδρας της, ζητάει τον λόγο και καταχερίζει τον Σμίροφ. Με πληγωμένο τον ανδρικό εγωισμό του και έχοντας φτάσει στο όριο του ψυχισμού του, ο Σμίροφ αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του.

Αίφνης, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση μετατρέπεται σε τριτοπρόσωπη. Ο Σμίροφ στην αρχή είναι ο αφηγητής της ιστορίας του και στη συνέχεια, αμέσως μετά την απόπειρα αυτοκτονίας, μεταβάλλεται σε τριτοπρόσωπο αφηγητή, ο οποίος αποστασιοποιείται από τον εαυτό του και αφηγείται τα έργα και τις ημέρες του Σμίροφ, δηλαδή του εαυτού του. Η πλήρης αποξένωση. Ο ίδιος θεωρεί πως βιώνει μια κατάσταση που του επιτρέπει να παρατηρεί τα πάντα εξ αποστάσεως, ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό. Η δράση περιορίζεται στο «οράν», αλλά χωρίς «εράν», χωρίς την περιπέτεια στη θάλασσα του βίου της ύπαρξης. Όλα ένα «μη δραν», ένα λίμνασμα της όρασης, σαν τον σημερινό τηλεθεατή, που βλέπει την τηλεοπτική εικόνα (δες και «survivor»!) και νομίζει πως συμμετέχει, από τον καναπέ, δια της οράσεως. Μάλιστα, ενώ οι «παίκτες» το διασκεδάζουν, αυτός παίρνει το παιγνίδι πολύ στα σοβαρά! Η όραση υποκαθιστά όλες τις άλλες αισθήσεις και ουσιαστικά τη σχέση με τον κόσμο.

Και στον Φλωμπέρ έχουμε την ενασχόληση με το ίδιο… μεγάλο πρόβλημα: Την αριστοκρατική ανία. Η μοιχεία της Μποβαρί μέσα στην άμαξα είναι αποτέλεσμα της ανίας. Ήταν όπως γράφει ο Ναμπόκοφ «ένας ιδιαίτερα συμβατικός τρόπος για να υψωθεί κανείς πάνω από τη συμβατικότητα. Ουσιαστικά δεν πρόκειται μόνο εδώ για τη σχέση του Εγώ με το ίδιο Εγώ, αλλά και για την έκφραση της νεωτερικότητας με την ειρωνεία της ειρωνείας, ένα παιγνίδι που αποσκοπεί στο «σπάσιμο» της ανίας. Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και το πένθος είναι... ανιαρό». Ο σκύλος, συνεπώς, με τον οποίο μιλάει η Μποβαρί, όπως και ο σκυλίσιος έρωτας (εξ ου και ο όρος «σκυλάδικα»), δεν είναι παρά ένα απελπισμένο παιγνίδι για την θεραπεία της ανίας και της μοναξιάς.

Η πλήξη, η διαστροφή και η ειρωνεία διαχέονται παντού και όταν δεν εξοντώνουν, τρελαίνουν. Όλα, ο έρωτας, η απιστία, η απληστία, ακόμη και ο φθόνος ή ο φόνος συμβαίνουν από βαρεμάρα. Γι’ αυτό λέω πως η αριστοκρατική ηθική, αυτή που έγινε τελικά το μεγάλο όραμα της δημοκρατίας και έχει ως στόχο να… εξυψώσει τους «κάτω» στο επίπεδο της ανιαρής ηλιθιότητας των «πάνω», είναι η μεγαλύτερη «διαφθορά», το μεγαλύτερο «παίγνιο» αποπλάνησης και παραπλάνησης των «αποκάτω», έτσι ώστε να σκέφτονται όπως οι «αποπάνω». Πρόκειται για τη διαφθορά, που προκαλεί την απονέκρωση της Πράξης, που καθηλώνει στον καναπέ, φανατίζοντας με παιχνίδια εικονικής επιβίωσης, ως εάν η πραγματική να μην υφίσταται. Η διαφθορά της ίδιας της ζωής ως Τρόπου, καθώς καθιστά το βίο μια διαρκή προσομοίωση και την απελπισία να μην έχει τέλος.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η δολοφονία του Αδάμ από τον Δαρβίνο

Σπύρος Μανουσέλης


Η εξελικτική θεωρία είναι, σήμερα, το πανίσχυρο και εμπειρικά επιβεβαιωμένο θεωρητικό πλαίσιο της σύγχρονης βιολογικής σκέψης, δεδομένου ότι μας επιτρέπει να κατανοούμε επιστημονικά σχεδόν όλες τις εκδηλώσεις των ζωικών φαινομένων πάνω στη Γη: από την προέλευση της ζωής μέχρι την ανάδυση του ανθρώπινου νου.

Ωστόσο, όπως θα δούμε, η δαρβινική θεωρία της εξέλιξης δεν έμεινε αμετάβλητη στον ενάμιση αιώνα που πέρασε από την αρχική διατύπωσή της.

Οπως κάθε γόνιμη επιστημονική θεωρία, έπρεπε διαρκώς να διευρύνεται και να αλλάζει ώστε να καταφέρνει να εξηγεί τα νέα επιστημονικά δεδομένα που, συνήθως, η ίδια έφερε στο φως.

Για να κατανοήσουμε όμως το γιατί η αποδοχή της εξελικτικής θεωρίας συνάντησε και εξακολουθεί να συναντά απίστευτες αντιστάσεις ή ποιες ακριβώς επιστημονικές ιδέες πολεμάνε οι οπαδοί του δημιουργισμού και του «Ευφυούς Σχεδιασμού» (Intelligent Design) θα χρειαστεί να παρουσιάσουμε τη σημασία της δαρβινικής επανάστασης.

Οσο για τις σκοταδιστικές προσπάθειες των δημιουργιστών θα πούμε πολύ περισσότερα στο επόμενο άρθρό μας.


Καμιά επιστημονική εξήγηση δεν θεωρείται, σήμερα, επαρκής αν δεν καταφέρνει να εξηγήσει την προέλευση και την πορεία στον χρόνο, δηλαδή την εξέλιξη των φαινομένων που μελετά.

Από τη βιολογία μέχρι την ιατρική και από τη μικροφυσική μέχρι την κοσμολογία, καμία επιστημονική θεωρία δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης αν, παράλληλα με τη στατική περιγραφή, δεν μας προσφέρει και μια εξελικτική-ιστορική εξήγηση της προέλευσης και της δυναμικής των φαινομένων που περιγράφει.

Ομως, η σχεδόν καθολική υιοθέτηση των εξελικτικών εξηγήσεων από τις σύγχρονες επιστήμες δεν ήταν πάντοτε εξίσου προφανής και αυταπόδεικτη.

Ακόμη και στα μέσα του εικοστού αιώνα, το κυρίαρχο πρότυπο επιστημονικής εξήγησης π.χ. στη Φυσική ήταν νομοτελειακό και άχρονο: αντικειμενικές θεωρούνταν μόνο οι επιστημονικές θεωρίες που βασίζονταν ή, τουλάχιστον, επιχειρούσαν να περιγράψουν «αιώνιες αλήθειες»: αφηρημένες μαθηματικές-φυσικές οντότητες που ήταν αμετάβλητες στον χρόνο και είναι ανεξάρτητες από κάθε παρατηρητή.

Αυτό το πρότυπο επιστημονικής εξήγησης από τη σκοπιά της αιωνιότητας θα αρχίσει να κλονίζεται μετά την τεκμηρίωση της εξελικτικής θεωρίας και ειδικότερα μετά την ανακάλυψη από τον Δαρβίνο του βασικού εξελικτικού μηχανισμού: της «φυσικής επιλογής».

Η επιστημονική ιδέα της εξέλιξης επέφερε αδιαμφισβήτητα μια κοσμογονική αλλαγή προοπτικής στην ανθρώπινη σκέψη.

Σήμερα όλοι αναγνωρίζουμε παντού εξελικτικές διεργασίες: από τα αστέρια, τους πλανήτες και τους γαλαξίες μέχρι τα φυτά, τα ζώα αλλά και τις ανθρώπινες κοινωνίες και ιδέες, όλα αλλάζουν αδιάκοπα μέσα στον χρόνο, τα πάντα εξελίσσονται ή εξαφανίζονται.

Εξάλλου και το ίδιο το Σύμπαν, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη κοσμολογία, εξελίσσεται συνεχώς με εκρηκτικούς ρυθμούς.

Την εποχή του Δαρβίνου, δηλαδή μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η έννοια της «εξέλιξης» είχε μια διαφορετική σημασία από τη σημερινή.

Αναφερόταν περισσότερο σε σκοτεινές θεωρίες προδιαμόρφωσης των έμβιων όντων και συνήθως ταυτιζόταν με ό,τι σήμερα θα ονομάζαμε «εμβρυακή ανάπτυξη».

Με άλλα λόγια, «εξέλιξη» θεωρούσαν την προδιαγεγραμμένη χωρικά και χρονικά εκδίπλωση και ανάπτυξη του εμβρύου κατά την κύηση.

Η δαρβίνεια επανάσταση



Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «εξέλιξη» με τη σύγχρονη σημασία του, δηλαδή ως τη μεταμόρφωση των έμβιων οργανισμών στον χρόνο, ήταν ο Τσαρλς Λάιελ (Charles Lyell, 1797-1875), διάσημος Βρετανός γεωλόγος και μέντορας του Δαρβίνου.

Ο ίδιος ο Δαρβίνος, πάντως, σπανιότατα χρησιμοποιούσε τη μάλλον σκοτεινή, εκείνη την εποχή, και ιδιαίτερα βεβαρημένη με μεταφυσικές προκαταλήψεις έννοια.

Ισως γι’ αυτό στα βιβλία του προτιμούσε να μιλά για «καταγωγή μέσω τροποποιήσεων».

Εν τούτοις, παρά τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις για χρήση της έννοιας της εξέλιξης, ο Δαρβίνος υπήρξε ο πραγματικός θεμελιωτής της σύγχρονης εξελικτικής σκέψης.

Πριν από περίπου 150 χρόνια, στις 24 Νοεμβρίου του 1859, θα εκθέσει δημόσια τη νέα θεωρία του στο περίφημο βιβλίο του «Περί της προέλευσης των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής».

Εργο θεμελιώδες και θεμελιωτικό της σύγχρονης σκέψης, «Η προέλευση των ειδών» είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο διάσημα επιστημονικά βιβλία όλων των εποχών.

Το νέο εξελικτικό επιχείρημα που πρότεινε ο Δαρβίνος σε αυτό, καθώς και στα μετέπειτα βιβλία του, βασίζεται σε μια σειρά από καλά επιβεβαιωμένες υποθέσεις:

1) Οι φυσικοί πόροι σε ένα δεδομένο περιβάλλον είναι περιορισμένοι.

2) Ολα τα άτομα ενός πληθυσμού διαφέρουν μεταξύ τους· υπάρχει δηλαδή μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των ατόμων που ανήκουν στο ίδιο είδος. Και

3) τα βασικά χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τα άτομα ενός πληθυσμού είναι κληρονομήσιμα.

Μολονότι ο Δαρβίνος δεν γνώριζε τίποτα για τις αιτίες αυτής της γενετικής ποικιλομορφίας ούτε και τον μηχανισμό κληρονομικότητας.

Αν οι τρεις παραπάνω υποθέσεις είναι σωστές, τότε καταλήγει κανείς εύλογα στο συμπέρασμα ότι: αφού οι πόροι του περιβάλλοντος είναι περιορισμένοι και τα άτομα ενός πληθυσμού διαφέρουν μεταξύ τους, τότε η επιβίωση στον «αγώνα για την ύπαρξη» δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από κάποια εγγενή και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που επιτρέπουν στα άτομα να προσαρμόζονται καλύτερα στο δεδομένο περιβάλλον.

Αυτόν τον αυτόματο μηχανισμό διαφορικής επιβίωσης ορισμένων ατόμων ενός πληθυσμού ο Δαρβίνος τον ονόμασε «φυσική επιλογή» και, όπως έδειξαν όλες οι μετέπειτα έρευνες, πρόκειται όντως για τον βασικό και, ενίοτε, τον μοναδικό κινητήριο μηχανισμό κάθε βιολογικής εξέλιξης.

Η νέα εικόνα της φύσης που εισηγείται το έργο του Δαρβίνου είναι όχι μόνο καινοφανής, αλλά και βαθύτατα επαναστατική.

Εκεί όπου ένας προδαρβινικός φυσιοδίφης έβλεπε μόνο φυσική αρμονία και αμεταβλητότητα, ένας δαρβινιστής βλέπει τον «ανήλεο» αγώνα των οργανισμών για την επιβίωση και την προσαρμογή σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί στην εξέλιξη των ειδών.

Εκεί που η ποικιλομορφία μεταξύ των ατόμων του ίδιου είδους εξηγούνταν ως ένα τυχαίο γεγονός που καθόλου δεν έθιγε την προδιαγεγραμμένη αρμονία -από τον Θεό ή τη Φύση, αδιάφορο- ένας εξελικτιστής έβλεπε σε αυτή την ποικιλομορφία τη βασική προϋπόθεση κάθε εξελικτικής διαδικασίας.

Τα όρια μεταξύ των διαφορετικών ειδών δεν θεωρούνται πλέον αιώνια και αμετάβλητα, δηλαδή θεϊκά προδιαγεγραμμένα, αλλά, αντίθετα, το προϊόν της φυσικής ιστορίας· της ιστορίας των αμοιβαίων και πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων μεταξύ διαφορετικών οργανισμών, καθώς και μεταξύ των οργανισμών και του περιβάλλοντός τους.

Εχοντας απολέσει οριστικά την αιωνιότητα και την αμεταβλητότητά τους, οι ζωντανοί οργανισμοί μπορούν, πλέον, να συνδιαμορφώνουν ενεργητικά το εντυπωσιακό παιχνίδι της ζωής στον πλανήτη μας.

Τίποτα πια στη φύση δεν μπορεί να θεωρείται προϊόν σχεδιασμού από έναν πάνσοφο Δημιουργό, ούτε καν ο άνθρωπος.

Η δολοφονία του Αδάμ είχε πλέον συντελεστεί οριστικά και αμετάκλητα!

Η νεο-δαρβινική σύνθεση


Η πρώτη έκδοση της «Καταγωγής των ειδών» έγινε στο Λονδίνο την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 1859, και από την πρώτη ημέρα πουλήθηκαν αμέσως και τα 1.250 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης.

Γεγονός που υποδηλώνει όχι μόνο το μεγάλο ενδιαφέρον για το θέμα του βιβλίου αλλά κυρίως την αναμονή αυτής της έκδοσης από τους πολιτιστικούς κύκλους της Αγγλίας.

Και όπως σημειώνει, με κάποια υπερηφάνεια, ο Δαρβίνος στην «Αυτοβιογραφία» του, και τα επόμενα 3.000 αντίτυπα της δεύτερης έκδοσης εξαντλήθηκαν πολύ σύντομα.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια το βιβλίο αυτό θα γνωρίσει πολλές επανεκδόσεις, θα μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου και όπου κυκλοφόρησε διαβάστηκε ως το μανιφέστο της νέας ριζοσπαστικής επιστημονικής-πολιτιστικής ανατροπής.

Πάντως, η ταχύτατη διάδοση των εξελικτικών ιδεών, κατά τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, δεν οφείλεται στην επιστημονική πληρότητα ή επάρκεια της νέας θεωρίας, αλλά πρέπει μάλλον να εξηγηθεί ως κοινωνικό φαινόμενο και ως ιστορική αναγκαιότητα που, την κατάλληλη στιγμή, ήρθε να καλύψει ο δαρβινισμός ως νέα κοσμοαντίληψη!

Πράγματι, πολλά ήταν τα αινιγματικά και άκρως ενοχλητικά ερωτήματα στα οποία η δαρβινική θεωρία δεν μπορούσε ή, ακριβέστερα, δεν ήταν ακόμη σε θέση να απαντήσει.

Για παράδειγμα, ο Δαρβίνος αγνοούσε παντελώς -όπως εξάλλου και όλοι οι βιολόγοι της εποχής του- με ποιο βιολογικό μηχανισμό παράγονται οι γενετικές αλλαγές και πώς αυτές κληρονομούνται στους απογόνους ώστε να δημιουργείται η αναγκαία ποικιλομορφία πάνω στην οποία δρα η φυσική επιλογή.

Επίσης, η εμμονή του Δαρβίνου στη θεωρία του περί βαθμιαίας εξέλιξης, η οποία πραγματοποιείται με μικρά εξελικτικά βηματάκια, δεν επιβεβαιωνόταν καθόλου από τις ανακαλύψεις της παλαιοντολογίας.

Ωστόσο, τα εξηγητικά κενά και οι πρόδηλες ανεπάρκειες της δαρβινικής θεωρίας δεν υποβαθμίζουν καθόλου, όπως κατά καιρούς υποστηρίζουν οι διάφοροι σκοταδιστές, την αξία της δαρβινικής επανάστασης.

Εξάλλου, δεν έχει εμφανιστεί ποτέ καμία μεγάλη επιστημονική θεωρία που να είναι ικανή να απαντά σε όλα μας τα ερωτήματα.

Συνεπώς, όποιος αναζητά πλήρεις και οριστικές «εξηγήσεις» για τα πάντα θα πρέπει μάλλον να στραφεί στη θεολογία και όχι στην επιστήμη.

Για πολλές δεκαετίες μετά τη διατύπωση των θεωριών του Δαρβίνου, η επιστήμη της Βιολογίας ταλανιζόταν από σφοδρότατες διαμάχες μεταξύ δαρβινιστών και αντιδαρβινιστών.

Η ανάπτυξη της νέας επιστήμης της Γενετικής, στις αρχές του εικοστού αιώνα, φάνηκε αρχικά πως διαψεύδει οριστικά τη δαρβινική θεωρία.

Η ανακάλυψη, μάλιστα, του μηχανισμού κληρονόμησης των διακριτών και σταθερών γενετικών «παραγόντων» που αργότερα ονομάστηκαν «γονίδια» θεωρήθηκε εσφαλμένα ότι ήταν η ταφόπλακα των δαρβινικών ιδεών!

Ισως γι’ αυτό ο Julian Huxley, επιφανής βιολόγος και εγγονός του μεγάλου δαρβινιστή Thomas Huxley, περιέγραψε την περίοδο 1900-1940 ως την πλήρη «έκλειψη του δαρβινισμού».

Πράγματι, εκείνη την περίοδο, η Βιολογία ήταν βαθύτατα διχασμένη σε δύο στρατόπεδα: τους εξελικτικούς βιολόγους και τους γενετιστές-βιοχημικούς, χωρίς καμία δυνατότητα επικοινωνίας -πόσο δε μάλλον συνεννόησης- ανάμεσα σε αυτές τις δύο τόσο διαφορετικές -θεωρητικά όσο και μεθοδολογικά- προσεγγίσεις των ζωικών φαινομένων.

Η κατάσταση ευτυχώς άρχισε να αλλάζει κατά τη δεκαετία του 1930, με την εμφάνιση μιας νέας γενιάς ερευνητών που κατανοούσαν σε βάθος τη γλώσσα τόσο της γενετικής όσο και της εξελικτικής βιολογίας.

Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της νέας γενετικής επανερμηνείας του δαρβινισμού ήταν ο ρωσικής καταγωγής Αμερικανός γενετιστής Τ. Dobzansky, ο γερμανικής καταγωγής Αμερικανός ζωολόγος Ε. Mayr, ο Βρετανός βιολόγος J. Huxley και ο Αμερικανός παλαιοντολόγος G. Simpson.

Αυτοί οι περίεργοι «γεφυροποιοί» κατάφεραν, μέσα σε μία δεκαετία, να ανατρέψουν πλήρως την κατάσταση. Με το πρωτοποριακό ερευνητικό τους έργο οι «νεοδαρβινιστές» απέδειξαν ότι η φυσική επιλογή δεν είναι μια αφηρημένη δύναμη εξελικτικής αλλαγής, της οποίας οι συνέπειες γίνονται ορατές μόνο έπειτα από πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Αντίθετα, έδειξαν ότι είναι ένα άμεσα παρατηρήσιμο και μετρήσιμο φυσικό φαινόμενο, το οποίο μπορεί κάλλιστα να μελετηθεί πειραματικά στα εργαστήρια των γενετιστών και, σήμερα, των μοριακών βιολόγων.

Ελπίζουμε αυτή η συνοπτική παρουσίασή μας να κατάφερε να αναδείξει τον πλούτο όσο και την εξαιρετικά δημιουργική επίδραση των εξελικτικών ιδεών στην ανθρώπινη σκέψη.

Μια επίδραση που δεν είναι γραμμική επιστημονικά ή προδιαγεγραμμένη κοινωνικά.

Αντίθετα, η εξέλιξη της εξελικτικής σκέψης είναι μια συνεχής διαφοροποίηση, που πραγματώνεται μέσα από ριζικές επιστημολογικές τομές, απρόσμενες εννοιολογικές μετατοπίσεις και βαθιές μεθοδολογικές διαφοροποιήσεις.

Ποιος μπορεί να προδιαγράψει τις εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει η μελλοντική ανάπτυξη των σημερινών «αιρετικών» εξελικτικών απόψεων;

Τα πρώτα βήματα της εξελικτικής επιστήμης


1809: Δημοσιεύεται το έργο του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ «Ζωολογική φιλοσοφία». Σε αυτό ο μεγάλος Γάλλος φυσιοδίφης παρουσιάζει μια πρώτη σοβαρά τεκμηριωμένη εξελικτική περιγραφή του μετασχηματισμού και της τελειοποίησης των ζωικών ειδών. Την ίδια χρονιά γεννιέται στο Σρούσμπερι της Αγγλίας ο Κάρολος Δαρβίνος.

1831-1836: Ο νεαρός Δαρβίνος κάνει τον γύρο του κόσμου με το βρετανικό υδρογραφικό πλοίο «Μπιγκλ». Στο πενταετές αυτό ταξίδι θα συλλέξει όλα τα απαραίτητα στοιχεία που κατόπιν θα τον βοηθήσουν να τεκμηριώσει την επαναστατική θεωρία του περί εξέλιξης.

1836-1838: Αυτή την περίοδο ο Δαρβίνος υπερβαίνει τις προηγούμενες αμφιβολίες του και, όπως προκύπτει από τα σημειωματάριά του, τον Σεπτέμβριο του 1838 διατυπώνει ρητά την ιδέα του περί της φυσικής επιλογής ως βασικού μηχανισμού της εξέλιξης.

1859: Τον Ιούλιο του 1858 στη Λινναία Εταιρεία, έναν από τους πιο σημαντικούς συλλόγους φυσικής ιστορίας, θα παρουσιαστεί επίσημα η θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής. Μια ανακάλυψη που τυπικά αποδόθηκε στον Κ. Δαρβίνο και τον Α. Wallace. Ομως ο Δαρβίνος είχε ανακαλύψει αυτή την ιδέα πολύ νωρίτερα από τον Αλφρεντ Γουάλας και έναν χρόνο μετά θα την παρουσιάσει ολοκληρωμένα στο βιβλίο του «Η καταγωγή των ειδών».

1865: Ο παντελώς άγνωστος Καθολικός μοναχός Gregor Mendel δημοσιεύει τις ανακαλύψεις του σχετικά με τους μηχανισμούς κληρονομικότητας. Το έργο του όμως θα αναγνωριστεί μόνο ύστερα από 35 χρόνια και έκτοτε θα θεωρηθεί ο πατέρας της επιστήμης της γενετικής. Η ειρωνεία είναι ότι σε αυτό βρίσκονται οι απαντήσεις σε πολλά αναπάντητα ερωτήματα του Δαρβίνου σχετικά με την κληρονομικότητα των γενετικών αλλαγών.

1871: Δημοσιεύεται το βιβλίο του Δαρβίνου «Η καταγωγή του ανθρώπου». Σε αυτό προτείνει την κοινή καταγωγή από έναν κοινό πρόγονο όλων των πρωτευόντων θηλαστικών (και του ανθρώπου). Παρά το τεράστιο σκάνδαλο που προκάλεσε η έκδοση αυτού του βιβλίου, οι απόψεις που περιέχει θα επηρεάσουν αποφασιστικά τις μετέπειτα παλαιοανθρωπολογικές έρευνες.

1935-1947: Η «Νέα Σύνθεση», δηλαδή η νεοδαρβινική θεωρία της εξέλιξης, καταφέρνει να ενοποιήσει σε ένα ισχυρό εξηγητικό σχήμα τις βασικές ιδέες του Δαρβίνου με τα δεδομένα της γενετικής των πληθυσμών. Αυτή η νέα στατιστική και γενετική προσέγγιση των εξελικτικών ιδεών θα οδηγήσει σε εκρηκτικές ανακαλύψεις.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Νεκροθάφτης του ΙΓΜΕ ο ΣΥΡΙΖΑ δια του υπουργού του Σταθάκη. To ΙΓΜΕ στην κρισιμότερη φάση του!


Του Νίκου Γεωργακάκη          

Εισαγωγή.
Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο και κάνοντας μια συνοπτική αποτίμηση, πρέπει να επισημανθεί ότι η 12η Ιούλη 2015 υπήρξε σταθμός για τη χώρα μας με την υποταγή Τσίπρα στους εκβιαστές της Τρόϊκα, την εκδίωξη του αριστερού ριζοσπαστικού κομματιού του ΣΥΡΙΖΑ και την επικράτηση της νεοφιλελεύθερης πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ (Δραγασάκη, Σταθάκη, Φλαμπουράρη, Μπαλάφα και στη συνέχεια Τσακαλώτου και άλλων)
Η ημερομηνία αυτή αποτελεί ένα ιστορικό καταστροφικό σταθμό για τη χώρα γιατί επέτεινε τα δεινά στη χώρα μας και έφερε την καταστροφή τόσο του τόπου όσο και της Αριστεράς, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε πλέον να έχει σχέση με την Αριστερά, αναλαμβάνοντας την αποστολή να συνεχίσει την εφαρμογή ενός νεοφιλελεύθερου προγράμματος.
Έχουμε έκτοτε την εφαρμογή και από τον ΣΥΡΙΖΑ μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που έχει αγκαλιάσει όλους τους τομείς και μαζί και το ΙΓΜΕ στο οποίο αναφέρεται αυτό το άρθρο.
Όπως ανέφερε ο Θανάσης Πετράκος πρώην Βουλευτής και μέλος της Π.Γ. της ΛΑ.Ε στην πρόσφατη (6/4) ημερίδα του συνδικάτου ΙΓΜΕ για το ρόλο του, το ΙΓΜΕ βρίσκεται πλέον στην κρισιμότερη φάση.
Είναι γνωστό πως το ΙΓΜΕ από τη δεκαετία ΄90 και μετά βρίσκεται συνεχώς σε μια δύσκολη, υπαρξιακή περίοδο με συνεχή σκαμπανεβάσματα και αρκετές δυσκολίες που σήμερα έχουν πλέον γιγαντωθεί.
Διαχρονικά ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυττε την ανάγκη αξιοποίησης του Ορυκτού Πλούτου, στήριζε το ΙΓΜΕ και το ρόλο του. Είναι γνωστές οι παρεμβάσεις του ίδιου του Τσίπρα στη Βουλή από το 2011, οι προγραμματικές θέσεις αρχικά του ΣΥΝ (2012) και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ, οι συνεχείς παρεμβάσεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ για την στήριξη του ΙΓΜΕ. Το 2011 ο κ.Τσίπρας ανέφερε: « Δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα που διαλύει έναν αντίστοιχο φορέα – ακόμη και χώρα από την οποία πέρασε το ΔΝΤ … Αποτελεί έγκλημα τόσο της σημερινής κυβέρνησης όσο και της προηγούμενης, των υπουργών κ. Παπακωνσταντίνου και κ. Βενιζέλου να καταργήσουν το ΙΓΜΕ».

Το 2012 ο σημερινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης παρουσιάζοντας το Οικονομικό Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ανέφερε: “Η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και των υδρογονανθράκων, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες, μέσω αναπτυξιακών κοινοπραξιών ή άλλων πρόσφορων σχημάτων, μπορούν να αποτελέσουν πηγή εσόδων και βάση για τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι στρατηγικής σημασίας η εκπόνηση εθνικής στρατηγικής για την αξιοποίηση του φυσικού και ορυκτού πλούτου με όρους δημόσιου συμφέροντος, η ενίσχυση του ρόλου του Δημοσίου στα ΕΛΠΕ και τη ΔΕΠΑ, καθώς και η αναβάθμιση του ΙΓΜΕ, σε αντιδιαστολή με τη σημερινή απαξίωσή του”.

Ιστορικό του ΙΓΜΕ. Η άνοδος και η πτώση του
Πόσο όμως αντιστοιχεί η ασκούμενη σήμερα πολιτική για το ΙΓME με τις διακηρύξεις αυτές, πως σχολιάζει τις εξελίξεις ο προαναφερόμενος αντιπρόεδρος;
Αν και ο ρόλος και η σημασία του ΙΓΜΕ είναι δεδομένα και αναμφισβήτητα, δυστυχώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών και η σημερινή δεν το έχουν αντιμετωπίσει ανάλογα.
Το ΙΓΜΕ που ιδρύεται το 1976 έχοντας βεβαίως μια προϊστορία ως ΙΓΕΥ από το 1952 και ως ΕΘΙΓΜΕ από το 1973, μετά από μια δυναμική δημιουργική σχεδόν 10ετή πορεία (1976-1985), αρχίζει να γίνεται φορέας πειραματισμών και σταδιακής συρρίκνωσης και απαξίωσης. Οι δυσκολίες εκδηλώνονται ειδικότερα μετά το 1990, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη που ήταν ο πρώτος ο οποίος έβαλε τη χώρα στα νεοφιλελεύθερα μονοπάτια. Βεβαίως ακολούθησαν και όλοι οι επόμενοι πρωθυπουργοί, Σημίτης, Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου Σαμαράς, Παπαδήμος
Το 1990-1993, επί Μητσοτάκη, την περίοδο επιθετικής εισαγωγής του νεοφιλελεθερισμού στη χώρα μας, άρχισε μια γενικότερη στροφή . Ήταν η περίοδος που προχώρησε η απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος, μειώθηκε ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, παραχωρήθηκε στον ιδιωτικό τομέα η κινητή τηλεφωνία, πραγματοποιήθηκε η αποκρατικοποίηση των αστικών λεωφορείων της Αθήνας, μεταβιβάστηκαν στον ιδιωτικό τομέα ή εκκαθαρίστηκαν 66 προβληματικές επιχειρήσεις του ΟΑΕ (ΑΓΕΤ, Πειραϊκή Πατραϊκή κ.λπ.) κλπ. Αυτή την περίοδο ιδιωτικοποιήθηκαν 15 από τις 69 επιχειρήσεις που ανήκαν σε κρατικές τράπεζες (όπως τα ναυπηγεία Ελευσίνος, η Τραπεζα Αθηνών κ.α.), έκλεισαν τα ΕΛΣΙ, μπήκε τέλος σε επενδυτικά σχέδια όπως το πετροχημικά και ο ανοξείδωτος χάλυβας κλπ. Η περίοδος αυτή ήταν εκείνη που άρχισε να μειώνεται και η δραστηριότητα του ΙΓΜΕ στην εφαρμοσμένη έρευνα και να μειώνεται ο ρόλος των μηχανικών του.
Στις ίδιες ράγες με τον Μητσοτάκη κινήθηκε στη συνέχεια, ο Σημίτης, κατόπιν ο Καραμανλής ο νεώτερος, ο Γιωργάκης Παπανδρέου και σήμερα άξιος συνεχιστής του Γιωργάκη και του Σαμαρά, ο Τσίπρας.
Οι πρωθυπουργοί αυτής της χώρας, ανάξιοι να την υπηρετήσουν, το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η δουλοπρέπεια τους , χωρίς καμιά αναπτυξιακή έγνοια.
Η εγκληματική μνημονιακή νεοφιλελεύθερη πολιτική εκδηλώνεται στο ΙΓΜΕ το 2011, επί υπουργίας Γ. Παπακωνσταντίνου, του τσάρου της οικονομίας που έβαλε την Ελλάδα στα μνημόνια και ο οποίος υλοποιεί την τυπική κατάργηση του ΙΓΜΕ, με την πατέντα της απορρόφησής του τον Νοέμβρη του 2011 από έναν ολιγάριθμο διοικητικό φορέα, το ΕΚΠΑΑ, την ένταξή του σε ένα εκτρωματικό φορέα το ΕΚΒΑΑ, και αποπειράται την απόλυση δια της εφεδρείας 140 εργαζομένων (40% του τότε ανθρώπινου δυναμικού του ΙΓΜΕ).
Για να δοθεί πάντως η γενικότερη εικόνα, ήδη από το ‘85 έχουμε συνεχή κατήφορο του ΙΓΜΕ. Έχουμε αποστελέχωσή του με απώλεια του 75% του προσωπικού του ΙΓΜΕ, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στο έργο του. Παρά όμως την αποψίλωση του, αυτό συνέχιζε να έχει θετική προσφορά με την ευσυνείδητη προσφορά των ίδιων των εργαζομένων του.
Αυτό που ζούμε σήμερα προέκυψε νομοτελειακά. Η συνεχής αποδυνάμωση και η καθοδική πορεία του ΙΓΜΕ ήταν αναμενόμενο πως θα έφτανε σε αδιέξοδο, Οι εργαζόμενοι και το Συνδικάτο είχαν βάσιμα διαγνώσει την προοπτική δυσμενών εξελίξεων για την ίδια την ύπαρξη του ΙΓΜΕ, και έγκαιρα προειδοποιούσαν τις Διοικήσεις του Ινστιτούτου και την Πολιτεία για την ανάγκη αναπροσαρμογής του τρόπου χρηματοδότησης, με έμφαση στο ΠΔΕ που μπορούσε να προτάσσει τα εθνικά κριτήρια για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων και στόχων της ερευνητικής προσπάθειας, σε σχέση με τις προτεραιότητες της ΕΕ και της ΟΝΕ, που άλλοι είχαν και έχουν το πάνω χέρι Δεν εισακούστηκαν και παρά την αποδεκτή από την κοινή γνώμη τεράστια σημασία του ρόλου του ΙΓΜΕ έχουμε φτάσει σήμερα ένα βήμα πριν το γκρεμό.
Τι να σχολιάσει κανείς. Συνιστά κατά τη γνώμη μου ντροπή που βουλευτές και κυρίως εποπτεύοντες υπουργοί του ΙΓΜΕ όπως ο Σταθάκης το οδηγούν στη καταστροφή. Ντροπή που έχουμε φτάσει σήμερα με τη στάση της κυβέρνησης να διερωτόμαστε αν υπάρχει πλέον σωτηρία.
Δεν υπάρχει δεύτερη γνώμη πως τα μνημονιακά χρόνια αποτέλεσαν βαρύ χειμώνα για το ΙΓΜΕ
Η μόνη “Άνοιξη” για το ΙΓΜΕ,, ήταν η άνοιξη του πρώτου εξαμήνου του 2015 επί υπουργίας Π. Λαφαζάνη όταν και επανασυστάθηκε και μπήκαν οι βάσεις για ανάκτηση του ρόλου του, ώστε αυτό να συμβάλλει στην ανάπτυξη της χώρας.
Ο Λαφαζάνης επανασύστησε το ΙΓΜΕ μετά από χρονοβόρα και επίπονη προσπάθεια λόγω και των γραφειοκρατικών διαδικασιών που επέβαλε το θεσμικό πλαίσιο και μπήκαν οι βάσεις για την συνολική αναπτυξιακή και παραγωγική πορεία του Όμως αποδείχτηκε μία «Χαμένη Άνοιξη» αφού οι υπουργοί που τον διαδέχτηκαν εγκλωβισμένοι στο γενικότερο καταστροφικό πλαίσιο, δεν μπόρεσαν να δώσουν λύση στα όποια προβλήματά του.
Μετά τις εκλογές Σεπτεμβρίου 2015 δεν βλέπουμε καμία νέα πορεία, όχι μόνο για το ΙΓΜΕ αλλά γενικότερα για τον τόπο. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ ούτε αριστερός είναι, ούτε έχει την παραμικρή σχέση με το χθες και τις διακηρυγμένες ιδρυτικές θέσεις του.
Παρά την επανασύσταση, επανεκκίνηση του ΙΓΜΕ δεν έγινε, η νέα πορεία δυστυχώς γρήγορα υπονομεύτηκε με τις συνέπειες της ψήφισης του 3ου μνημονίου τον Αύγουστο του 2015, που δεν εφαρμόστηκαν μόνο από την ηγεσία του υπουργείου αλλά και από την υπονομευτική δράση διοικητικών παραγόντων του ΥΠΕΝ.
Το σημερινό ΙΓΜΕ της σημερινής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ
Μετά την μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και την ψήφιση του 3ου μνημονίου, το ΙΓΜΕ αφέθηκε πάλι στην τύχη του από τη νέο-μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.
Ενώ οι εργαζόμενοι υπήρξαν σε γενικές γραμμές αρωγοί στην κατεύθυνση ανάκτησης του ρόλου του ΙΓΜΕ, από μέρους του εποπτεύοντος υπουργείου δεν υπήρξε η αναγκαία στήριξη ακόμη και στους ελάχιστους εφικτούς στόχους που συμφωνήθηκαν μεταξύ ΙΓΜΕ και κυβέρνησης, με συνέπεια τα σοβαρά προβλήματά του να υποτροπιάσουν.
Σε πρώτη φάση επί υπουργίας Σκουρλέτη και στη συνέχεια επί Σταθάκη, εκδηλώνονται σοβαρές λειτουργικές ανωμαλίες και το αδιέξοδο ειδικά στο θέμα του ασφαλιστικού συμβολαίου της Εθνικής. Αν πρέπει να συγκρίνει κάποιος τους 2 υπουργούς σίγουρα τα σκήπτρα του καταστροφέα φέρνει ο Σταθάκης.
Οι δυσκολίες αφορούν κυρίως τα σχεδόν μόνιμα προβλήματα στελέχωσης και εξασφάλισης πόρων για την υλοποίηση του έργου του.
Αν και τα προβλήματα δεν είναι τωρινά, αφού και παλιότερα αλλά ιδιαίτερα την εποχή των μνημονίων όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις υποβάθμισαν το ΙΓΜΕ οδηγώντας το στη συνέχεια στην κατάργησή του, λύση στο πρόβλημα οφείλει να δώσει η σημερινή κυβέρνηση.
Το ΙΓΜΕ βρίσκεται σήμερα σε πλήρες αδιέξοδο με δεδομένη την αναγκαστική παραίτηση της διοίκησης, παραίτηση που δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία- καθώς παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις και παραστάσεις της διοίκησης, δεν υπήρξε εκ μέρους του σημερινού υπουργού ΠΕΝ καμία ουσιαστική κίνηση, διαβεβαίωση, πρωτοβουλία ή δράση για την αντιμετώπιση των οικονομικών απαιτήσεων των συνταξιούχων του ΙΓΜΕ, σχετικά με την αποζημίωση αποχώρησης που δικαιούνται και έχει αναγνωριστεί και δικαιωθεί και δικαστικά. Έτσι ήρθε ως αναμενόμενο η δέσμευση των λογαριασμών του ΙΓΜΕ και η οικονομική του παραλυσία.
Ξενίζει βέβαια η σημερινή διοικητική ανωμαλία, αφού η διοίκηση δεν ήταν κάποια αντιπολιτευόμενη διοίκηση αλλά διοίκηση που αντέδρασε έτσι γιατί είχε περιέλθει σε αδιέξοδο.
Αν ο υπουργός κ. Γ. Σταθάκης επιμείνει σε αυτή τη στάση, αν η παραλυσία συνεχιστεί, η κατάσταση και η κατάληξη θα είναι τραγική για το ΙΓΜΕ και συνακόλουθα θα υπάρξουν δυσμενείς επιπτώσεις και για την γενικότερη ανάπτυξη του τόπου.
Προοπτικές
Το ΙΓΜΕ δυστυχώς βρίσκεται σε πορεία κατάργησης και ενταφιασμού του. Κατάργησης, αφού έχει κυριαρχήσει ο απόλυτος παραλογισμός. Ενώ η ακολουθούμενη πολιτική είναι αδιέξοδη και καταδικασμένη σε αποτυχία, ενώ οι πάντες σχεδόν αποδέχονται πως η εφαρμοζόμενη πολιτική είναι αδιέξοδη, ενώ η ίδια η κυβέρνηση δεν την πιστεύει, συνεχίζει να την εφαρμόζει.
Για λόγους συναισθηματικούς δεν μπορώ να φανταστώ τον ενταφιασμό του ΙΓΜΕ. Με λογική όμως προσέγγιση δεν μπορώ να αυταπατώμαι..
Ο παραλογισμός έχει πλέον επικρατήσει, ενώ έχει βρεθεί και ο κατάλληλος νεκροθάφτης για τον ενταφιασμό του που έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Γιώργος Σταθάκης, ο εκλεκτός συνεργάτης του αντιπροέδρου Γιάννη Δραγασάκη που είναι ο ηθικός αυτουργός του ξεπεσμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Η στάση του κ. Σταθάκη απέναντι στο ΙΓΜΕ που ως αρμόδιος υπουργός μόνο αρνητικό απολογισμό έχει να επιδείξει για τον τόπο, αν δεν άρει τη απόφασή του έστω την τελευταία στιγμή, θα ανοίξει την τελευταία πράξη του δράματος. Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι το ΙΓΜΕ δεν ανήκει σε κανέναν υπουργό και πρωθυπουργό. Ανήκει στους εργαζόμενους και κυρίως ανήκει στον λαό και στον τόπο.
Στη πρόσφατη ημερίδα για το ΙΓΜΕ η Κυβέρνηση έλαμψε με την απουσία της προσβάλλοντας το ΙΓΜΕ και την ιστορία του, αλλά και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ που κάποτε πάλευε και αγωνιζόταν για την ανόρθωση και αξιοποίηση του για το καλό το τόπου ενώ σήμερα το οδηγεί στην καταστροφή.
Βεβαίως χωρίς να ξεφύγουμε από το θέμα μας που είναι το ΙΓΜΕ, είναι ανάγκη να επισημάνουμε πως η στάση για το ΙΓΜΕ είναι παρόμοια με αυτή που επιδεικνύει η κυβέρνηση και για άλλες σημαντικές δημόσιες επιχειρήσεις όπως για τη ΔΕΗ, με την εγκατάλειψη, την ιδιωτικοποίηση της και παράδοση σε ισχυρά οικονομικά ιδιωτικά συμφέροντα αλλά και την Εθνική Ασφαλιστική για την οποία ενορχηστρώνει το ξεπούλημα της .
Υπάρχει διέξοδος;
Όπως τονίστηκε στην πρόσφατη Ημερίδα που οργάνωσε το συνδικάτο ΙΓΜΕ, παρά την κρίση ο απολογισμός του με συγκεκριμένη αναφορά στην περίοδο 2011-2015 ήταν γενικά θετικός σε όλους τους τομείς δραστηριοποίησης του, όπως η εύρεση νέων αποθεμάτων μεταλλευμάτων, στους τομείς της Γεωθερμίας, στην ολοκλήρωση μέρους των Γεωλογικών Χαρτογραφήσεων, στη διαχρονική παρακολούθηση των υπόγειων νερών μέσω του σχετικού εθνικού δικτύου, στην άμεση παρέμβαση για αντιμετώπιση καταστροφικών γεωλογικών φαινομένων, αλλά και με έργα υπέρ τρίτων (τεχνικογεωλογικών και υδρογεωλογικών μελετών επίλυσης συγκεκριμένων προβλημάτων).
Συγκεκριμένες προτάσεις διεξόδου έχουν καταθέσει οι εργαζόμενοι μέσω και του συνδικάτου τους. Με βάση αυτές τις προτάσεις πρέπει συγκεκριμένα να υπάρξει
  • Άμεση αντιμετώπιση του θέματος της Διοίκησης του Ινστιτούτου που οδήγησε στη λειτουργική παραλυσία του Ινστιτούτου.
  • Κάλυψη όλων των οικονομικών εκκρεμοτήτων του με την εκταμίευση του τακτικού του προϋπολογισμού αλλά και της έκτακτης ενίσχυσης του για την αποδέσμευση των λογαριασμών του
  • Προσλήψεις νέου μόνιμου προσωπικού, που έχει εγκρίνει και εισηγηθεί η Διοίκηση του Ινστιτούτου και  
  • άμεση έγκριση και χρηματοδότηση των έργων του ΕΣΠΑ 2014-2020
Η λύση βρίσκεται στο χέρι της κυβέρνησης που οφείλει να σκύψει σοβαρά, να μελετήσει και να προωθήσει λύση στα 4 αυτά καυτά κατεπείγοντος χαρακτήρα θέματα που απασχολούν το ΙΓΜΕ.
Βεβαίως το γενικότερο αλλά ουσιαστικό ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση πιστεύει στο ρόλο που μπορεί να παίξει ένα αναβαθμισμένο ΙΓΜΕ στην ανάπτυξη του τόπου, στον περιβαλλοντικό αλλά και κοινωνικό ρόλο του.
 Έστω και τώρα, την ύστατη στιγμή, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο ΙΓΜΕ, αλλά και στο μέλλον αυτού του τόπου. Να προχωρήσει σε μια γενναία αναθεώρηση της πολιτικής της απέναντι στους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και στη νέα γενιά επιστημόνων και τεχνικών αυτής της χώρας που λαχταρά να δουλέψει και να προσφέρει, και να αποτρέψει την χρεοκοπία του ΙΓΜΕ. Γιατί χρεοκοπία του ΙΓΜΕ σημαίνει  εγκατάλειψη της γενικότερης αναπτυξιακής προσπάθειας για τη χώρα.
Επίλογος
Το τι πρέπει να γίνει λοιπόν είναι σαφές και είναι γνωστό και στους εργαζόμενους και στην παραιτηθείσα διοίκηση αλλά θεωρούμε και στην κυβέρνηση . Είναι θέμα λοιπόν πολιτικής βούλησης το τι θα γίνει.
Η κυβέρνηση πρέπει να απαντήσει στους εργαζόμενους και στο λαό αν νοιάζεται για την ανάπτυξη και επομένως και για το ΙΓΜΕ.
Η άποψή μου είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει τέτοια πολιτική βούληση για να αντιμετωπίσει η ίδια το θέμα.
Έχει ενστερνιστεί πως τα πάντα θα λυθούν είτε από ιδιώτες είτε από ξένους επενδυτές.
Επειδή άμεσα τέτοια εξέλιξη δεν είναι υλοποιήσιμη, το ΙΓΜΕ οδηγείται στην καταστροφή.
Ο ρόλος του ΙΓΜΕ σχετίζεται με μία δημόσια αναπτυξιακή προσπάθεια που δεν την πιστεύει καμία συντηρητική κυβέρνηση και ούτε η σημερινή που έχει εξελιχτεί σε τέτοια
Η ΛΑ.Ε δεσμεύεται να κάνει ότι είναι δυνατό για τη σωτηρία και αναβάθμιση του ΙΓΜΕ. Αυτό δεν είναι εύκολο και μάλιστα όσο συνεχίζονται οι μνημονιακές πολιτικές αυτό δεν μπορεί να γίνει, γι ‘αυτό επιβάλλεται να υπάρξει το πιο πλατύ κοινωνικό μέτωπο ώστε να ανατραπούν οι μνημονιακές πολιτικές και να προχωρήσει η χώρα σε ένα προοδευτικό-ριζοσπαστικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης και ανάπτυξης προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, πρόγραμμα που μπορεί να εφαρμόσει μόνο μια πραγματικά αριστερή κυβέρνηση.
Με την ασκούμενη πολιτική δεν μπορεί να περιμένει ο αριστερός κόσμος κάτι θετικό. Ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε οι άνεργοι ούτε συνολικά ο λαός.
iskra,gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου