Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Η Ουκρανία αποθρασύνεται και ρέπει διαρκώς προς τον φασισμό και την τρομοκρατία. Η Δύση κάνει απλώς «τα στραβά μάτια»

Του Βασίλη Μακρίδη


►Τρεις ειδήσεις που σχετίζονται με τη Ρωσία, το Ντονμπάς και την Ουκρανία πέρασαν σχεδόν «στα ψιλά» των συστημικών ΜΜΕ σε Ελλάδα και Δύση, ως είθισται βέβαια, αφού η ειδησεογραφία από τις συγκεκριμένες περιοχές δεν εξυπηρετεί το κυρίαρχο «αφήγημα» του συστήματος γύρω από τα γεγονότα στην συγκεκριμένη περιοχή και, το κυριότερο, είναι αδύνατο το «αφήγημα» αυτό να τεκμηριωθεί με στοιχεία.

►Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επιχειρείται από τα συστημικά ΜΜΕ στη Δύση, αλλά και στην ίδια την Ουκρανία, ένας απόλυτος έλεγχος της ροής των πληροφοριών και το «καναλιζάρισμά» τους, ώστε να μην ξεφεύγουν έξω από τα όρια του «αφηγήματος». Διόλου τυχαία, άλλωστε, στην Ουκρανία από τις 25 Φεβρουαρίου του παρόντος έτους, με «Προεδρικό Διάταγμα» του Ποροσένκο και μετά από απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας (SNBO), δηλαδή των Μυστικών Υπηρεσιών της χώρας, ισχύει και επίσημα σύστημα λογοκρισίας και παρακολούθησης στα ΜΜΕ, τοπικά και ξένα, αλλά και στο Ίντερνετ, ώστε να μη μεταδίδουν προς τον έξω κόσμο «πληροφορίες απαγορευμένες στην Ουκρανία».

►Προσέξτε: όχι ψεύτικες, όχι με σκοπό να βλάψουν την Ουκρανία, αλλά απλώς… απαγορευμένες!!! Που σημαίνει ότι μπορεί κάποιος/-α να γράφει πράγματα απολύτως αληθή για την κατάσταση στην Ουκρανία και στο Ντονμπάς, αλλά επειδή το επίσημο κράτος τα θεωρεί «απαγορευμένα», το άτομο αυτό πρόκειται να υποστεί, βάσει του νέου νόμου, ποινικές και διοικητικές κυρώσεις, κοινώς, φυλάκιση και βαρύ πρόστιμο!!!

►Ας τα πάρουμε όμως όλα με τη σειρά: η πρώτη είδηση (για την οποία ο γράφων έκανε πριν από λίγες μέρες ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) αφορά στο άνοιγμα στην Ελλάδα και, συγκεκριμένα, στο κέντρο της Αθήνας (Θεμιστοκλέους 52) επίσημης Αντιπροσωπείας της ΛΔ του Ντονιέτσκ, γνωστής και με τα (ρωσικά) αρχικά της – DNR. Αυτή ήταν η τρίτη στη σειρά επίσημη Αντιπροσωπεία της αυτονακηρυγμένης Λαϊκής Δημοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο, μετά από αυτές της Πράγας (Τσεχία) και της Βενετίας (Ιταλία). Το άνοιγμα της αντιπροσωπείας της DNR συνδυάστηκε μάλιστα και με τον ερχομό στην Ελλάδα τριών επιφανών Ρώσων διανοούμενων, των Zakhar Prilepin – δημοσιογράφου και συγγραφέα, αλλά και μαχητή στο Ντονμπάς, Sergey Shargunov – δημοσιογράφου, συγγραφέα και βουλευτή συνεργαζόμενου με το ΚΚ Ρωσικής Ομοσπονδίας και Alexandr F. Skliar, ροκ μουσικού, τραγουδιστή και συνθέτη. Ο τελευταίος μάλιστα τίμησε και με την παρουσία του την τελετή των εγκαινίων της επίσημης Αντιπροσωπείας, όπως αναλόγως έπραξε και ο Γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο μόνος επικεφαλής ελληνικού κόμματος που έχει εκφράσει ανοιχτά την αμέριστη συμπαράστασή του στον αγώνα του λαού του Ντονμπάς, παράλληλα με την ανοιχτή καταδίκη του νεοναζιστικού-νεοφιλελεύθερου καθεστώτος του Κιέβου.


►Η δεύτερη είδηση, λοιπόν, αφορά στην αντίδραση που υπήρξε από την πρεσβεία της Ουκρανίας στην Ελλάδα στο άνοιγμα της επίσημης Αντιπροσωπείας της ΛΔ του Ντονιέτσκ στην Αθήνα. Αν συμπυκνώσουμε σε τρεις φράσεις το περιεχόμενό της, θα λέγαμε ότι κατά πρώτον, αποκαλεί την DNR ως «τρομοκρατική οργάνωση», που δρα «με την διοίκηση, την πλήρη υποστήριξη και χρηματοδότηση από την πλευρά της Ρωσικής Ομοσπονδίας», ενώ στη συνέχεια αποκαλεί την Ρωσική Ομοσπονδία ως «κράτος-εισβολέα», παρόλο που από τις προαναφερόμενες κατηγορίες της επίσημης Ουκρανίας εναντίον της δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο!!! Κατά δεύτερον, απειλεί, ουσιαστικά, όσους και όσες εμπλέκονται στην Ελλάδα στο κίνημα υποστήριξης του λαού του Ντονμπάς με ποινικές διώξεις (!!!) με βάση την ουκρανική, αλλά και την ελληνική (!!!) νομοθεσία!... Και, κατά τρίτον και τελευταίο, εκφράζει την ευγνωμοσύνη του καθεστώτος του Κιέβου προς την ελληνική κυβέρνηση, για τη στάση της απέναντι στο ζήτημα του Ντονμπάς και την υποστήριξή της προς αυτό, τόσο μέσω του ίδιου του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην Ουκρανία στις 8 και 9 Φεβρουαρίου, όσο και μέσω των δηλώσεων του εκπροσώπου Τύπου του ελληνικού Υπ.Εξ. Στράτου Ευθυμίου, σε ερώτηση δημοσιογράφου στις 21/03/2017.

(Η ανακοίνωση της ουκρανικής Πρεσβείας βρίσκεται εδώ. Η δήλωση του Στρ.Ευθυμίου βρίσκεται εδώ).

►Συνεπώς (και αυτό είναι το κύριο συμπέρασμα από τα παραπάνω), η ελληνική κυβέρνηση όχι απλώς δεν αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία, όχι απλώς δεν προσφέρει την παραμικρή στήριξη στον λαό του Ντονμπάς, μεταξύ του οποίου βρίσκονται και περίπου 100 χιλιάδες γηγενείς Έλληνες της Μαριούπολης και των παραλίων της Αζοφικής, αλλά και στηρίζει με κάθε τρόπο, όπως άλλωστε κάνουν και οι Δυτικοί, δήθεν, «εταίροι» μας το πιο ματοβαμμένο και εγκληματικό καθεστώς της Ευρώπης τα τελευταία, τουλάχιστον, 25 χρόνια...

►Η τρίτη είδηση των ημερών ήταν η τρομοκρατική επίθεση σε στρατόπεδο της ρωσικής Εθνοφρουράς στο Γκρόζνυ της Τσετσενίας, από την οποία σκοτώθηκαν 6 Ρώσοι εθνοφρουροί, αλλά και οι 6, συνολικά, τρομοκράτες που προσπάθησαν, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών, να εισέλθουν στον χώρο του στρατοπέδου με σκοπό την κλοπή οπλισμού. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε εξαρχής το γνωστό μας ISIS, το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο θεωρείται απ’ όλον τον καθ’ ημάς «πολιτισμένο» κόσμο ως τρομοκρατική οργάνωση και εναντίον του οποίου, υποτίθεται, αυτός ο κόσμος μάχεται.

►Ακούσατε, αγαπητοί αναγνώστες, από καμία δυτική κυβέρνηση να καταδικάζει την τρομοκρατική αυτή επίθεση;;; Σιγήν ιχθύος τήρησαν όλες, ανεξαιρέτως, οι κυβερνήσεις των χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι ίδιες που γίνονται με χαρακτηριστική ευκολία «Je suis… κάτι», όταν οι τρομοκρατικές ενέργειες και τα θύματα από αυτές αφορούν στις ίδιες… Πώς, άλλωστε, θα διατηρηθεί ζωντανό το «αφήγημα» περί «κακών Ρώσων», εάν αποδειχθεί ότι και οι Ρώσοι πέφτουν θύματα των αναγνωρισμένων απ’ όλες, ουσιαστικά, τις πλευρές ως τρομοκρατών;

►Πέραν αυτού, όμως, είχαμε και άλλου είδους αντιδράσεις, ακόμη χειρότερες από την απλή αδιαφορία. Κι εδώ επανερχόμαστε στην Ουκρανία και μάλιστα σε επίπεδο ανώτατης κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Ο βουλευτής της ουκρανικής Ανώτατης Ράντας (Βουλής) Ίγκορ Μοσιιτσούκ, από του βήματος του Κοινοβουλίου αποκάλεσε τους 6 τρομοκράτες του ISIS «ήρωες» και εκστόμισε, μεταξύ άλλων και την παρακάτω φράση: «Ως βουλευτής του λαού της Ουκρανίας, καλώ την ουκρανική κυβέρνηση να προσφέρει πολιτική, πληροφοριακή και στρατιωτική βοήθεια στους Τσετσένους παράνομους, γιατί στην ενότητα της πάλης μας εναντίον του Κρεμλίνου βρίσκεται η εγγύηση της επιτυχίας μας»!!! (οι υπογραμμίσεις δικές μας).

►Έτσι λοιπόν!!! Οι αναγνωρισμένοι από παντού ως τρομοκράτες του ISIS είναι, για τον Ουκρανό βουλευτή, «ήρωες» και η ενότητα της πάλης μαζί τους εγγυάται την επιτυχή έκβαση της πάλης εναντίον του Κρεμλίνου!!! Πόσο πολλά μπορεί να ειπωθούν και ακόμη περισσότερα να εννοηθούν, μέσα σε τόσο λίγες λέξεις, όταν αυτόν που τις προφέρει τον καταλαμβάνει… κρίση ειλικρίνειας ή, απλώς, δεν γνωρίζει καλά να μασκαρεύει τις πραγματικές του προθέσεις…

►(Στγ: Η δήλωση του Ουκρανού βουλευτή βρίσκεται εδώ. Βεβαίως το βιντεάκι είναι στα Ουκρανικά και μάλλον δύσκολα θα την κατανοήσουν οι περισσότεροι από τους αναγνώστες, ωστόσο αποτελεί το στοιχείο που πιστοποιεί του λόγου μας το αληθές και το παραθέτουμε όπως το βρήκαμε στο Διαδίκτυο).

►Αν μάλιστα κρίνει κανείς από την αντίδραση των υπόλοιπων παρευρισκόμενων στην αίθουσα Ουκρανών βουλευτών, όχι μόνο δεν υπήρξε ουδεμία αντίρρηση στα λεχθέντα του κυρίου Μοσιιτσούκ, αλλά μάλλον ανοιχτή επιδοκιμασία… Εάν λοιπόν η θέση του Μοσιιτσούκ είναι κοινή θέση της Ανώτατης Ράντας της Ουκρανίας και, πολύ περισσότερο, της ουκρανικής κυβέρνησης, τότε αυτονόητα βγαίνει το συμπερασμα ότι δεν μιλάμε, πλέον, μόνο για μια κυβέρνηση – μείγμα νεοφιλελεύθερων και νεοναζί, αλλά και για μια κυβέρνηση που στηρίζει ολόψυχα την παγκόσμια τρομοκρατία και προτίθεται μάλιστα να την ενισχύσει, ακόμη και στρατιωτικά, αρκεί «να ηττηθεί το Κρεμλίνο»!...

►Και πάλι, όμως, οι κυβερνήσεις των δυτικών κρατών όχι μόνο δεν «τράβηξαν το αυτί» στην Ουκρανία για την ανοιχτή στήριξη που προσφέρει στους τρομοκράτες του ISIS, αλλά εξακολουθούν να της προσφέρουν πολιτική και στρατιωτική κάλυψη, κατηγορώντας ταυτόχρονα τη Ρωσία για όλα όσα κανονικά θα έπρεπε να κατηγορούν την…Ουκρανία!... Και, φυσικά, διατηρούν σε βάρος της Ρωσίας μια σειρά από πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν την οικονομία της, ώστε να μειωθούν οι πολιτικές αντιστάσεις της και, κυρίως, να υποχρεώσουν τη Ρωσία να αυτοπεριοριστεί σε έναν ρόλο περιφερειακής δύναμης, αντί υπερδύναμης με παγκόσμια απήχηση.

►Η Δύση κάνει απλώς τα «στραβά μάτια» μπροστά στα εγκλήματα της επίσημης ουκρανικής ηγεσίας στο Ντονμπάς και τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων άμαχων πολιτών που έχει πραγματοποιήσει μέσω του επίσημου στρατού της, αλλά και των παραστρατιωτικών νεοναζιστικών μονάδων, που δρουν στην περιοχή. Ή, για να ακριβολογήσουμε κιόλας, θα πρέπει να πούμε ότι η Δύση ανοιχτά χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και εκπαιδεύει με «ινστρούκτορες» σταλμένους από το ΝΑΤΟ τόσο τις μονάδες του «επίσημου» ουκρανικού στρατού, όσο και τις νεοναζιστικές «παραφυάδες». Και στο όνομα της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας», της «αντιμετώπισης των (Ρώσων) κατακτητών» και πάει λέγοντας, στηρίζουν ένα αιμοσταγές καθεστώς που καταπατά κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας (ο γράφων έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων γύρω από αυτά τα ζητήματα τα τελευταία 3 χρόνια) και δηλώνει πρόθεση να ενισχύσει με κάθε τρόπο τρομοκρατικές ομάδες που μπορούν, πιθανόν, να δημιουργήσουν εσωτερικά προβλήματα στη Ρωσική Ομοσπονδία!...

►Αν, όμως, για τις μεγάλες Δυτικές χώρες τα όσα περιγράψαμε πιο πάνω αποτελούν μια συνηθισμένη εικόνα, προκαλεί τουλάχιστον λύπηση, αλλά και οργή, το θέαμα της ελληνικής κυβέρνησης, που συμπεριφέρεται σαν «σμπίρος» του δυτικού ιμπεριαλισμού και προσφέρει απλόχερα στήριξη πολιτική, επικοινωνιακή, αλλά και στρατιωτική (ας θυμηθούμε τις πρόσφατες κοινές ναυτικές ασκήσεις Ουκρανίας – ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, με τη συμμετοχή και της χώρας μας) σε ένα αιμοσταγές καθεστώς, στη μοναδική, τυπικά και ουσιαστικά, δικτατορία στην Ευρώπη.

►Και γίνεται προφανές, ότι η αλλαγή πορείας που προσδοκεί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού και συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την κατάργηση των μνημονίων και της λιτότητας, την αποδέσμευση από τους οργανισμούς – «καρμανιόλες» της ευρωζώνης και της ΕΕ, την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του συνόλου ή του μεγαλύτερου μέρους του λεγόμενου «δημόσιου χρέους» και την εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού, φιλολαϊκού μεταβατικού πολιτικού και οικονομικού προγράμματος, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσει και να αφήσει στην άκρη μία ακόμη σημαντική παράμετρο. Και αυτή δεν είναι άλλη,από την εφαρμογή μιας πραγματικά ανεξάρτητης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, που θα έχει δύο βασικούς γνώμονες: αφενός την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων από τη σκοπιά των λαϊκών στρωμάτων, αφετέρου τον σεβασμό σε βασικές έννοιες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία και τα κοινωνικά, συλλογικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών τόσο της χώρας μας, όσο και των άλλων κρατών.

Πηγή: iskra.gr




Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία»


Από τον Χάρη Ζάβαλο
Γερμανική κρατική εταιρεία που αποκρατικοποιεί ελληνική κρατική περιουσία και συγκεκριμένα 14 αεροδρόμια, δεν έχει λεφτά ούτε για άζαξ για τα τζάμια.
Συγκεκριμένα η εταιρία Fraport με την κοινοπραξία που έχει δημιουργήσει μαζί με τον Όμιλο Κοπελούζου, είναι η «νικήτρια» του διαγωνισμού για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας τα οποία ξεπουλήθηκαν πέρυσι.
Μεγαλομέτοχοι της Fraport είναι φορείς του γερμανικού δημοσίου, ήτοι η Περιφέρεια του Έσσε με ποσοστό 31.5%, η κρατική Lufthansa με ποσοστό 8,45% και η Φρανκφούρτη μέσω του δημόσιου φορέα μεταφορών…

Όπου ο κρατισμός εισχωρεί έτσι και εδώ η Fraport δεν έχει μαντήλι να κλάψει αφού η εταιρεία έχει διαθέσιμα μόλις 200 εκατομμύρια ευρώ, όπως φαίνεται από τον τελευταίο ισολογισμό της, αλλά μόνο για το εφάπαξ τίμημα της σύμβασης με το ελληνικό Δημόσιο απαιτούνται 1,23 δισ. ευρώ.
Παρόλα αυτά με μπροστάρη την επιτακτική ανάγκη να γίνουν οι “απαραίτητες μεταρρυθμίσεις“, θέλει να αγοράσει με δανεικά στα οποία θα μπει εγγυητής το ελληνικό κράτος, από το οποίο μετά θα αγοράσει τα αεροδρόμια.
Μάλιστα ακούγεται έντονα ότι η Alpha bank, η οποία έχει ήδη ανακεφαλοποιηθεί 3 φορές με χρήματα τα οποία χρεώθηκαν στο ελληνικό χρέος και άρα θα πληρώσουμε εμείς την λυπητερή, θα δανείσει ένα μέρος του κεφαλαίου που χρειάζεται η Fraport προκειμένου να αγοράσει δημόσια περιουσία.

Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο, ένα από τα βασικά επιχειρήματα των υποστηρικτών του ξεπουλήματος και συγκεκριμένα τις μέρες της αγοραπωλησίας διαβάσαμε σε ένα αλήστου μνήμης άρθρο γνωστού μνημονιολάγνου site,  ότι στους λουτροκαμπινέδες των αεροδρομίων δεν έχει…… χαρτί υγείας.
Έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου οι διάφοροι «επενδυτές» της κακιάς ώρας, θα χρησιμοποιούν ακλόνητα επιχειρήματα όπως «τι τα θέλετε τα λεφτά; Μαζί σας θα τα πάρετε;», «τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία» και «δώσε κανα φράγκο μπάρμπα»
Ευτυχώς όμως οι Γερμανοί και λοιποί σκιτζήδες του αεριτζίδικου καπιταλισμού, θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη, μπόλικο χαρτί υγείας, τα ψέματα με τα οποία θα αγοράσουν μπιρ παρα όχι μόνο την βαριά βιομηχανία της χώρας, δηλαδή τον τουρισμό, αλλά και το νερό και την ΔΕΗ και τον αέρα που αναπνέουμε και τον Τσακαλώτο να τους παρακαλάει για λίγο έλεος.
Και στην τελική τι σημασία έχει το χρήμα που μόνο δυστυχία φέρνει μπροστά στον έρωτα, στην ποίηση, στο ηλιοβασίλεμα και στην ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 11.2.2017


Διαβάστε Περισσότερα »

Πουτάνες όλου του Νότου, ενωθείτε

Στάθης


Αν ο κ. Ντάισελμπλουμ εκφράσθηκε σε άθλιο επίπεδο, εμείς που είμαστε καλύτεροι, μπορούμε να εκφρασθούμε σε ένα αθλιότερο. Το έργο ανέλαβε η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία με έναν αριμάνειο ελιγμό πέρασε μέσα από τις «διεμφυλικές ταυτότητες»(;!) και αναβάθμισε την εθνική Ελλάδος, Μπουμπουλίνα και Μαυρογέννους, σε ένα πουταναριό που δεν χαρίζει κάστανα. Ορθώθηκε ως άλλη Μελίνα Μερκούρη η κυρία Αναγνωστοπούλου, ως άλλη Αθηνά Πρόμαχος, κι έβαλε τους σεξιστές στη θέση τους - δηλαδή στην Κομαντατούρ που θα αρμέγει την Ελλάδα τα επόμενα 99 χρόνια.

Στιγμές δόξας με μεγάλο ποσοστό (τηλεθέασης Survivor) να χειροκροτεί την κυρία Σία για ευκλεείς δηλώσεις που θα ζήλευαν ο Καβάφης κι ο Σολωμός, ο Ρήγας Φεραίος και ο Σεφέρης - τέτοιοι πολίτες είμαστε εμείς και τέτοιους το Γένος μας βγάζει, όπως τη Σία, που σε κρίσιμες στιγμές τοξεύει από τη φαρέτρα της Αντιγόνης και πετυχαίνει με το υγρόν πυρ του Επιτάφιου όλους τους αχρείους του Βορρά που έχουν συνυπογράψει μαζί της το Συμβόλαιο Θανάτου της Ελλάδας- ε ρε γλέντια, που έλεγε και ο Καραγκιόζης.

Oμως, η κυρία Αναγνωστοπούλου είναι η συνέχεια ενός θαύματος. Του θαύματος που έχουν πετύχει οι χρήσιμοι ηλίθιοι σε αυτήν τη χώρα εδώ και τριάντα χρόνια. Έτσι, για μιαν ακόμα φορά ο δημόσιος διάλογος για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 εξαντλήθηκε στο αν πρέπει να γίνονται ή όχι οι παρελάσεις, στο αν υπήρξε ή όχι κρυφό σχολειό, αν σφάξανε οι Έλληνες τους Τούρκους στην Τριπολιτσά, αν πέταξαν οι Σουλιώτες τις γυναίκες τους (παλιοπουτάνες) στον Ζάλογγο με τα ίδια τους τα χέρια για να το σκάσουν πιο εύκολα, αν ο Μπάυρον είχε «διεμφυλική ταυτότητα», αν όσοι τα έκαναν όλα αυτά ήξεραν ότι είναι Έλληνες ή αν τους το δίδαξαν μετά οι Ουρσουλίνες και άλλα τέτοια ωραία, επιπέδου κομπλεξικών του Νότου. Δεν πρέπει να μεθάμε από το «Αθάνατο Κρασί του ΄21» - το αλκοόλ κάνει κακό στην υγεία. Και μην ακούμε από Γκάτσο, Παλαμά, Σεφέρη, Ρίτσο και Ελύτη, θα κουφαθούμε.

Αυτός είναι ο Θρίαμβος των Ηλιθίων: Αν ένας τοκογλύφος έχασε τα λεφτά του στην Επανάσταση («Βήμα» της προπερασμένης Κυριακής) ή αν τα ανέκτησε! Αυτός είναι ο Θρίαμβος των Ηλιθίων: η αναγωγή του ήσσονος σε μείζον. Στο καφενείο των αμνημόνων. Σε αυτήν τη γλίτσα που για να εκφρασθεί εν παραβολαίς μπορεί να συνθέσει μόνο το μανιφέστο της Πουτάνας του Νότου. Με το Survivor να κορυβαντιά και να χειροκροτεί, με τη διαπραγμάτευση της Αλαμάνας να στέλνει περήφανο χαιρετισμό στις κατασχέσεις.

Ήθελα μόνον να ρωτήσω, αν στις Πουτάνες του Νότου συμπεριλαμβάνονται τα κορίτσια που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, οι γιοί μας και οι κόρες μας, η μάνα μας και ο πατέρας μας, αν στις Πουτάνες του Νότου συμπεριλαμβάνονται η σύζυγος του Πρωθυπουργού και ο Πρωθυπουργός, οι γυναίκες βουλευτές και Υπουργοί, οι καθαρίστριες, οι γιατρίνες και οι άνεργες - σε ποιους και σε ποιες απευθύνεται η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, όταν μας καλεί να συνυπογράψουμε ως Πουτάνες του Νότου αυτό το θριαμβικό μανιφέστο του Πτωχοπροδρομισμού και της κλάψας του;

«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα» τώρα βρωμάει θανατίλα, λεονταρισμούς της δεκάρας κι άγριο προσκύνημα μπροστά ωμοφάγους.

Εκεί που κρέμαγε ο Καραϊσκάκης τον «μπούτζον του» (πράγμα κάργα σεξιστικό), εκεί που ο Καραϊσκάκης έλεγε «άμα ζήσω, θα σας γαμήσω» (πράγμα πολύ κάργα σεξιστικό), εμείς σήμερα λέμε «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλοιώς» και όταν μας πηδάτε να βάζετε και έναν αστερίσκο…

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΡΚΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – ΟΧΙ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΟ ΓΟΥΔΗ

Ο χώρος του πάρκου Γουδή αποτελεί έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες ελεύθερους δημόσιους χώρους της Αθήνας που προέκυψαν μετά την απομάκρυνση στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Παράλληλα, διαθέτει το συγκριτικό πλεονέκτημα της άμεσης επαφής με τον ορεινό όγκο του Υμηττού.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες και ύστερα από πολύχρονους αγώνες των πολιτών, το Γουδή έχει θεσμοθετηθεί ως «Μητροπολιτικό Πάρκο Πράσινου και Αναψυχής»  με το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας (Ν.4227/2014) και έχει ενταχθεί στις Ζώνες προστασίας του Υμηττού (Π.Δ. 187 Δ’/2011).
Με βάση τα παραπάνω, θεωρούμε απαράδεκτη την πρόσφατη αιφνιδιαστική εξαγγελία του πρωθυπουργού με την οποία αγνοείται η εκφρασμένη θέληση των πολιτών, παρακάμπτεται το ισχύον θεσμικό πλαίσιο και παραχωρείται τμήμα του πολύτιμου δημόσιου χώρου στο Γουδή για την κατασκευή ενός ιδιωτικού γηπέδου ποδοσφαίρου χιλιάδων θεατών και συνοδευτικών κτιριακών εγκαταστάσεων.
Όλοι οι αρμόδιοι επιστημονικοί φορείς έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους και εκτιμούν ότι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο χώρο αυτό θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα κυκλοφορίας και στάθμευσης οχημάτων, ατμοσφαιρικής  ρύπανσης και ασφάλειας στην ευρύτερη οικιστική περιοχή, συρρικνώνοντας τον δημόσιο χώρο πράσινου και αναψυχής και ακυρώνοντας τελικά τον χαρακτήρα του θεσμοθετημένου Μητροπολιτικού Πάρκου.

Καλούμε σε ενημερωτική δημόσια συζήτηση
την Τρίτη 4 Απριλίου στις 7:00 μμ 
στο Δημαρχείο στο Χολαργό (Περικλέους 55) 

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΓΟΥΔΗ
ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ
Διαβάστε Περισσότερα »

Πανευτυχείς για την... τερατογέννεση!

Της Κατερίνας Τραγάλου


Όταν οι δικτάτορες του 4ου Ράιχ της ΕΕ αισθάνονται περήφανοι για τα επιτεύγματά τους, τα θύματά τους, οι λαοί της Ευρώπης, πρέπει όχι μόνο να ανησυχούν, αλλά να τρομοκρατούνται.

Γιατί οι λαοί της Ευρώπης, των οποίων οι ηγεσίες αποφάσισαν να τους δώσουν βορά στην Ένωση των Ευρώ-Τραπεζιτών τοκογλύφων, έχουν ζήσει «στο πετσί τους» τα... επιτεύγματα αυτά και είναι ακριβώς εκείνα από τα οποία υποδουλώθηκαν, φυλακίστηκαν, φιμώθηκαν, αδικήθηκαν, εξαθλιώθηκαν μέχρι θανάτου, χωρίς καμία κοινωνική προστασία και πρόνοια.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα επιτεύγματα της ΕΕ με τα κοινά… θεσμικά της όργανα και τις ισχυρές… αξίες. Είναι επίσης και οι περιφερειακές συρράξεις, η τρομοκρατία, οι αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, ο προστατευτισμός, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, όλα αυτά που η Ε.Ε. σε αγαστή συνεργασία με τη Δύση δημιούργησε και διόγκωσε, ώστε να έχει μετά μια καλή δικαιολογία για να τα… αντιμετωπίσει!

Είναι όλα αυτά που χρησιμοποιεί και θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί -εντατικοποιώντας την μέγγενη του τρόμου και της ανασφάλειας- ώστε, στο όνομα της «ασφάλειας», να μπορέσει να υποδουλώσει ακόμη περισσότερο τους λαούς της Ευρώπης αλλά και όλης της υφηλίου, ώστε να έχει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, ακόμη μεγαλύτερη ισχύ, ακόμη περισσότερο και περισσότερα χειραγωγήσιμα θύματα.

Αυτό που αναρωτιόμαστε είναι μέχρι πού θα φτάσει η Ένωση του 4ου Ράιχ ώστε να αποδείξει ότι «το κάθε κράτος μόνο του, θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική» όπως τονίζει στη διακήρυξη της Ρώμης… Μήπως θα οδηγήσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με συμφωνίες «κάτω απ’ το τραπέζι» ή δήθεν διαφωνίες «πάνω… απ’ το τραπέζι», σε περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες, σε συρράξεις ή θερμά επεισόδια ώστε να καταδείξει την αναγκαιότητα της… ενωμένης, δήθεν ασφαλούς Ευρώπης;

Και διαβάζοντας στη διακήρυξη για την «ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπη και την Ένωση που θα δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης· μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη ενιαία αγορά που θα ενσωματώνει τις τεχνολογικές μετεξελίξεις κ.λ.π.»  δεν έχουμε παρά να συμπεράνουμε πως η εξαθλίωση πληθυσμών σ' όλη την υφήλιο θα συνεχιστεί και θα εντατικοποιηθεί ώστε η «εισαγωγή» εργατικών χεριών από άλλες χώρες και η απάνθρωπη μεταχείριση ανθρώπων να πολλαπλασιαστεί και να καταστούν και φθηνά εκτός από πολλά αυτά τα εργατικά χέρια…

Όσο για «τα φύκια» που μας πουλούν για «μεταξωτές κορδέλες» περί διαρκούς και βιώσιμης ανάπτυξης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων μέσα από το ισχυρό και ενιαίο ευρώ, ένα έχουμε να πούμε: «Όχι άλλο κάρβουνο»! Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις τα είδαν τα καλά του ενιαίου σκληρού σας νομίσματος και τα βίωσαν με λουκέτα, οι εργαζόμενοι με απολύσεις και πλήρη εξαθλίωση, που σε χιλιάδες περιπτώσεις οδήγησε σε αυτοκτονία!

Επιπλέον, αυτά τα περί «κοινωνικής Ευρώπης» τ’ ακούμε βερεσέ και ο καλύτερος σχολιασμός αυτών θα ήταν οι χιλιάδες φωτογραφίες, άστεγων, άνεργων, συσσιτίων, ράντζων, αυτοκτονημένων γονιών, λιποθυμισμένων απ’ την πείνα παιδιών, κλουβιών-ανθρωποφυλακών μεταναστών και προσφύγων και τόσων άλλων που ο σχολιασμός από κείμενο θα γίνει φωτογραφικό άλμπουμ.

Έτσι, περιοριζόμαστε να φωνάξουμε σε όλους τους τόνους, πως η «κοινωνική» Ευρώπη που ευαγγελίζεστε δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ, τίποτα περισσότερο από ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Κι όσο εσείς θα προσπαθείτε για την ενότητα των θεσμικών οργάνων σας, τόσο εμείς θα προσπαθούμε για την ενότητα των λαών και την κοινωνική συνοχή τους!

Όσο εσείς θα προσπαθείτε για την ισχυροποίηση της τραπεζικής σας ένωσης σε βάρος των πατρίδων μας, τόσο εμείς θα προσπαθούμε να τις απελευθερώσουμε!

Όσο εσείς και οι διορισμένοι ηγέτες-δικτατορίσκοι σας θα προσπαθείτε να χειραγωγήσετε τους λαούς στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας σας, τόσο εμείς και κάθε λαός θα ορθώνουμε ανάστημα και θα αντιστεκόμαστε μέχρι της πλήρης απελευθέρωσης των πατρίδων μας και της πλήρης αυτοδιάθεσης των λαών τους!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

"ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο" και οι σύγχρονοι "εκτελεστές" του...




Του Χριστόφορου Παπαδάκη




"Πήγαν σήμερα Τσίπρας και Κουτσούμπας για να τιμήσουν κάποιον που πέθανε για να έρθει στην Ελλάδα η Σοβιετική Δικτατορία"... 
Αυτή τη βαριά, ανιστόρητη, επικίνδυνη, αντιδημοκρατική, ψεύτικη, κατάπτυστη και τρισάθλια κουβέντα, την είπε...

 από το μικρόφωνο του ραδιοφώνου του Σκάϊ χθες το απόγευμα, ένας εκ των δύο παραγωγών σατυρικής εκπομπής, σε μια προσπάθεια να κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα...

Και για να πετύχει το σκοπό του, ο παραγωγός αυτός - που δεν ξέρω το όνομα του - δεν δίστασε να μιλήσει τόσο απαξιωτικά, για τον ήρωα του λαϊκού κινήματος, τον αξέχαστο Πατριώτη και κομμουνιστή Νίκο Μπελογιάννη.

Θλίβομαι και λυπάμαι. Θεωρώ ότι η Αριστερά έχει τεράστιες ευθύνες, επιτρέποντας να γίνονται τόσο απλοιϊκές και εξευτελιστικές αναφορές στο όνομα του Νίκου Μπελογιάννη. Είναι εξάλλου κάτι παραπάνω από θλιβερό, τόσο ότι ο Αλέξης Τσίπρας παραβρέθηκε και μίλησε για το Νίκο Μπελογιάννη στην χθεσινή εκδήλωση, όσο και ότι το δέχτηκε αυτό και το νομιμοποίησε με την παρουσία του ο Γενικός Γραμματέας  αλλά και η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ που λαμβάνει τις αποφάσεις.

Μπράβο στους κομμουνιστές που αποχώρησαν την ώρα που μιλούσε ο Πρωθυπουργός, γιατί η μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη δεν έχει καμία σχέση με το κόμμα του τρίτου και του τέταρτου μνημονίου. Ούτε με τους νεομνημονιακούς οπαδούς της κυβερνώσας παράταξης, που ανήκουν στους λεγόμενους "Αριστερούς του Σαλονιού" και δεν ξέρουν τι θα πει να είσαι κυνηγημένος για τις ιδέες σου, να μην μπορείς να σταθείς πουθενά, να κρύβεσαι σαν αγρίμι και στο τέλος να εκτελείσαι, αρνούμενος να προδώσεις την ιδεολογία σου και την ίδια σου την Πατρίδα.

Όσο για τις ευθύνες του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος για την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, είναι τεράστιες, έχουν περάσει στις μαύρες σελίδες του ΚΚΕ, για να λέμε τα πράγματα έτσι όπως είναι, ή έστω έτσι όπως έχει φανεί ότι είναι μέχρι σήμερα, εκτός και αν στην πορεία έχουμε νέες αποκαλύψεις που θα ανατρέψουν τα γεγονότα, έτσι όπως έχουν γραφτεί στην ιστορία. Και δεν χαίρομαι καθόλου, που αναγκάζομαι να γράψω κάτι τέτοιο...

"Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο"

Όσο για τους δύο παραγωγούς του Σκάϊ, ήθελα απλά να τους πω πως ο Μπελογιάννης δεν "πέθανε" απλά, όπως είπαν. Εκτελέστηκε. Μήπως συμφωνούν οι ίδιοι, που ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε μαζί με τους συντρόφους του, από την κυβέρνηση του Πλαστήρα, επειδή έτσι ήθελαν οι Παρακρατικοί φονιάδες, οι Αμερικάνοι "φίλοι μας" και το Παλάτι; Πολλές είναι οι ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση... με μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται "φιλολαϊκή" αλλά κάνει τα χατήρια των Δανειστών, των Ευρωπαίων και των Αμερικανών.

Αλλά επειδή η ιστορία έχει γραφτεί και δεν μπορεί να αλλάξει ως προς τα γεγονότα, θα ήθελα να παραπέμψω αυτά τα παιδιά, στην παρακάτω θρυλική ταινία του Νίκου Τζίμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (1980) για τη δίκη και την εκτέλεση του ήρωα του λαϊκού κινήματος, κομμουνιστή, Νίκου Μπελογιάννη.

Το σενάριο είναι του σκηνοθέτη, η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη (τραγουδά η Μαργαρίτα Ζορμπαλά) και η φωτογραφία του Νίκου Καβουκίδη. Τον Νίκο Μπελογιάννη υποδύεται ο Φοίβος Γκικόπουλος, ενώ παίζει ακόμα οι ηθοποιοί: Αλέκος Αλεξανδράκης, Πέτρος Φυσσούν, Αγγελος Αντωνόπουλος, Βαγγέλης Καζάν, Κώστας Καζάκος, Μάνος Κατράκης, Αιμιλία Υψηλάντη, Σπύρος Καλογήρου, Ανέστης Βλάχος, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Κώστας Αρζόγλου, Γιάννης Κατράνης, Στέφανος Στρατηγός, Αντώνης Αντωνίου, Βάσος Ανδρονίδης, Μίρκα Καλατζοπούλου, Βασίλης Κολοβός, Κώστας Μέσαρης, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Φοίβος Ταξιάρχης κ.ά.

Πρόκειται για μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουν οι νεότερες γενιές μια από τις πιο φωτεινές προσωπικότητες του ελληνικού - αλλά και διεθνούς - κομμουνιστικού κινήματος και, παράλληλα, μέσα από αυτή και τη θυσία της, να πάρουν μία χαρακτηριστική «γεύση» του μετεμφυλιακού καθεστώτος που, με αίμα, «φύτεψε» ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλισμός.

Ο Μπελογιάννης έπεσε στα χέρια της Ασφάλειας στις 20 Δεκεμβρίου 1950. Οι αστυνομικοί, που κατά πάσα πιθανότητα τον περίμεναν, τον συνέλαβαν μόλις μπήκε στο σπίτι της οδού Πλαπούτα 30, κοντά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το σπίτι λειτουργούσε ως γιάφκα του παράνομου μηχανισμού.

Η σύλληψη ανακοινώθηκε από τον Τύπο στις 4 Ιανουαρίου 1951. Αναφέρονταν ανάμεσα σε άλλα:

«Ο Νίκος Μπελογιάννης, εξ Αμαλιάδος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, αποσταλείς κατόπιν εντολής του Πολιτικού Γραφείου από τας χώρας του Παραπετάσματος εις την Ελλάδα (...) διά την ανασυγκρότησιν του παρανόμου μηχανισμού και την προπαρασκευήν του Τετάρτου Γύρου. (...) συνελήφθη εις τας Αθήνας, κατόπιν κεραυνοβόλου ενεργείας της Ασφαλείας του Κράτους, (...) Ο Μπελογιάννης έφθασεν εις τας Αθήνας, κατέλυσεν εις το ξενοδοχείον «Μέγα» και ήρχισεν αμέσως τας επαφάς του με τα στελέχη, χρησιμοποιών ως σύνδεσμον την Ελλη Ιωαννίδου, μέλος της ΚΟΑ»1.

Μαζί με τον Μπελογιάννη πιάστηκαν ακόμα 92 σύντροφοι.

Οι 93 κομμουνιστές παραπέμφθηκαν σε δίκη με βάση το νόμο 509/1947, ότι επεδίωξαν «την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος».

Η δίκη τους άρχισε στις 19 Οκτωβρίου 1951 στο Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, που συνεδρίαζε στα δικαστήρια της οδού Σανταρόζα. Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο αντισυνταγματάρχης της στρατιωτικής δικαιοσύνης Ανδρέας Σταυρόπουλος και στρατοδίκες οι ταγματάρχες Νικόλαος Κομνιανός, Γεώργιος Παπαδόπουλος (ο μετέπειτα δικτάτορας), Γεώργιος Κοράκης και ο λοχαγός Θεμ. Κυριακόπουλος.





"Σε κανένα από τα βίντεο που ανεβάζω δεν αποσκοπώ σε κάποιο όφελος αφού είναι πνευματική ιδιοκτησία άλλων".



Διαβάστε Περισσότερα »

Γεννιόμαστε ελεύθεροι, πεθαίνουμε στο τσίρκο

Γελωτοποιός


Αν υπάρχει κάτι πιο απρόβλεπτο απ’ τον άνθρωπο, αυτό είναι η ζωή. Κι αν κάτι βρίσκεται πιο βαθιά ριζωμένο στα κύτταρα απ’ το θάνατο, αυτό είναι το ορμέμφυτο της επιβίωσης.

Ο αυτόχειρας αναιρεί εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης όταν τερματίζει τη ζωή του. H κοντοφθαλμία του ανθρώπινου γένους το οδηγεί στον αφανισμό.

Όμως ο ναυαγός, όσο αναπνέει, κρατιέται απ’ όπου μπορεί για να μη βουλιάξει. Kι αν δεν υπάρχει σανίδα σωτηρίας την εφεύρει.

Ο Αδάμ είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια (δες παλιότερο κείμενο «Η αγανάκτηση είναι προνόμιο των χορτάτων»), αλλά τα χέρια του, υπακούοντας στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, τινάζονταν απεγνωσμένα και γύρευαν να γραπωθούν σ’ έναν άνθρωπο, σε μια λέξη ή σ’ ένα ιδανικό.

Η τύχη το αποφάσισε να τον σώσει ένα πτώμα.

~~

Εκείνη την νύχτα έψαχνε τον τρόπο και το θάρρος για να ζητήσει απ’ τον πατέρα του χαρτζιλίκι. Η υπέρμετρη ευθιξία που τον χαρακτήριζε από παιδί δεν είχε μετριαστεί από τα αλλεπάλληλα παθήματα. Προτιμούσε να είναι άφραγκος, παρά να ακούει το κήρυγμα που συνόδευε κάθε πατρική παροχή.

Αισθανόταν επαίτης και ανίκανος όταν τολμούσε να ζητήσει ένα πεντακοσάρικο [δραχμές] κι ο πατέρας του ενέτεινε αυτήν την εντύπωση με προσβλητικά αστεία. Όμως απεχθανόταν να είναι ο αιώνιος τρακαδόρος της παρέας και να στηρίζεται στη γενναιοδωρία των φίλων για να καπνίσει ένα τσιγάρο.

Ντυμένος κι έτοιμος να βγει για να γυρίσει το ξημέρωμα, πάλευε με τον εαυτό του και την αυτοαναιρούμενη περηφάνια του και έκανε πρόβες για το πώς θα ζητούσε τα λεφτά.

~~

Ο πατέρας του ήταν ξαπλωμένος μπροστά στην οθόνη. Ο Αδάμ έκατσε στον καναπέ πίσω του για να προετοιμάσει τον έρανο.

Η τηλεόραση είχε τη συνέντευξη ενός «πολύ γέρου», κοντά στα ενενήντα, που άνοιγε το στόμα του με δυσκολία. Αλλά η φωνή του δεν έμοιαζε μ’ εκείνη των πολιτικάντηδων που αερολογούν και ξεχειλίζουν υποσχέσεις, αυτάρεσκο λαϊκισμό και κτηνώδη αυτοπεποίθηση.

Ούτε με τους αεροβάτες διανοούμενους που διυλίζουν τον κώνωπα, ενώ τους έχουν χώσει μια καμήλα από πίσω.

Οι απαντήσεις του λακωνικές και εύστοχες. Η εκφορά του λόγου διόλου θεατρική. Τα μάτια του σχεδόν ακίνητα, χωρίς βλεφαρίσματα και υπεκφυγές. Όλα σ’ έπειθαν για την ειλικρίνεια του και παρουσίαζαν ως αυτονόητα πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν ποτέ σκεφτεί.

«Ποιος είναι αυτός που μιλάει;» ρώτησε ο Αδάμ.

«Ο Μιχάλης Ράπτης», είπε ο πατέρας, «ο εγκέφαλος της δεκαεφτά Νοέμβρη.»

Έμεινε να παρακολουθήσει, γιατί του φάνηκε περίεργο να μιλάει στην τηλεόραση ο αρχηγός μιας τρομοκρατικής οργάνωσης.

~~

Η εκπομπή ήταν ο «Νυχτερινός Επισκέπτης», του Άρη Σκιαδόπουλου.

«Ποιος Έλληνας πολιτικός σας εμπνέει;» ρώτησε ο Σκιαδόπουλος.

Ο Ράπτης δεν ξεκίνησε να κακολογεί τους πολιτικούς.

«Δεν έχει καμία απολύτως σημασία», είπε, «ποιος θα είναι πρωθυπουργός. Την εξωτερική πολιτική της χώρας μας την υπαγορεύει το ΝΑΤΟ. Την οικονομική πολιτική την επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα είναι απλώς προσχήματα δημοκρατίας.»

Αυτό ήταν κάτι που ποτέ ως τότε δεν είχε σκεφτεί ο Αδάμ. Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε γιατί ψηφίζουμε; Μόνο για να σώσουμε τα προσχήματα;

«Από τους πολιτικούς που έχετε γνωρίσει», συνέχισε ο Σκιαδόπουλος, «και έχετε γνωρίσει πάρα πολλούς», (διάβασε μια λίστα που ξεκινούσε από τον Τρότσκι και έφτανε μέχρι τον Μιτεράν), «ποιοι πιστεύετε ότι ήταν αληθινά χαρισματικοί;»

«Κανείς», είπε ο Ράπτης. «Κανείς δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Απλοί άνθρωποι που οι συγκυρίες και οι εξωτερικές πιέσεις τους τοποθέτησαν σε θέσεις εξουσίας. Υπερεκτιμηθήκαν, θεοποιήθηκαν, αλλά ήταν απλοί άνθρωποι και δεν έκαναν τίποτα παραπάνω απ’ τα αναμενόμενα.»

«Εκτός», είπε μετά από μια μικρή παύση, όπου κοίταξε κάπου ψηλά σαν να προσπαθούσε να δει κάτι, «εκτός από τον Γκεβάρα… Αλλά αυτός δεν ήταν πολιτικός.»

Καθώς ο Ράπτης συνέχισε να μιλάει, η συγκλονιστική ζωή του «Πάμπλο» -αυτό ήταν το επαναστατικό του ψευδώνυμο, εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια του Αδάμ.

~~

Ήταν δεκαεφτάχρονος φοιτητής του Πολυτεχνείου όταν εκτοπίστηκε από το καθεστώς του Μεταξά στη Φολέγανδρο. Κατόπιν εξορίστηκε –εκών άκων- στη Γαλλία, όπου ανέπτυξε σημαντική αντιστασιακή δράση. Βασικός ενεργητικός υποστηρικτής του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Αλγερίου και γενικά της αποικιακής επανάστασης.

Φυλακίστηκε για δεκαπέντε μήνες στην Ολλανδία, μετά από μια δίκη που συσπείρωσε τους προοδευτικούς ανθρώπους των γραμμάτων και της δράσης.

Έπειτα ο Μάης του ’68 και η Άνοιξη της Πράγας, μετά Κούβα. Και συνέχισε στη Λίμα, στη Χιλή του Αλιέντε, στην Παλαιστίνη.

Ύστερα στη Λισσαβόνα και στην επανάσταση των γαρύφαλλων, μια ακούραστη διαδρομή επαναστάσεων, αγώνων και διώξεων.

~~

Ο Αδάμ δεν μπορούσε να το πιστέψει.

«Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στ’ αλήθεια;» σκεφτόταν. «Ζούνε γύρω μας λιοντάρια κι εμείς έχουμε ως πρότυπα τα παγώνια και τα ποντίκια; Γιατί δεν άκουσα ποτέ για τον Μιχάλη Ράπτη; Μας τους κρύβουνε; Ή μήπως δεν αρέσει σε κανέναν να του βροντάνε στα μούτρα τη δειλία και την ηλιθιότητα του;»

Η εκπομπή πλησίαζε στο τέλος της. Ήταν επετειακή επανάληψη. Η συνέντευξη είχε δοθεί ένα μήνα πριν το θάνατο του Μιχάλη Ράπτη.

Κάποια στιγμή ο Πάμπλο άρχισε να βήχει. Με δυσκολία κατάφερε να επανέλθει. Ο τελευταίος διάλογος ήταν –τραγικά- μεγαλειώδης.

«Με συγχωρείτε γι’ αυτό», είπε ο Πάμπλο.

«Μην ενοχλείστε, κύριε Ράπτη. Κάποιο περαστικό κρυολόγημα υποθέτω», έκανε ο Σκιαδόπουλος.

Ο δημοσιογράφος σοβαρός. Ο Πάμπλο χαμογελαστός. Αντικρίζοντας το θάνατο.

«Δεν νομίζω να είναι περαστικό, όμως δεν πειράζει. Το ταξίδι ήταν αρκετά μακρύ.»

~~

Ο Αδάμ σηκώθηκε και βγήκε στο μπαλκόνι, συγκινημένος και εξοργισμένος. Δεν ήξερε τι τον πονούσε περισσότερο: Η ανακάλυψη ότι όλοι γεννιούνται λιοντάρια, αλλά το διαρκές μπόλιασμα κακομοιριάς, δειλίας και ανευθυνότητας τους καταντάει ποντίκια; Ή μήπως ήταν η αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου, ακόμα και στην τελευταία μάχη, μπροστά στον ανίκητο δυνάστη;

Ή μήπως το είδωλο του Αδάμ στα μάτια του ετοιμοθάνατου; Μήπως ήταν αυτό; Μήπως το κάτοπτρο, το τηλεοπτικό κάτοπτρο, είχε φανερώσει για μια φορά την αλήθεια;

Το σαράκι της απογοήτευσης είχε σκάψει χιλιόμετρα από κατακόμβες στη Ρώμη του χαρακτήρα του κι η αναπάντεχη συνάντηση σηματοδότησε την παρακμή και πτώση.

Κοίταξε το δρόμο.

Όλοι έτρεχαν, με τα καινούρια τους αυτοκίνητα, προς ένα ακόμα Σαββατόβραδο απώλειας. Είχαν κερδίσει όλον τον κόσμο και είχαν χάσει τους εαυτούς τους.

Μετρούσαν την ευτυχία τους με τραπεζικούς λογαριασμούς και προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν τους γνωστούς –να βαυκαλίσουν τους φόβους τους- αγοράζοντας αντικείμενα, επενδύοντας στην εικόνα, ενώ περιφρονούσαν τα βάθη τους ψυχισμού τους.

Η τηλεόραση ακουγόταν να αναμεταδίδει εικόνες φρίκης από κάποιον άλλον πλανήτη. Ή μήπως όλα αυτά συνέβαιναν στο δικό τους παράδεισο;

~~

Οι πρωτόπλαστοι είχαν οθόνες αντί για μάτια.

Μεγάλωσαν μαθαίνοντας να βλέπουν μόνο ό,τι τους δείχνουν, ν’ ακούνε μόνο ό,τι τους επιτρέπουν να ακούν, να γνωρίζουν μόνο ό,τι είναι ωφέλιμο για την ευαίσθητη ψυχική τους ισορροπία.

Εθιστήκανε στην πλασματική πραγματικότητα κι αντάλλαξαν τη σοφία με τη γνώση. Έπειτα η γνώση θυσιάστηκε στο βωμό της πληροφορίας.

Εκατομμύρια μεγαμπάιτ πληροφοριών καθημερινά, απ’ την τηλεόραση το διαδίκτυο τα περιοδικά τις εφημερίδες το ραδιόφωνο.

Ο νους αδυνατεί να επεξεργαστεί, να στοχαστεί, να εμβαθύνει, να διαλογιστεί και να ρεμβάσει.

Οι τηλεοπτικοί πρωτόπλαστοι απέρριψαν την προσφορά του Εωσφόρου/Προμηθέα κι έμειναν στο σκοτάδι της βολικής άγνοιας. Προτίμησαν ν’ απέχουν και ν’ ανέχονται, για να μην επωμισθούν το βάρος των ευθυνών τους, το άγχος της επιλογής, το ρίσκο της προσπάθειας.

Αποδέχτηκαν το ρόλο τους χωρίς να φέρουν αντίρρηση κι ανταμείφθηκαν με κεχρί, νερό και κάγκελα για την πειθήνια αφοσίωση τους.

«Ω, είναι ωραία στο τσίρκο, κύριε Ράπτη. Γιατί μας ενοχλείτε;»

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστροφή στο εθνικό νόμισμα: Μια απαγορευμένη συζήτηση

Μαρία Νεγρεπόντη - Δεληβάνη


Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων εκθέσεων του ΔΝΤ, δηλαδή αυτής που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής [1], αποκλείει οποιασδήποτε μορφής αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα οδυνηρά και χωρίς περιστροφές συμπεράσματά τους προειδοποιούν ότι «η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση», και ακόμη ότι «έστω και ΑΝ η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο». Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων.

Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης, που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.

Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ).

  • Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται.
  • Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000.
  • Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται σε καθημερινή βάση κατά δεκάδες.
  • Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη.

Η ανεργία που εξακολουθεί να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας.

  • πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό,
  • και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως «απασχολούμενοι», με μηνιαία αμοιβή 100-300Ε.

ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για το πως θα «εξακολουθήσουν να σώζουν την Ελλάδα», με αποτέλεσμα να επινοούν μέτρα άγνωστης θεωρητικής πατρότητας, όπως λ.χ. «προληπτικά μέτρα λιτότητας», όπως «μειώσεις φόρων με παράλληλη μείωση του αφορολόγητου ορίου», όπως «διαχρονικά περιφερόμενος κόφτης» και πολλά ανάλογα.

Οι Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επιδεικνύουν αισιοδοξία προς τα έξω. Μεταξύ άλλων, αναμένουν ρυθμούς ανάπτυξης, για την ετοιμοθάνατη Ελλάδα, τόσο φαντασμαγορικούς, ώστε να ξεπερνούν και τα 2.5% (φροντίζοντας, βέβαια, να τονίσουν ότι αυτά τα «θαύματα» απαιτούν κάποιες προϋποθέσεις). Ακόμη, οι Βρυξέλλες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν το χαρακτηρισμό του ΔΝΤ, για το ελληνικό χρέος, ως «εξαιρετικά μη βιώσιμου», διότι απλώς η Ευρώπη το «θέλει» και το «επιβάλλει» ως βιώσιμο!

Αυτήν την αδιέξοδη, από καιρό, κατάσταση που ωστόσο επιδεινώνεται σημαντικά μετά το πέρας της κάθε «αξιολόγησης», αρνείται πεισματικά, θα πρόσθετα και εθελοτυφλικά, να την αποδεχθεί ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου μας. Αντιθέτως, αναμένει επί 7 χρόνια με υπομονή και εμμονή βελτιώσεις από το πουθενά (αφού όλες μα όλες οι βασικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις φέρουν τις υπογραφές Ελλήνων πολιτικών). Η εκάστοτε κυβέρνηση, λοιπόν, αποθέτει τις ελπίδες της στην έλευση θαυμάτων, καθώς επιδίδεται στις ατελεύτητες και χωρίς προοπτική διαπραγματεύσεις. Η μοναδική συμβολή αυτών των αξιολογήσεων είναι ίσως η εκχώρηση κάποιων ελευθεριών, προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, ώστε να μπορούν να επιλέγουν τον τρόπο της ευθανασίας των διαδοχικών κοινωνικό-επαγγελματικών κατηγοριών, όταν έρχεται η σειρά τους.

Σε ότι αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η αισιοδοξία της στηρίζεται σε δύο πυλώνες.

  • Ο πρώτος είναι, φυσικά, ο ενθουσιασμός της αναμονής για την εξουσία, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα με λαμπερή χρυσόσκονη.
  • Και ο δεύτερος αναφέρεται στην εφευρετική επινόηση μέτρων, υφεσιακών πάντοτε, των οποίων η εφαρμογή δεν έχει εξαντληθεί, και συνεπώς διαθέτουν ακόμη περιθώρια εντατικοποίησης.

Τα σωτήρια, λοιπόν, μέτρα που προτείνονται είναι ο περιορισμός του φορολογικού βάρους (που χωρίς αμφιβολία είναι, όχι απλά υπερβολικός, αλλά και αναποτελεσματικός) σε συνδυασμό με τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να υποκαταστήσει τα, έτσι, απολεσθέντα δημόσια έσοδα.

Πρόκειται, δηλαδή, για μετωπική επίθεση εναντίον της τελευταίας κοινωνικό-επαγγελματικής κατηγορίας, αυτής των δημοσίων υπαλλήλων, της οποίας τα μέχρι τώρα χτυπήματα απλώς την ακρωτηρίασαν, χωρίς και να την αποτελειώσουν.

Τα αποτελέσματα αυτής της «σωτηρίας» θα είναι η επιπλέον αναρρίχηση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, οι ελλείψεις σε νοσοκομεία, (που θα ολοκληρώσουν τις ήδη υπάρχουσες) σε γάζες, βασικά φάρμακα, κρεβάτια εντατικής θεραπείας και ιατρικό προσωπικό, καθώς και η εντατικοποίηση των ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων, σε ερευνητικά κονδύλια (είμαστε ήδη στον πάτο), κ.ο.κ. Αλλά, βέβαια, σε ότι αφορά το μέτρο μείωσης των φόρων, όταν η ΝΔ θα έρθει στην εξουσία, θα έχει ήδη αποφασιστεί και βεβαιότατα θα παραμείνει σε ισχύ το άθλιο μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου ορίου στα 5.000-6.000Ε εισόδημα το χρόνο. Για τι είδους λοιπόν μείωση φόρων θα πρόκειται;

Η πιο τραγική, ωστόσο, πλευρά της ελληνικής πορείας προς την εξαθλίωση είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος που εν γνώσει όλων μας είναι αδιέξοδο και φονικό.

Η αδιανόητη και η, παντελώς, εξευτελιστική μας κατάσταση έγκειται στο αναμφισβήτητο πια γεγονός ότι το πρόγραμμα που μας δόθηκε είναι παντελώς εσφαλμένο, κατά γενική πια ομολογία και αναγνώριση [2]. Αλλά, ωστόσο, αυτοί που διοικούν αυτόν τον άμοιρο τόπο, πέρα από κάθε λογική, συνεχίζουν να εφαρμόζουν το ένα μετά το άλλο τα υφεσιακά αυτά μέτρα, ΑΝ και αποκλείεται να μη γνωρίζουν, ότι έτσι καταδικάζουν την Ελλάδα σε εξαφάνιση για πολλές-πολλές δεκαετίες.

Ομιλούν με άνεση για τη δήθεν ανάγκη εφαρμογής αυτών των άθλιων «μεταρρυθμίσεων», που έχουν μετατρέψει μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα σε τριτοκοσμική. Συστήνονται χωρίς δισταγμό ως «οικονομολόγοι», αγνοώντας ωστόσο, (ηθελημένα;;;) όλα τα πρόσφατα και πολυάριθμα βιβλία και άρθρα που γράφονται για την Ελλάδα, από νομπελίστες και σοβαρούς Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, και που αναλύουν με απολύτως πειστικά μέσα το ανίερο αυτό ελληνικό πρόγραμμα. Αρνούνται να κατανοήσουν ακόμη και το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ (και όχι μόνο), που έμμεσα φωνάζει ¨ «σταματήστε λοιπόν», SOS, γιατί οδηγείτε τη χώρα σας στην άβυσσο.

Πως εξηγείται αυτή η τόσο θλιβερή αυτή συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτικών;

Εμπιστεύονται, άραγε, βελτιώσεις, που όμως κινούνται μονίμως στο χώρο της φαντασίας ή που είναι τόσο οριακές ώστε να είναι ανίκανες να επηρεάσουν την, σε βάθος, κατεστραμμένη οικονομία μας; Έχουν, άραγε, πειστεί ότι η καταστροφή της χώρας είναι μονόδρομος, που τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει; Ή, απλώς, φοβούνται να διερευνήσουν και να συζητήσουν ακόμη, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής, επειδή έχουν πειστεί ότι «δεν υπάρχει ζωή εκτός του ευρώ»; Οπωσδήποτε, για όλους αυτούς τους λόγους, και ίσως και για κάποιους άλλους, δέχονται να εφαρμόζουν, και μάλιστα χωρίς ημερομηνία λήξης, αυτό το αδιέξοδο πρόγραμμα συμφοράς των δανειστών.

Η άλλη λύση, που με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν σχετικά, χρειάζεται θάρρος για να εκφωνηθεί, είναι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα.

Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο μονοπάτι, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες εφαρμογής, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας που να ήταν μέλος της Ευρωζώνης και να εξήλθε από αυτήν. Πρόκειται, ωστόσο, ταυτόχρονα, για λύση που υπόσχεται τη σωτηρία της Ελλάδας, ασφαλώς, κάτω από προϋποθέσεις. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν το τι μπορεί να προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα, σε όρους δυνατότητας επιλογής της κατάλληλης μακροοικονομικής πολιτικής, ταχείας ανάπτυξης, δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος, εξασφάλισης απρόσκοπτης ρευστότητας και σε βάθος χρόνου απόκτησης μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν ακόμη, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, το πόσο ανόητη είναι η φράση, που ωστόσο ακούγεται πολύ συχνά: «τι δραχμή, τι ευρώ-τι μας φταίει το ευρώ, και τι θα μας προσφέρει η δραχμή»!!!.

Το περίεργο και το ανεξήγητο, ωστόσο είναι, ότι ενώ βρισκόμαστε αναμφίβολα στο χείλος του γκρεμού [3], αρνούμαστε κατηγορηματικά να εξετάσουμε, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτεί η απελπιστική κατάστασή μας, τη λύση της δραχμής ή όπως θα ονομάσουμε το εθνικό μας νόμισμα. Με περισσή επιπολαιότητα, και χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη, από ειδικούς οικονομολόγους - νομισματολόγους - μακροοικονομολόγους, που:

  • να συγκρίνουν το που οδεύουμε με τα μνημόνια, τις αξιολογήσεις, τις «μεταρρυθμίσεις» και τα συμπαρομαρτούντα της καταστροφής, και τι μπορούμε να περιμένουμε από το εθνικό μας νόμισμα,
  • να εξετάσουν με ποιους τρόπους θα είναι δυνατόν να περιοριστούν οι δυσμενείς συνέπειες του αρχικού σταδίου της μετάβασης,
  • να ερευνήσουν με ποια διαδικασία, με τι όρους και τι συμφωνίες θα είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη,
  • να καθορίσουν ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, για την ανάπτυξη, την ελάφρυνση των αρνητικών συνεπειών, για την φροντίδα των ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών κ.ο.κ. [4]Αυτή η υπεύθυνη, η ολοκληρωμένη, η εθνική μελέτη μετάβασης, από όσο γνωρίζω δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως, η αντιμετώπιση αυτής της λύσης, που είναι η μόνη, εκτός της ολοσχερούς μας καταστροφής, έχει αφεθεί στην ιλαροτραγωδία δηλώσεων, όπως: «θα πεθάνουμε από την πείνα, το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων», «ο πληθωρισμός θα φθάσει στα 500% στα 600%», «πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβετε», «θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό» κ.ο.κ.

ΑΝ εξαιρεθούν οι ολίγοι (όπως θα ήθελα να πιστεύω) που επιλέγουν αυτής της μορφής τα φαιδρά επιχειρήματα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, επειδή έχουν ίσως κάποια συμφέροντα, οι υπόλοιποι πολλοί που ενστερνίζονται ανάλογες κραυγές χωρίς περιεχόμενο, έχουν μάλλον πειστεί ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας και να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας με νύχια και δόντια. Και αν είναι έτσι, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.

Και να ληφθεί υπόψη ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία ευνοεί αποφασιστικά μια αλλαγή οικονομικής πορείας της Ελλάδας. Γιατί έχει προηγηθεί το BREXIT, η ιταλική οικονομία είναι σε κρίσιμη καμπή, οι σωρευμένες δυσλειτουργίες της ΕΕ-Ευρωζώνης προβάλλουν έντονες, οι εκλογές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες απειλούν να αναδείξουν στην εξουσία τα λεγόμενα «λαϊκίστικα κόμματα», που είναι αντιευρωπαϊκά, και πάνω από όλα η εκλογή του νέου πλανητάρχη, που εκτός από την εξαγγελία του περιορισμού της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, είναι και δηλωμένος εχθρός της Γερμανίας και του ευρώ.

Σε πείσμα των πολύ σημαντικών αυτών διεξόδων, εμείς αγωνιούμε για το πότε θα υπογραφεί η προς το παρόν τελευταία «αξιολόγηση», που θα μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια και τη δυστυχία. Και από την πλευρά τους τα ΜΜΕ, (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) τρέμουν να ανοίξουν μια σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση για τη δραχμή, αλλά αρκούνται στην υπόθαλψη των ανούσιων κραυγών που βλέπουν να έρχεται ο Αρμαγεδδών με τη δραχμή, αλλά όχι με τη συνέχιση της γενοκτονικής αυτής κατάστασης.

[1] Του Lexander Mercouris, Duran http://www. FREEPEN.gr/2017/01/blog-post_5480.html (συντάχθηκε από το προσωπικό του ΔΝΤ).

[2] Ακόμη και του ίδιου του Olivier Blanchard, πρ. επικεφαλής του ΔΝΤ και, προφανώς, εμπνευστή του αυτοκτονικού αυτού προγράμματος.

[3] Ας εντρυφήσουμε στο περιεχόμενο των τελευταίων εκθέσεων για την Ελλάδα.

[4] Να προλάβω αντιδράσεις συναδέλφων, λέγοντας ότι υπάρχουν ήδη σχετικές μελέτες για τη μετάβαση, που όμως δεν προβλήθηκαν αρκετά, δεν είναι ολοκληρωμένες, δεν έχουν υιοθετηθεί ως εθνική προσπάθεια, και θα ήταν σκόπιμο να συμπεριληφθούν οι καλές τους ιδέες σε μια πιο επίσημη μελέτη.

ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ - ΔΕΛΙΒΑΝΗ

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η παραχάραξη της ιστορίας... μέρες που είναι!

Χρήστος Κάτσικας


Είναι γενικά αποδεκτό ότι όταν οι άνθρωποι δεν υπακούουν στην ανάγκη ή στη συνήθεια, το σύνολο των ενεργειών τους είναι συνάρτηση της γνώσης ή «γνώσης» που μεταφέρουν.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε πράξη-παρέμβαση στην κοινωνική πραγματικότητα καθορίζεται σ' ένα μεγάλο βαθμό από τις πληροφορίες που έχουν δεχτεί από το άμεσο κι έμμεσο περιβάλλον, από την οικογένεια, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το σχολείο ­ ειδικά το τελευταίο έχει αποφασιστικό ρόλο στη μετάδοση πληροφοριών λόγω του συνεχούς και οργανωμένου τρόπου μετάδοσης.

Oι πληροφορίες σχηματίζουν κρίσεις και πεποιθήσεις που αποτελούν μέρος του μηχανισμού που κατευθύνει τις ενέργειές μας.

Στο σχολείο ο μαθητής διαμορφώνει τρόπο σκέψης και δράσης ανάλογα με τις πληροφορίες που έχει δεχτεί. Όταν η κοινωνική πραγματικότητα του μακρινού ή του κοντινότερου παρελθόντος παρουσιάζεται σωστά -όπως πραγματικά είναι- τότε το μάθημα συμβάλλει στη διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης ικανής να «βλέπει», να κατανοεί, να παρεμβαίνει θετικά. Όταν όμως κυριαρχεί η ιστορική ανακρίβεια, τότε διαμορφώνεται κοινωνική συνείδηση πλανημένη, ανίκανη να σχηματίζει σωστή αντίληψη και κρίση και συνεπακόλουθα σωστή πράξη.

Η Ιστορία αφηγείται ανθρώπινες ενέργειες που σαφώς συνεπάγονται τιμές ή ενοχές για όσους έχουν σχέση μ' αυτές. Με βάση όσα μαθαίνει ο νέος άνθρωπος στο σχολείο, σχηματίζει αξιολογικές κρίσεις για άλλους ανθρώπους, για κοινωνικές ομάδες, στρώματα, τάξεις, σεβασμό και εμπιστοσύνη ή αποστροφή και έχθρα.

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι σοβαρά και επικίνδυνα. Για ποιους; Μα για όσους (κοινωνικά στρώματα, ομάδες, τάξεις) ήταν απόντες από μεγάλα έργα ή έπαιξαν ρόλο αρνητικό ή θεωρούν ότι η αφήγηση κάποιων γεγονότων δεν ευνοεί τις δικές τους θέσεις, την ιδεολογία τους, τους σκοπούς τους.

Αυτοί, λοιπόν, χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους απόκρυψης της ιστορικής αλήθειας, όπως την αποσιώπηση, παραποίηση, παρερμηνεία κ.λπ. Όλ' αυτά, μ' έναν σκοπό: τη δημιουργία πλανημένων κοινωνικών συνειδήσεων που σκέφτονται και ενεργούν σε βάρος των ίδιων τους των συμφερόντων.

Οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Ακόμη και όταν η κυρίαρχη τάση συγγραφής της επίσημης Ιστορίας είναι μια νέα σύνθεση εθνοκεντρικού και ευρωκεντρικού προσανατολισμού, ακόμη και όταν στα πλαίσια αυτής της «γραμμής» φαίνεται να στέκεται κριτικά στη μυθολογία, ακόμη και τότε, «ξεχνάει» ότι η επανάσταση του 1821 είχε εχθρούς και φίλους.

Η Τουρκοκρατία εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα. Η οθωμανική κυβέρνηση, δημιούργησε μια ελληνική αριστοκρατία διοικητικών οργάνων και φοροεισπρακτόρων. (...) Η ηθική και πολιτική θέση τούτης της τάξης αποδόθηκε άριστα με την ονομασία τους σαν είδος «χριστιανών Τούρκων».

Για να έρθουμε, όμως, το θέμα μας πολύ - πολύ συγκεκριμένα με μια μελέτη περίπτωσης.

Το 1870/71, στον εορτασμό για τα 50 χρόνια από την κήρυξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821, με μια επίσημη τελετή γίνεται η ανακομιδή των οστών του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Γρηγορίου του Ε΄ από την Οδησσό στην Αθήνα και η πανηγυρική ένταξή του στους ήρωες και πρωτεργάτες της ελληνικής επανάστασης.

Ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στον απαγχονισμό του Πατριάρχη από τους Οθωμανούς το Μάρτιο του 1821, στο χλευασμό του σκηνώματος από τους μουσουλμάνους και τους Εβραίους και απέδωσε την ανεύρεση του σώματος μετά τον ποντισμό του στη Θεία Πρόνοια, που εμφανιζόταν να αποτελεί κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

Επρόκειτο για μια ακόμη επινοημένη «κατασκευή» της Ιστορίας, διανθισμένη με το γραμμένο το 1872 -κατά παραγγελία του Πανεπιστημίου Αθηνών- ποίημα «Στον αδριάντα Γρηγορίου του Ε'» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, μέσω της οποίας ο Γρηγόριος Ε' ανάγονταν σε σύμβολο του έθνους και σε νεομάρτυρα.

Την ίδια χρονιά στήθηκαν οι δύο πρώτοι ανδριάντες προς τιμή του Γρηγορίου. Ο ένας κατασκευάστηκε με δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ και τοποθετήθηκε στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ο άλλος κατασκευάστηκε με δαπάνη του δημάρχου Οδησσού Γρηγορίου Μαρασλή και τοποθετήθηκε στο προαύλιο του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Κυριακής, της γενέτειράς του Δημητσάνας.

Ωστόσο, ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν υποστήριξε την Ελληνική επανάσταση αλλά αντίθετα ήταν, μαζί με την πλειονότητα του ανώτερου κλήρου -σε αντίθεση με την πλειονότητα του λαϊκού κλήρου- ορκισμένος αντίπαλος της.

Ήταν αυτός που στην Εγκύκλιο του Μαρτίου 1821 ισχυρίστηκε ότι η κυριαρχία των Οθωμανών ήταν θεόπεμπτη και όποιος οργανώνει ανταρσία εναντίον τους, όπως ο Υψηλάντης και ο Σούτσος, κινείται εναντίον τού Θεού και γι' αυτό η Εκκλησία τον αφορίζει και τον καταδικάζει σε αιώνια τιμωρία.

Ας δούμε ένα τμήμα του κειμένου του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσου που υπεγράφη από τον ελέω Θεού Oικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' και τους άλλους "αγίους" ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ώστε να προκαλεί πραγματική φρίκη:



...Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ' αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε...

Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης...

Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία καθότι η μετ' ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν...

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.

  • Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται.
  • Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.
  • Ο καισαρίας Ιωαννίκιος.
  • Ο Νικομηδείας Αθανάσιος.
  • Ο Δέρκων Γρηγόριος.
  • Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος.
  • Ο Βιζύης Ιερεμίας.
  • Ο Σίφνου Καλλίνικος.
  • Ο Ηρακλείας Μελέτιος.
  • Ο Νικαίας Μακάριος.
  • Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.
  • Ο Βερροίας Ζαχαρίας.
  • Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος.
  • Ο Βάρνης Φιλόθεος.
  • Ο Ρέοντος Διονύσιος.
  • Ο Κυζίκου Κωνστάντιος.
  • Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.
  • Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος.
  • Ο Πισειδίας Αθανάσιος.
  • Ο Δρύστας Άνθιμος.
  • Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.
  • Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός.
  • Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.



Η εχθρική αυτή στάση του Γρηγορίου του Ε΄ στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί από ορισμένους κύκλους με τον ισχυρισμό ότι η Εγκύκλιος του Μαρτίου του 1821 ήταν προϊόν εξαναγκασμού από την Οθωμανική εξουσία και μιας μέριμνας του ίδιου του Γρηγορίου να προφυλάξει από τις σφαγές τους χριστιανούς. Ωστόσο μια ματιά να ρίξει κανείς στη στάση του Γρηγορίου στη διάρκεια της θητείας του στον Πατριαρχικό θρόνο μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης του κιόλας θητείας (1797-1798) ο Γρηγόριος, όταν ο Ρήγας Φεραίος κυκλοφόρησε την «Νέαν Πολιτικήν Διοίκησιν των κατοίκων της Ρούμελης, της Μ. Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας», στρέφεται εναντίον του ενώ την ίδια περίοδο κατακεραυνώνει τους κατοίκους των Ιονίων νήσων όταν έφταναν στα νησιά οι Γάλλοι του Nαπολέοντα. «O πονηρός και αρχέκακος όφις έχυσε στις ψυχές τους το φάρμακο της αποστασίας του Θεού. Tους έριξε στην αθεΐα και ασέβεια» (εννοώντας τη διάδοση του ορθολογισμού και του διαφωτισμού).

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ



Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων, του ανώτερου κλήρου και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούν από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στο άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της αγίας πόλης της Ιερουσαλήμ κυρ- Ανθίμου- ή πιο σωστά του Γρηγορίου του Ε'» όπως αναφέρει ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης.

Εδώ μερικά αποσπάσματα από την «Πατρική διδασκαλία: «Εδώ αγαπητοί μοι χριστιανοί πρέπει να ιδώμεν και να θαυμάσωμεν την άπειρον του Θεού προς ημάς αγάπην. Ιδέτε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο άπειρος εν ελέει και πάνσοφος ημών Κύριος, δια να φυλάγη και αύθις αλώβητον την αγίαν και ορθόδοξον πάντων ημών των ευσεβών και να σώση τους πάντας. Ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλείαν των Οθωμανών αντί της των Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά να χωλαίνη εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα και ύψωσε βασιλείαν αυτήν των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην δια να αποδείξη αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλεύματι και ουχί με δύναμιν των ανθρώπων και να πιστοποιήση πάντας τους πιστούς ότι με αυτόν τον τρόπον ηυδόκησε να οικονομήση μέγα μυστήριον, την σωτηρίαν δηλαδή εις τους εκλεκτούς λαούς...Ο αποστάτης διάβολος, δια να εκτραχηλίση και αύθις και φέρη εις απώλειαν τους εγκαταλειφθέντες εκλεκτούς πιστούς μεθοδεύθη εις τον τρέχοντα αιώνα μίαν άλλην πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλλούμενον σύστημα της ελευθερίας (εννοεί τα δόγματα της Γαλλικής Επανάστασης) το οποίον κατ' επιφάνειαν φαίνεται τάχα καλόν, όσον διά να απατήση, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς, υπάρχει όμως ένα δέλεαρ του διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον δια να κατακρημνίση τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν...».

Ο συντάχτης της «Πατρικής διδασκαλίας» συνεχίζει τους καλογερικούς του αφορισμούς για κάθε ιδέα πολιτικής ελευθερίας και προτρέπει τους χριστιανούς: «να αποκείσωσι τα ώτα εις τα της αθέου ταύτης ελευθερίας τα παραγγέλματα: α. διότι αύτη αντιβαίνει προς τα ρητά της Αγίας Γραφής, ήτις κελεύει υποτασσώμεθα εις τας υπερεχούσας αρχάς β. διότι ουδέν η ελευθερία προξενεί πρόσκαιρον καλόν της παρούσης ζωής...η ελευθερία τα πάντα άρδην και διέφθερε...Πανταχού το φαντασιώδες τούτο της ελευθερίας σύστημα εγένετο παραίτιον πτωχείας, αρπαγών, φόνων, τελείας ασεβείας, ψυχικής απωλείας...απατηλαί είναι πάσαι αι των Φιλελευθέρων διδασκαλίαι. Προσέχετε χριστιανοί, φυλάξετε στερεάν την πατροπαράδοτον πίστιν και ως οπαδοί του Ιησού Χριστού απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν ήτις χαρίζει ημίν όσα αναγκαία μόνον εις παρούσαν ζωήν...οι περί ελευθερίας καιναί διδασκαλίαι ως απάδουσαι εις την θείαν γραφήν και την αποστολικήν διδασκαλίαν είνε άρα αξιομίσητοι...».

O ίδιος ο Kοραής, με το έργο του «Αδελφική Διδασκαλία» (1798) επικρίνοντας τον φιλοτουρκισμό του Πατριαρχείου έτσι όπως αυτός εκφράζεται από φυλλάδιό του («Πατρική διδασκαλία», Έκδοση του Πατριαρχείου) αναφέρει ότι «υπερασπίζει και δικαιολογεί την τυραννίαν των Tούρκων ο συγγραφέας του βιβλίου».

Από την άλλη ποιος Έλληνας, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, δεν γνωρίζει να πει δυο λόγια για το «Κρυφό Σχολειό» ή για το «ξεκίνημα της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 25 Μάρτη»; Μπορεί να μη γνωρίζουμε για την τύχη των πρωτεργατών τής Επανάστασης, για την εξάρτηση και τους ξένους προστάτες, για την κατάληξη του Αγώνα, όμως όλοι μπορούμε εύκολα να αναφερθούμε στα «δύο πιο σημαντικά γεγονότα της Νεότερης Ιστορίας μας, στο κρυφό σχολειό και στην ευλογία των όπλων στην Αγία Λαύρα από τον Π.Π. Γερμανό, που αποτέλεσε και αφετηρία της Ελληνικής Επανάστασης», όπως χρόνια πολλά τώρα αναφέρουν τα βιβλία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εορταστικοί λόγοι στα σχολεία.

Κι αν μας διαφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες των βιβλίων, αν έχουμε ξεχάσει τους αναρίθμητους επετειακούς λόγους, σίγουρα έχουμε αποτυπώσει τα πρόσωπα, τις εικόνες, από τους γοητευτικούς πίνακες του Γύζη και του Βρυζάκη, που μαζί με το «Φεγγαράκι μου λαμπρό» του Ιωάννη Πολέμη έμειναν ανέπαφοι – χαραγμένοι βαθιά στη μνήμη. Γιατί η εικόνα λειτουργεί σαν πληροφορία που δεν δέχεται αμφισβήτηση, καθώς βοηθάει να γίνει παρόν το περιεχόμενό της, λειτουργώντας σαν αυτόπτης μάρτυρας.

Ο Γύζης (1824-1901), o ζωγράφος του πίνακα που «αναπαριστά» το κρυφό σχολειό (1886), έκανε ανώτερες σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου με υποτροφία του ευαγούς Ιδρύματος Τήνου. Με τη φροντίδα, δηλαδή, και την καθοδήγηση της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης διακατεχόταν από βαθιές θρησκευτικές τάσεις και η ζωγραφική του παρέμεινε ερμητικά κλειστή στις μεγάλες αναταραχές που είχαν επηρεάσει το σύνολο των καλλιτεχνών σε Γαλλία και Γερμανία.

Ο Βρυζάκης (1814-1878), αφού φιλοτέχνησε τη λεγόμενη προσωπογραφία του Όθωνα (1837), έκανε ανώτερες σπουδές στο Μόναχο, αφού πήρε μια μεγάλη υποτροφία (για 10 χρόνια) από τη Βαυαρική κυβέρνηση.

Ο πίνακας του Βρυζάκη «Ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ελευθερίας» (1851) και ο πίνακας του Γύζη «Το Κρυφό Σχολειό» (1886) έγιναν σε μια συγκεκριμένη εποχή που βρισκόταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη η σκύλευση πάνω στο πτώμα της Επανάστασης του '21 και η Εκκλησία σε πλήρη σύμπνοια με την Πολιτεία μετέδιδε τη δική της εκδοχή για το παρελθόν.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Καλημέρα, παιδιά! Ξέρετε τι γιορτάζουμε σήμερα;»

Της Ιωάννας Κουρή


«Τι γιορτάζουμε στην επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1821»;

Πρόκειται για την αγαπημένη ερώτηση όλων των τηλεοπτικών σταθμών κάθε χρόνο το τριήμερο 23 – 25 Μαρτίου. Και -ω του θαύματος!- το συμπέρασμα που διατυμπανίζουν κάθε χρονιά οι δημοσιογράφοι που στήνουν «ενέδρα» σε ανύποπτο νέο κόσμο που, με την τσίμπλα στο μάτι, έχει βγει για τον πρωινό καφέ, είναι -ποιο άλλο- ότι «η νεολαία είναι ανίδεη και ανιστόρητη». Λες και αυτοί οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι διαθέτουν, στοιχειώδη έστω, παιδεία, ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσουν τον οποιονδήποτε σχετικά με τις γνώσεις του. Το αντιπαρερχόμαστε όμως αυτό…

«Μα καλά, τι τους μαθαίνουν στα σχολεία πια;», απορούν και εξίστανται οι φανατικοί τηλεορασάκηδες γονείς και παππούδες, δηλώνοντας αυτάρεσκα το πόσο ανώτερη στο πνεύμα ήταν η δική τους γενιά. Έτσι, έχοντας μετά από περίσκεψη καταλήξει ότι «τα κομπιούτερ φταίνε για όλα» επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους, για να ανασύρουν το θέμα στην επόμενη εθνική επέτειο. Μέχρι τότε, θα εξακολουθούν να σπρώχνουν επιμελώς τα παιδιά τους ακόμη βαθύτερα στην αδράνεια και την παθητικότητα, μην τυχόν και  «βρουν τον μπελά τους»…

Αφού λοιπόν καταχεριαστούν -ως είθισται- από τα ΜΜΕ και τη… σοφή γερουσία, οι «νεολαίοι» μπορούν κι αυτοί να συνεχίσουν τη ζωή τους…

Όμως, τι θα μπορούσε να πει ένας άνθρωπος της νέας γενιάς για τις προσλαμβάνουσες που είχε από τους εορτασμούς των εθνικών επετείων στη διάρκεια της ζωής του; Τι είναι αυτό που του έχει εντυπωθεί από τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του λαού του;

Η απάντηση είναι τόσο απλή και οδυνηρή: ανία, πλήξη, άγχος και κατάθλιψη. Δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης, γεμάτα από άκαμπτα, μουσειακά πορτραίτα διαφόρων ηρώων, που κανείς ποτέ δεν έκανε τον κόπο να εξηγήσει στα παιδιά την ουσία των κατορθωμάτων τους, ζοφερά μοιρολόγια που τραγουδά μια μουδιασμένη χορωδία του Δημοτικού, πρακτικά παπαγαλίζοντας τους στίχους και φυσικά εκείνα τα ποιήματα για τα γενναία Ελληνόπουλα, τις σκληροτράχηλες μάνες και τα «φλάμπουρα της λευτεριάς». Ναι, εκείνα τα γνωστά, που κάνουν το άτυχο παιδάκι να φυσάει και να ξεφυσάει, να ιδρώνει και να ξεϊδρώνει, να φωνάζει από το μικρόφωνο αράδες που δεν πολυκαταλαβαίνει, ενώ το στομάχι του έχει δεθεί κόμπος μέχρι να ολοκληρώσει τη βαρυσήμαντη απαγγελία.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, είναι απολύτως λογικό για τα παιδιά, σε μια ακούσια προσπάθεια να «ξορκίσουν» την πλήξη της σχολικής ζωής και τα πένθιμα συναισθήματα που δημιουργούν τέτοιοι -δίκην μνημόσυνου- εορτασμοί, να διαγράφουν όλες τις ακατάληπτες και ασύνδετες πληροφορίες από τα μυαλά τους και να εστιάζουν σε απτά, πρακτικής φύσης ζητήματα: Την 28η Οκτωβρίου, την 17η Νοέμβρη και την 25η Μαρτίου δεν έχουν σχολείο.

Κι έτσι, λίγα χρόνια αργότερα, όταν οι μαθητές γίνονται ακαδημαϊκοί πολίτες και μπαίνουν στο χώρο του πανεπιστημίου, δεν δυσκολεύονται να συνδυάσουν την ιστορία του ελληνικού λαού και των αγώνων του, θολή, μουντή και συγκεχυμένη όπως (δεν) την έχουν διδαχθεί στα σχολεία τους, με τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό, τον οποίο ενστικτωδώς αποστρέφονται. Εάν μάλιστα σκεφτεί κανείς και την προσηλυτιστική στάση όλων των πολιτικών νεολαιών που θα μπορούσαν να σταθούν ως αντίπαλο δέος στις ολοκληρωτικές λογικές, δεν φαίνεται τελικά παράλογο το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ανθρώπων αποφασίζει να μείνει μακριά από οτιδήποτε σχετίζεται με την πολιτική ζωή.

Φτάνουμε λοιπόν στο επίμαχο ερώτημα: ποιο είναι το πραγματικό μήνυμα της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου; Και γιατί οι νέοι το αγνοούν;

Η απάντηση βρίσκεται στη μελέτη της ιστορίας, της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας.
(Και αφού η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων και των δασκάλων δεν φροντίζει να διδάξει τα παιδιά να μελετούν -όχι μόνο ιστορία, αλλά εν γένει ό,τι ένα παιδί θα μπορούσε να μελετήσει- και δεδομένου ότι τα σχολικά εγχειρίδια μόνο ως ανακυκλώσιμο υλικό χρησιμεύουν, δεν μπορεί κανείς να περιμένει από ένα παιδί να δεχτεί έξαφνα τη φώτιση και να ριχτεί με τα μούτρα στην ιστορική έρευνα!)
Ρίχνοντας λοιπόν μια ματιά στην ιστορία του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι επρόκειτο για μία περίοδο εδαφικών ανακατατάξεων, που συνεπάγονταν τον θάνατο ορισμένων κρατών και τη γέννηση κάποιων νέων. Το σημαντικότερο ίσως γερασμένο υπερ-κράτος που έφτανε στη δύση του εκείνα τα χρόνια ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία περιλάμβανε ένα ετερόκλητο πλήθος εθνοτήτων. Μία από αυτές τις εθνότητες ήταν και οι Έλληνες. Καθώς λοιπόν είχαν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες για την αυτονόμηση των επί μέρους πληθυσμών μιας αυτοκρατορίας που πέθαινε, έτσι ευοδώθηκε και για τους Έλληνες η πραγμάτωση της ανάγκης τους να υπάρξουν ως ανεξάρτητο κράτος.

Και είναι -ακριβώς- το θάρρος, το αίσθημα αυτοθυσίας και η αυταπάρνηση που έδειξαν οι έλληνες επαναστάτες του 1821, που εμπνέουν το δέος και τον θαυμασμό. Απαλλαγμένοι από τον μεταφυσικό μανδύα με τον οποίο τους τυλίγουν οι διάφοροι… σκληροπυρηνικοί (δήθεν) πατριώτες, αυτοί οι αγωνιστές, με όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια που αντιμετώπισαν, αγωνίστηκαν εν τέλει για έναν και μόνο σκοπό: για να υπερασπιστούν το αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε λαού στην αυτονομία και την αυτοδιάθεση. Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη αξία κάθε γενιά να διδάσκεται για τη δράση και τον αγώνα τους και να τιμά την προσφορά τους. Όχι μόνο αυτών, αλλά και όλων των άλλων αγωνιστών, κάθε χρώματος και εθνικότητας, σε κάθε γωνιά του κόσμου, που έδωσαν μάχη για ανώτερα ιδανικά.

Και ιδού ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά και οι νέοι δεν αντιλαμβάνονται στο πραγματικό του μέγεθος το περιεχόμενο των εθνικών επετείων… Διότι, για να είναι σε θέση να αφομοιώσουν ένα ιδανικό, θα πρέπει να μπορούν, με κάποιον τρόπο, να έρθουν σε επαφή μ’ αυτό. Πώς όμως; Όταν όλοι όσοι τους περιστοιχίζουν απαξιώνουν τις ιδέες και τα ιδανικά, ως «ρομαντισμούς» και «αμπελοφιλοσοφίες». Όταν τους σπρώχνουν να εγκαταλείψουν τα όνειρά τους για να βολευτούν σε μια θεσούλα και μόνη τους έγνοια είναι να επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους μέσω της ζωής των παιδιών τους.

Και κοντά σ’ αυτούς, υπάρχουν και οι δάσκαλοί τους, που πολλοί απ' αυτούς είναι απαθείς και αδιάφοροι, ενώ τα βιβλία δεν βγάζουν νόημα και τα βοθροκάναλα ουρλιάζουν νυχθημερόν μέσα στο κεφάλι τους για το πώς πρέπει να είναι και τι πρέπει να σκέφτονται.

Και, ως δικλείδα ασφαλείας, στην περίπτωση που κάποιο παιδί δεν πτοηθεί απ' όλα αυτά, εμφανίζεται και ο κομπλεξικός σαραπεντάρης -σχεδόν αναλφάβητος- γείτονας που ζει ακόμη με τη μάνα του και του φταίνε όλοι και τα πάντα εκτός από τον εαυτό του. Σημαιοστολίζει λοιπόν ο κύριος αυτός το μπαλκόνι του, για να δείξει πόσο πατριώτης είναι, ρίχνει και πέντε κατάρες στους αλλοδαπούς, τους Εβραίους και τους μασόνους, για να αφεθεί μετά με την ησυχία του να σαπίσει μπροστά από την τηλεόραση και να κάνει πειθήνια ό,τι τον προστάζουν.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, πώς είναι τελικά δυνατόν ένας νέος άνθρωπος να συνδεθεί με τις ρίζες και το παρελθόν του και να βρει τον εαυτό του, με ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται; Ίσως τελικά ο δρόμος για την πνευματική χειραφέτηση και την αυτογνωσία περνά μέσα από την αμφισβήτηση: ανθρώπων, ιδεών, νοοτροπιών ή και συστημάτων. Αρκεί η αμφισβήτηση αυτή να είναι παραγωγική ͘ γιατί εάν δεν σκοπεύεις να οικοδομήσεις κάτι νέο στο σημείο που γκρεμίζεις το παλιό, μόνο φαύλους κύκλους θα έχεις διαγράψει, χωρίς τελικά να ξεφεύγεις απ' αυτό που αποστρέφεσαι.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εθνική Ασφαλιστική: 4ήμερη απεργία των υπαλλήλων ενάντια στο ξεπούλημά της (28-31/3)


Ομόφωνα, στην έκτακτη Γενική Συνέλευση που έγινε στις 23 Μάρτη, ο Σύλλογος Υπαλλήλων ΑΕΕΓΑ αποφάσισε την πραγματοποίηση 4ήμερης απεργίας, και συγκεκριμένα: την Τρίτη 28/3/2017, την Τετάρτη 29/3/2017, την Πέμπτη 30/3/2017 και την Παρασκευή 31/3/2017.
Όπως ενημερώνει σχετικά ο Σύλλογος, όλες τις μέρες θα υπάρχει περιφρούρηση του κτηρίου, από τις 07:00 π.μ., και κάθε μέρα θα συγκαλείται έκτακτη Γενική Συνέλευση, στην οποία θα επικυρώνεται η απεργία κάθε επόμενης ημέρας, ενώ την Τρίτη 28/3/2017 θα πραγματοποιηθεί πορεία.
«Όλοι μαζί, μαζί με τους συναδέλφους μέσω ICAP, τους συνταξιούχους συναδέλφους, το παραγωγικό δίκτυο, τις γραμματείς ζωής, τους φορείς και τα σωματεία που θέλουν να δηλώσουν αλληλεγγύη στον αγώνα μας, μαζί με κάθε πολίτη που δεν θέλει να δει να ξεπουλιέται ακόμα μια κερδοφόρα ελληνική επιχείρηση, θα διαδηλώσουμε απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να μας ξεπουλήσουν», τονίζει ο Σύλλογος και καλεί όλους τους εργαζομένους «να δώσουμε το 100% της συμμετοχής και της προσπάθειάς μας και σε αυτή την απεργιακή κινητοποίηση και για να αποδείξουμε πως η αλληλεγγύη μεταξύ μας είναι ισχυρή και η αξιοπρέπειά μας δεν ξεπουλιέται».
Απεργούμε – Διαδηλώνουμε – Διεκδικούμε – Αγωνιζόμαστε!
Λέμε ΟΧΙ στο ξεπούλημα της Εθνικής Ασφαλιστικής!

iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου