Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

(Πέραμα) Ξεμπρόστιασμα Φασιστών που παριστάνουν τους γονείς



Πηγή: Indymedia

Οι φασίστες της χρυσής αυγής προσπάθησαν πάλι να κάνουν το σόου τους αλλά δεν τους βγήκε. Τα βίντεο που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο αποδεικνύουν ότι στο Πέραμα δεν είναι ευπρόσδεκτοι.
Ο κόσμος τους κράζει και τους διώχνει από το σχολείο όπου πήγαν για να τραμπουκίσουν καθηγητές και να διώξουν τα προσφυγόπουλα.

Εχει ενδιαφέρον όμως να αποδείξουμε τα ΨΕΜΑΤΑ των φασιστών. Ο Λαγός λέει σε κάποιο βίντεο ότι τον κάλεσαν γονείς να πάει. Αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα. Από τις φωτογραφίες αποδεικνύεται ότι οι υποτιθέμενοι γονείς που ήταν παρέα με τον Λαγό είναι οργανωμένοι χρυσαυγίτες και χρυσαυγίτισσες αλλά κάποιοι δεν είναι ούτε καν Περαματιώτες.

Σε μια φώτο μάλιστα φαίνεται ο αρχηγός της Τ.Ο. Σαλαμίνας Παπαδημητρίου δίπλα δίπλα με τον αρχηγό της Τ.Ο. Περάματος Μουλιανάκη.








Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Μας δουλεύει ο Μουλόπουλος. Εφημερίδα του προοδευτικού χώρου ο ΔΟΛ που ήταν γερμανοτσολιάδες στην Κατοχή!


«Ο ΔΟΛ έχει μια ιστορικότητα ως εφημερίδα του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου. Προπολεμικά στήριξε τον Βενιζέλο, στη συνέχεια την Ένωση Κεντρώων, στην πρόσφατη ιστορία την Κεντροαριστερά» τονίζει κλείνοντας την συνέντευξή του στην "Αυγή" ο Β. Μουλόπουλος.

Και επειδή αναφερόταν στην στάση που κράτησε ο ΔΟΛ όταν η χώρα μας βρισκόταν υπό κατοχή από τις δυνάμεις του άξονα να θυμίσουμε την αλήθεια παραθέτοντας απόσπασμα από δημοσίευμα του ιστορικό περιοδικό «ΤΟΤΕ» -τεύχος Σεπτέμβρη, Οκτώβρη 2008- για τις «αντιστασιακές» ενέργειες αυτού του εκδοτικού συγκροτήματος.





-Μαζί με την ημικρατική Γερμανική εταιρία ”Μούντους”, που υπάγονταν στο Υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς, ίδρυσαν κοινή εταιρία (51% οι Γερμανοί, 49% ο ΔΟΛ).


-Στα τυπογραφεία του ΔΟΛ τυπώνονταν όλα τα προπαγανδιστικά φυλλάδια των ναζί στην Αραβική γλώσσα που προορίζονταν για την Μέση Ανατολή.

-Επί Κατοχής το Συγκρότημα Λαμπράκη ξεπλήρωσε δάνεια που είχε πάρει επί Βενιζέλου αλλά και επί Μεταξά, με πληθωριστικές κατοχικές δραχμές, δηλαδή αέρα κοπανιστό.

-Μετά την Απελευθέρωση τα Αθηναϊκά Νέα και το Ελεύθερον Βήμα έκλεισαν βάση σχετικού Νόμου για τα έντυπα που συνεργάστηκαν με τις Κατοχικές Αρχές και μάλιστα κατασχέθηκαν ως ανήκοντες σε γερμανικά συμφέροντα!

-Τελικά μέσα την δίνη του Εμφυλίου παίρνουν άδεια να επανακυκλοφορήσουν, αλλά ως ΝΕΑ -σκέτο- και ως ΒΗΜΑ- σκέτο.

-Ο Δημήτρης Λαμπράκης λίγο πριν την Απελευθέρωση καταφεύγει στη Μέση Ανατολή προκειμένου να λάβει δάφνες αντιστασιακού, μόνο που οι Άγγλοι δεν τσιμπάνε και τον κλείνουν στην φυλακή!
Διαβάστε Περισσότερα »

Μεγάλη πρωτιά της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις εκλογές Μηχανικών Δημοσίου Αττικής!


Αναρτούμε τα πρώτα προσωρινά αποτελέσματα των εκλογών ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής 2017

ΨΗΦΙΣΑΝ872
ΑΚΥΡΑ10
ΛΕΥΚΑ27
ΕΓΚΥΡΑ835
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΜΗΧ ΔΗΜ38646,23%             5
ΔΑΚΜΗ15718,80%2
ΔΗΜΟΣ/ΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ12314,73%2
ΕΔΑΚ12214,61%2
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ475,63%0


Οι Συριζαίοι εξαφανίστηκαν!

Διαβάστε Περισσότερα »

Δημοσκόπηση ΠΑΜΑΚ: Στο 14% η διαφορά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας έναντι του ΣΥΡΙΖΑ


Συνεχίζει να προηγείται η ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, με διαφορά 14 ποσοστιαίων μονάδων, 30,5% έναντι 16,5%, στην πρώτη δημοσκόπηση για το 2017 του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που παρουσιάστηκε στο κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΪ.

Σε ό,τι αφορά την εκτίμηση πρόθεσης ψήφου η ΝΔ διατηρεί «άνετο» μαξιλάρι 14 ποσοστιαίων μονάδων, με τον ΣΥΡΙΖΑ να σημειώνει 16,5% (μικρή αύξηση έναντι του 16% το Νοέμβριο πάντως), η ΝΔ 30,5% (έναντι 32%), η ΧΑ 7,5% (έναντι 8%), η ΔΗΣΥ 6,5% (από 5,5%), το ΚΚΕ 6,5% (6%), Το Ποτάμι 2% (1,5%), οι ΑΝΕΛ παραμένουν σταθεροί στο 2%, η Ένωση Κεντρώων 2,5% (3%), η ΛΑΕ παραμένουν σταθεροί στο 1% , η Πλεύση Ελευθερίας 2,5% (3%), άλλο κόμμα δηλώνει και πάλι το 6,5% και Δεν Ξέρω/ Δεν Απαντώ λέει το 16% (15,5%). 

Ως προς την καταλληλότητα για τη θέση του πρωθυπουργού, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται με 33,5%  ενώ τον νυν πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, προτιμά το 20%. Η απάντηση ωστόσο «κανένας» δόθηκε από το 44%.

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιακουμάτε η βλακεία και η ομοφοβία είναι κολλητικές;;;

Viral με πολλά σχόλια έχει γίνει τις τελευταίες ώρες, συνέντευξή του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Γεράσιμου Γιακουμάτου, ο οποίος μεταξύ άλλων, δήλωσε ότι η ομοφυλοφιλία είναι κολλητική αρρώστια. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Παραπολιτικά, του ζητήθηκε να διευκρινίσει τα όσα έχει πει για τους ομοφυλόφιλους στο παρελθόν και εκείνος δήλωσε χαρακτηριστικά:

«Έχω πολλούς φίλους ομοφυλόφιλους και δεν με ενδιαφέρει η σεξουαλική συμπεριφορά του καθενός. Αυτό είναι δικό του θέμα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι δεν μπορείς να προτείνεις αυτό το θέμα ως μεγάλο πλεονέκτημα. Δεν μπορεί να μου ανάγεις την ομοφυλοφιλία σε παράδειγμα προς μίμηση. Για να το καταλάβετε ιατρικά ο ομοφυλόφιλος είναι δύο ειδών: είναι οι επίκτητοι και συγγενείς, οι οποίοι γεννιούνται έτσι. Σε αυτούς δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα, αυτός γεννήθηκε έτσι. Δεν τα έχω μαζί του, δεν είμαι ομοφοβικός. Απλώς πρέπει να έχουν όλοι παραδείγματα».

Μάλιστα, ο πολιτικός υποστήριξε ότι η τηλεόραση προβάλει και προωθεί την ομοφυλοφιλία επηρεάζοντας τα παιδιά που την παρακολουθούν.

«Αν δεις τηλεόραση, όλα τα παραδείγματα είναι, το 90% είναι ομοφυλοφιλικά. Οταν το παιδί βλέπει ότι ανεβαίνει, ανεβαίνει, ε... κολλάει. Είναι κολλητική αρρώστια» κατέληξε ο κ. Γιακουμάτος.


Διαβάστε Περισσότερα »

«Έφυγαν» οι ΑΕΤΟΙ, περίσσεψαν οι δήθεν «χρυσές» μετριότητες… «Διαπιστώνει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξής τους.
     Στην Πατρίδα μας οι μορφοποιήσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από τη στιγμή που μας έβαλαν στο ΕΥΡΩ και την ΟΝΕ (όπως λέγεται με στατιστικά «μαγειρέματα») και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα, άγνωστα μέχρι τότε άρχισαν να κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!..
     Αφού «έφυγαν» από τη ζωή και από το πολιτικό προσκήνιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου (παραμένει εν ζωή αλλά όχι στα πολιτικά δρώμενα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που απετέλεσε μια αξιοσημείωτη πολιτική «παρένθεση» αλλά ΔΕΝ τον άφησε ο Αντώνης Σαμαράς να ολοκληρώσει κάποιο έργο) ως πολίτης και ως κοινωνικός επιστήμονας, από τη δική μου σκοπιά, την συχνά δηκτική και ελαφρά ειρωνική αλλά όχι κακοπροαίρετη, γνωστή σε εσάς από τα blogs ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τις ανοησίες κάποιων που μας λένε ότι:
η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται από ... «χρυσές μετριότητες»!..
     Στα μεγάλα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν επί σειρά δεκαετιών προστίθενται νέα και αντί για λύσεις έχουμε «επιταγές της τρόικα» (τώρα πιά των… «θεσμών») και δυστυχώς μοιάζει, από το καλοκαίρι του 2010 μέχρι και σήμερα, να μην αντιλαμβάνονται τα Κυβερνητικά στελέχη ότι κάθε φορά που επικαλούνται την…τρόικα ή τους «θεσμούς» για τις ανάλγητες αποφάσεις τους ουσιαστικά ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ τον θώκο εξουσίας που κατέχουν…
     Οι Έλληνες που οδηγηθήκαμε να πιστέψουμε ότι δικαιούμαστε όχι «μια θέση στον ήλιο» αλλά τον ίδιο τον ήλιο και οδηγηθήκαμε «κακήν-κακώς» στο Ευρώ και την ΟΝΕ βιώνουμε μια κοινωνική πραγματικότητα απογυμνωμένη από οράματα και ΕΛΠΙΔΑ, βιώνουμε την κάποτε άγνωστη ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ έχοντας βουλιάξει στο τέλμα των ψεμάτων, της βόλεψης, της αφιλοτιμίας, του ωχαδερφισμού, της ανυποληψίας!...
     Δεν τολμώ, όχι από ευπρέπεια ή φόβο αλλά από απλή λογική και ηθική, να πιστέψω ότι οι νεότεροι πολιτικοί ηγέτες μας οδήγησαν εδώ...εκ προθέσεως!...
     Είναι πικρή η αλήθεια, όμως, ότι ‘έρπουμε’ πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες.
     Νέοι και νέες μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας, σε δημόσιους χώρους όπου με βρίσκουν και με αναγνωρίζουν (μολονότι αυτά τα τελευταία χρόνια σταμάτησα την συμμετοχή μου σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές επιλέγοντας την ΑΠΟΧΗ) μου θέτουν ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΠΙΚΡΟ ερώτημα:
      «Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάσατε για το δικό μας αύριο;»
     Θυμίζω ότι στην πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:
     «‘Όπου λιγοστεύουν οι ΑΕΤΟΙ και μαζί τους και οι πελαργοί πληθαίνουν τα...ερπετά!»
     Σε παγκόσμια κλίμακα, είναι σχεδόν κανόνας, οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική να αρνούνται την ύπαρξη προβλημάτων, να υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησής της και τα μύρια όσα...αυτή η σχέση αποδίδει!..
     Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πληθυσμιακά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν τεραστίων διαστάσεων προκλήσεις, που απαιτούν σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής,  επιχειρηματικής, θρησκευτικής, ακαδημαϊκής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να μπορέσουμε άμεσα να τα αντιμετωπίσουν αλλά και να τα επιλύσουν ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...
     Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους για κάθε σκεπτόμενο άτομο φίλες και φίλοι αναγνώστες, ΔΗΛΩΝΩ από το blog, δημοσίως, ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δήθεν «χρυσών» μετριοτήτων!...
      Από πότε δηλαδή μια μετριότητα μπορεί να είναι «χρυσή», όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν αυτούς και αυτές που πρυτανεύουν στην πολιτική, οικονομική, πνευματική μας ζωή, όταν η ίδια η έκφραση είναι αντιφατική;
     Η Οικουμένη, βουλιάζοντας στην εξελισσόμενη δίνη τεραστίων προβλημάτων και μαζί η Πατρίδα μας Ελλάδα χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο...

     Ηγέτες, γνήσιους ΑΕΤΟΥΣ, χρειαζόμαστε στους θώκους κάθε λογής εξουσίας για να σταματήσει ο Εθνικός ευτελισμός και ο καταποντισμός μας ως Λαού στην κατάπτυστη αναξιοπρέπεια της οικονομικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ένδειας!...

Διαβάστε Περισσότερα »

Ουκρανία: Ανατολικός εταίρος ή Δούρειος Ίππος;

Του Ντμίτρι Κερασίδη


Ως γνωστόν, η άρνηση του προηγούμενου Προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς να υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης (της Ουκρανίας, στμ) με την ΕΕ, η οποία θα μετέφερε τον βασικό συμμέτοχο του προγράμματος «Ανατολική Συνέργασία» σε ένα νέο επίπεδο συνεργασίας με την Ευρώπη, ήταν η τυπική αφορμή για την βίαιη αλλαγή εξουσίας στη χώρα. Ο διάδοχός του σε αυτή τη θέση, ο οποίος κάθησε στην προεδρική καρέκλα ελέω του διαμορφωθέντος κύματος διαμαρτυρίας, ο Πετρό Ποροσένκο, σύντομα επικύρωσε αυτή τη συμφωνία.

Ωστόσο δεν αξίζει κανείς να βιαστεί να δώσει με χαρά τα συγχαρητήριά του γι’ αυτό το γεγονός. Για τις χώρες της ΕΕ, ο νέος «γείτονας» μπορεί στο πολύ εγγύς μέλλον να αποδειχθεί όχι «ανατολικός εταίρος», αλλά πραγματικός «Δούρειος Ίππος» ή «Το κουτί της Πανδώρας».

Αυτό, βέβαια, μπορεί κανείς να το ερμηνεύσει όπως θέλει. Τις σκέψεις για μια τέτοια ροή των γεγονότων τις ενέπνευσαν ορισμένα γεγονότα, τα οποία διαδόθηκαν ευρέως από τα ΜΜΕ και σχετίζονται με την ολοκλήρωση των εργασιών κατασκευής και εγκατάστασης (με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογούμενων – της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης) της σαρκοφάγου (New Safe Confinement) πάνω από τον κατεστραμμένο 4ο αντιδραστήρα του Ατομικού Ηλεκτρικού Σταθμού (ΑΗΣ) του Τσερνόμπιλ.

Το 1986 η Ευρώπη έμαθε με κάθε λεπτομέρεια το κόστος του λάθους του γείτονά της στη διαχείριση του ΑΗΣ, λάθους που συνέβη εξαιτίας της συγκυρίας ενός μεγάλου αριθμού γεγονότων.

Σήμερα, μετά από 30 χρόνια, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η Ουκρανία, η οποία βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση οικονομικού και κοινωνικού χάους και διαφθοράς, δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει επαρκώς τη σωστή λειτουργία του ΑΗΣ και δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια (της χρήσης) της ατομικής ενέργειας, εξαιτίας της ασχετοσύνης και του πλήρους ερασιτεχνισμού όλων των επιπέδων εξουσίας. Και οι φόβοι αυτοί δεν είναι διόλου αβάσιμοι. Σήμερα στην Ουκρανία λειτουργούν 15 αντιδραστήρες σε 4 ΑΗΣ. Με βάση αυτόν τον δείκτη καταλαμβάνει τη 10η θέση στον κόσμο και την 5η στην Ευρώπη.

Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο ΑΗΣ του Ζαπορόζιε με 6 αντιδραστήρες, έχει γίνει εδώ και καιρό «τροφοδότης» ειδήσεων – τα ατυχήματα σε αυτόν γίνονται το ένα πίσω από το άλλο με μια ακολουθία που φοβίζει. Κι εδώ ερχόμαστε στο πιο ενδιαφέρον. Πολλοί ειδικοί συνδέουν τα γεγονότα αυτά με το ότι, λόγω των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων 3 ετών, στο Κίεβο αποφάσισαν να αντικαστήσουν τον παραδοσιακό προμηθευτή πυρηνικών καυσίμων, με βάση τα οποία είχαν εξαρχής σχεδιαστεί οι αντιδραστήρες, με την αμερικανική εταιρεία Westinghouse Electric Company. Πολλώ δε μάλλον, όταν τις δοκιμαστικές παρτίδες του δικού τους πυρηνικού καυσίμου οι Αμερικανοί είχαν αρχίσει να τις στέλνουν από τα έτη 2011-2015 με σκοπό την σταδιακή αντικατάσταση (καυσίμου) τουλάχιστον σε τρεις αντιδραστήρες.

Ως αποτέλεσμα, τον Απρίλιο του 2012 στον 3ο αντιδραστήρα του Νοτιο-Ουκρανικού ΑΗΣ, ο οποίος χρησιμοποιείτο ως «πειραματόζωο» για το αμερικανικό καύσιμο, συνέβησαν βλάβες σε εξαρτήματα του θερμοπαραγωγού μηχανισμού (ΘΠΜ) της εταιρείας Westinghouse, οι οποίες οδήγησαν στη διακοπή της χρήσης του.

Πραγματοποιώντας τη δική τους έρευνα, οι Ουκρανοί ειδικοί στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας έβγαλαν αρκετά ανησυχητικά, για τους ίδιους, συμπεράσματα. Αποκάλυψαν ατέλειες στην κατασκευή των αμερικανικών ΘΠΜ, όπως και την κατασκευαστική ιδιαιτερότητα των ουκρανικών ΑΗΣ, οι οποίοι δεν εξασφαλίζουν την ασφαλή τους λειτουργία με οποιοδήποτε άλλο πυρηνικό καύσιμο, εκτός από αυτό της (ρωσικής, στμ) εταιρείας TVEL. Έτσι έχουν κατασκευαστεί.

Η λειτουργία του συγκεκριμένου αντιδραστήρα, βεβαίως, ανανεώθηκε. Όμως η ζημία της ουκρανικής «Ενεργκοάτομ» (δημόσιας ουκρανικής εταιρείας διαχείρισης της ατομικής και πυρηνικής ενέργειας, στμ) έφτασε τότε τα 175 εκατ. δολάρια. Παρά τα όσα είχαν συμβεί, τον Οκτώβριο του 2015 ο υπουργός Ενέργειας και Βιομηχανίας Άνθρακα της Ουκρανίας, Βλαντίμιρ Ντεμτσίσιν, διαβεβαίωσε, ότι το 2016 η Ουκρανία θα χρησιμοποιεί το αμερικανικό καύσιμο στους 3 από τους 15 αντιδραστήρες: στον 2ο και τον 3ο αντιδραστήρα του Νοτιο-Ουκρανικού ΑΗΣ και στον 5ο αντιδραστήρα του ΑΗΣ του Ζαπορόζιε.

Ήδη τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο διάδοχός του στον υπουργικό θώκο Ίγκορ Νασάλικ δήλωσε τα ακόλουθα: «Ξεκινήσαμε τη λειτουργία του 5ου αντιδραστήρα στο Ζαπορόζιε αποκλειστικά με καύσιμο Westinghouse. Σήμερα εξετάζουμε ένα πρόγραμμα, ώστε το 40% των ατομικών αντιδραστήρων της Ουκρανίας να λειτουργεί με πυρηνικό καύσικο Westinghouse». Εάν είναι έτσι, τότε ως συνέπεια μπορεί να ακολουθήσει μια τέτοια καταστροφή, μετά από την οποία το δυστύχημα στον ΑΗΣ του Τσερνόμπιλ το Μάιο του 1986 θα μοιάζει με αθώα φάρσα. Όμως, η διασφάλιση ολοκληρωμένης ενεργειακής ασφάλειας είναι ένα από τα βασικά συστατικά της σύγκλισης της Ουκρανίας με την ΕΕ.

Όμως η υπόθεση δεν τελειώνει μόνο με τα προβλήματα ασφαλούς λειτουργίας των ουκρανικών ΑΗΣ. Αντίστοιχη ανεύθυνη προσέγγιση επιδεικνύουν οι Αρχές του Κιέβου και προς την ανακύκλωση των πυρηνικών καυσίμων. Στην Ουκρανία υπάρχει μία, λίγο ως πολύ ασφαλής, αποθήκη πυρηνικών αποβλήτων – στον προαναφερθέντα ΑΗΣ του Ζαπορόζιε. Στη ζώνη αποκλεισμού του ΑΗΣ του Τσερνόμπιλ υπάρχει άλλη μία, όμως δεν είναι προσαρμοσμένη για μακρόχρονη φύλαξη επεξεργασμένου πυρηνικού καυσίμου. Τα ραδιενεργά κατάλοιπα από τους ΑΗΣ του Ρόβνο, του Χμελνίτσκι και τον Νοτιο-Ουκρανικό ΑΗΣ μέχει σήμερα επιστρέφονταν για περαιτέρω επεξεργασία και φύλαξη στον παραγωγό του καυσίμου. Ο εναλλακτικός δρόμος – η εισαγωγή γαλλικής προηγμένης τεχνολογίας επεξεργασίας πυρηνικών καυσίμων, δεν ενέπνευσε ιδιαίτερα την ουκρανική ηγεσία.

Βάσει συμφωνίας με τις ΗΠΑ, οι Αρχές του Κιέβου αποφάσισαν να εξοπλίσουν τη νέα αποθήκη στην Περιφέρεια του Κιέβου, κοντά στην κωμόπολη Βίσκοροντ (90 χλμ από τα όρια της πόλης του Κιέβου) με χρήματα από αμερικανικό δάνειο ύψους 260 εκατ.δολαρίων. Λαμβάνοντας υπόψη τη διαφθορά των ουκρανικών Αρχών, οι Αμερικανοί επέμειναν στην επιλογή της αμερικανικής εταιρείας Holtec International ως γενικού εργολάβου της κατασκευής. Πέραν τούτου, σύμφωνα με την άποψη των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών οργανισμών της βιομηχανίας ατομικής ενέργειας, αυτό καθεαυτό το έργο της συγκεκριμένης αποθήκης αντιτίθεται στις (ευρωπαϊκές, στμ) προδιαγραφές πυρηνικής ασφάλειας. Επιπλέον, στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη υπάρχουν εντελώς διαφορετικές τεχνολογικές προσεγγίσεις ως προς την ανακύκλωση επεξεργασμένων πυρηνικών καυσίμων. Πολλώ δε μάλλον, πουθενά στον κόσμο δεν φυλάσσουν αυτό το καύσιμο στην επιφάνεια της γης, όπως προβλέπεται στο συγκεκριμένο σχέδιο.

Παρόλα αυτά, ο Ίγκορ Νασάλικ, μιλώντας το φθινόπωρο του 2016 στην Ανώτατη Ράντα (ουκρανικό κοινοβούλιο, στμ), διαβεβαίωνε τους Ουκρανούς βουλευτές, ότι η συγκεκριμένη υπερσύγχρονη αποθήκη θα επιτρέψει την πλήρη διαφοροποίηση της ανακύκλωσης των επεξεργασμένων πυρηνικών καυσίμων, αρχής γενομένης από το 2017, κάτι που θα επιτρέψει την εξοικονόμηση 200 εκατ. δολαρίων ετησίως. Από εδώ κι εμπρός, κατά την άποψη του υπουργού, όταν το έργο της αποθήκης κάνει την απόσβεσή του, όπως αναμένεται, μέσα στα επόμενα 2-2,5 έτη, μπορεί να περάσει και σε κερδοφορία, αποθηκεύοντας πυρηνικά απόβλητα από τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Η προοπτική της κατασκευής στο κέντρο της «γεωγραφικής» Ευρώπης μιας αποθήκης πυρηνικών αποβλήτων με εμφανή κατασκευαστικά σφάλματα, όπως βεβαίως και η επιδίωξη του κατεστημένου του Κιέβου να συμπληρώσει τα άρθρα του κρατικού προϋπολογισμού με παρόμοιο τρόπο, δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορους τους ανθρώπους που κατοικούν τόσο προς τα δυτικά, όσο και προς τα ανατολικά από τα σύνορα της Ουκρανίας. Σε περίπτωση που συμβεί κάτι απρόβλεπτο, κάτι που είναι απολύτως δυνατό στην Ουκρανία, λαμβάνοντας υπόψη την εσωτερική της πολιτική αστάθεια, η έκταση της ραδιενεργούς μόλυνσης θα καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Για να συμβεί αυτό, είναι αρκετό τα ραδιενεργά στοιχεία να πέσουν στα νερά του Δνείπερου, ώστε παρακάμπτοντας την πεδιάδα του Δνείπερου και τη Μαύρη Θάλασσα, να βρεθούν στον Δούναβη, τη βασική αρτηρία της πυκνοκατοικημένης Κεντρικής Ευρώπης. Τότε τα γεγονότα του 1986 στο Τσερνόμπιλ θα φαίνονται όχι ως οικολογική καταστροφή, αλλά ως μια «μικρή παρεξήγηση».

*Μετάφραση από τα Ρωσικά: Βασίλης Μακρίδης

*Ο Ντμίτρι Κερασίδης είναι Ρώσος δημοσιογράφος και πολιτειολόγος, ελληνικής καταγωγής, από το Ροστόβ-να-Ντονού (Ρωσία).



Η Σφήκα: Συντακτών μας




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ιστορία του ανθρώπου που έψαχνε μανιωδώς για το τέλειο κοχύλι

Γελωτοποιός


Δεν ξέρω αν συμβαίνει σ’ όλους τους ανθρώπους -ή τουλάχιστον σε κάποιους. Για μένα πάντως λειτουργεί. Το ονομάζω «η ανατροπή των τέλειων σχεδίων» ή -πιο λαϊκά- «ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σού ‘ρθει».

Δεν είναι σαν τον Νόμο του Μέρφυ «αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει». Γιατί κάποιες φορές τα πράγματα πάνε απροσδόκητα καλά.

Μάλλον όλη η ουσία αυτής της θολής-στο-μυαλό-μου-σκέψης είναι ακριβώς αυτό το απροσδόκητο.

Ο Νόμος του Γελωτοποιού θα μπορούσε να ήταν: «Τίποτα δεν συμβαίνει ακριβώς όπως περίμενες να συμβεί». (+bonus feature: Χαλάρωσε κι απόλαυσε το.)

Δεν είναι αρνητική σκέψη (απαισιόδοξη) ούτε τ’ αντίθετο. Δυσάρεστη γίνεται μόνο αν νομίζεις ότι έχεις τον απόλυτο έλεγχο. Προσωπικά δεν έχω πλέον τέτοιου είδους χίμαιρες, αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που νομίζουν ότι μπορούν να ελέγξουν τα πάντα. Απ’ το πώς θα κυλήσει η μέρα τους (πριν παγώσουν οι σωλήνες και μείνει χωρίς νερό) μέχρι τι επάγγελμα θα κάνει το παιδί τους όταν μεγαλώσει (πριν τους πει: «Ξέρεις, πατέρα, εγώ δεν θέλω να γίνω επιστήμονας ούτε καλλιτέχνης ούτε επαναστάτης. Υδραυλικός θέλω να γίνω».)

~~

Τελικά, αν αποδεχτείς ότι δεν έχεις τον απόλυτο έλεγχο, μπορείς ν’ απολαύσεις περισσότερο όλα εκείνα που τυχαίνουν. Αρκεί να σταματήσεις να έχεις στο μυαλό σου αυτό που νομίζεις ότι θα ήταν τέλειο να σου συμβεί. Και ν’ αποδεχτείς την ατέλεια και την ομορφιά της, να παίξεις μ’ αυτά που σου έρχονται, χωρίς να σε νοιάζει πολύ αν θα νικήσεις.

Άλλωστε όταν παίζεις είσαι χαρούμενος. Κι όταν είσαι χαρούμενος είσαι νικητής. Όχι σε σύγκριση με κάποιον άλλο (πάντα υπάρχει κάποιος που έχει καταφέρει κάτι περισσότερο, να το ξέρεις αυτό).

Ούτε καν σε σύγκριση με τον τελειομανή εαυτό σου, αν προσδοκείς ανάσταση νεκρών και παγκόσμια αέναη ειρήνη και όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου και μερικά εκατομμύρια στον τραπεζικό σου λογαριασμό.

Κάποιες φορές ένας υδραυλικός είναι πολύ πιο σημαντικός από ένα νομπελίστα -και πιο ευτυχισμένος.

~~

Αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως τέλειο, όταν γίνεται εμμονή, μας εμποδίζει να δούμε, να ζήσουμε..

Η εμμονή της -υποτιθέμενης- τελειότητας, μας αποκλείει από την ομορφιά της ζωής. Αρκεί να πάρουμε μια ανάσα, να πατήσουμε restart στο νου μας (ένα backup θα ήταν χρήσιμο πριν) και να δούμε τον κόσμο έτσι όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Κι επειδή μπορεί να σας φαίνεται ότι αερολογώ (δεν θα είχατε κι άδικο να το νομίζετε) θα σας γράψω την αληθινή ιστορία του ανθρώπου που έψαχνε μανιωδώς για το τέλειο κοχύλι.

~~

Έψαχνε για το τέλειο κοχύλι. Θα ήταν πολύχρωμο, τροπικό, μ’ όλα τα χρώματα της ίριδος. Έτσι το φανταζόταν. Μεγάλο, όσο η γροθιά του περίπου, όσο κι η καρδιά του μάλλον. Γιατί έτσι λένε: Η καρδιά σου έχει το μέγεθος της γροθιάς σου. Κλειστής.

Όποτε βουτούσε στο Αιγαίο το ‘ψαχνε. Ήξερε ότι θα ‘βλεπε την τροπικότητά του από μακριά, μέσα στο οινόπνευμα του νερού. Μπλε οινόπνευμα, πιο μπλε κι απ’ το μπλε στα κείμενα του Γουλφ.

Θα ήταν εκεί για ‘κεινον και μόνο. Θα τον περίμενε, σαν τα κοχύλια στα βιβλία του Ρόμπινς, κοχύλι με προσωπικότητα, κοχύλι με πεπρωμένο. Το δικό του ξεχωριστό κοχύλι.

Βουτούσε και τραγουδούσε: «I have climbed the highest mountains, I have run through the fields…» Κι όταν έβγαινε έλεγε το ρεφραίν: «But I still haven’t found what I’m looking for».

Μα η ζωή δεν είναι μυθιστόρημα ούτε τραγούδι. Όσο κι αν το αναζητούσε, όσο κι αν το έψαχνε στα πιο ψηλά βουνά και στους βυθούς, έβρισκε μόνο μικρά, κοινότοπα, διόλου εξωτικά, ούτε ιδέα τροπικά, κανονικά κοχύλια.

Θα μπορούσε να κρατήσει ένα απ’ αυτά, και να το πει δικό του. Όμως τότε θ’ αναγκαζόταν να σταματήσει να ψάχνει, ενώ ακόμα δεν είχε βρει «what i ‘m looking for».

Τότε πίστευε ότι αυτό που έχει σημασία είναι να συνεχίσεις να ψάχνεις, όχι για να βρεις, αλλά για να συνεχίσεις. Μα η ζωή κάποτε είναι πιο μυθιστορηματική απ’ τα βιβλία, πιο ποιητική απ’ τους στίχους του αγαπημένου σου τραγουδιού.

~~

Εκείνο το καλοκαίρι γνώρισε ένα κορίτσι με μάτια μπλε, μπλε σαν το οινόπνευμα, πιο μπλε απ’ το μπλε στα βιβλία του Γουλφ. Περνούσε περισσότερη ώρα στην αμμουδιά, δίπλα στο γυμνό της σώμα, παρά στη θάλασσα. Κι είχε σταματήσει να ψάχνει για κοχύλια.

Έτσι, απλά κι αβίαστα, ένα απόγεμα του Ιουλίου, μπροστά απ’ τους αμμόλοφους της Πλάκας, στη δυτική πλευρά της Νάξου, άπλωσε το χέρι του στην άμμο, παράλληλα με το δέρμα της.

Έκλεισε τη γροθιά του, που κλειστή ήταν όση περίπου κι η καρδιά του. Η άμμος γλίστρησε ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα του, ναι, όπως γλιστράει κι ο χρόνος, τόσο κοινότοπα γλίστρησε, η άμμος κι ο χρόνος.

Κι όταν άνοιξε τη γροθιά του, είδε μες στην παλάμη του ένα κοχύλι. Χωρίς να ‘χει ψάξει γι’ αυτό. Μια λευκή σπείρα, τόσο αρμονική που θα έκανε τον Φιμπονάτσι ν’ αναφωνήσει «Εύρηκα!»

Ένα κοχύλι που δεν ήταν πολύχρωμο, δεν ήταν τροπικό, δεν ήταν καν πάλλευκο, όπως υποτίθεται ότι είναι οι κύκνοι στα ποτάμια της Ιρλανδίας. Ήταν άσπρο, με καφέ τελειώματα στις άκρες απ’ τα χείλη του.

Κι εύθραυστο, διάφανο στον ήλιο, με λεπτομέρειες που έλαμπαν σαν το μάρμαρο της Νάξου, τόσο κυκλαδίτικο, τόσο πελασγικό, τόσο απέριττο, τόσο θηλυκό.

Έμεινε να το θαυμάζει, για λίγο. Μετά το άφησε στην άκρη, για να μπορέσει να χαϊδέψει το ανθισμένο στήθος του κοριτσιού με τα οινοπνευματί μάτια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αργότερα, χρόνια μετά, που πέρασαν κοινότοπα, όπως κυλάει η άμμος ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα, ανακάλυψε (τυχαία πάλι) ότι δεν ήταν μόνο όμορφο το κοχύλι εκείνο. Ήταν και σπάνιο, ειδικά για να το βρεις στην αμμουδιά.

Είναι η κατασκευή ενός αρχαίου καλλιτέχνη, ενός οκτάποδου που λέγεται «Αργοναύτης της Μεσογείου», ενός είδους που υπάρχει 300 εκατομμύρια χρόνια, ενός ζωντανού απολιθώματος.

Argonauta argo είναι η επιστημονική του ονομασία, κι είναι δανεισμένο απ’ τον Ιάσονα και τους Αργοναύτες, όταν έψαχναν στην Κολχίδα για το δέρας -και βρήκαν τη Μήδεια.

Μόνο το θηλυκό του είδους φτιάχνει αυτό το ψευδόστρακο, στη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, για να προστατεύει τ’ αυγά του.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Έχω το κοχύλι του Αργοναύτη στη βιβλιοθήκη μου. Έχω και το κορίτσι με τα μπλε μάτια. Ή μπορεί να μ’ έχει αυτή.

Κι ίσως αυτή η ιστορία ν’ ακούγεται υπερβολικά γλυκανάλατη για τους σκεπτικιστές, πολύ ρομαντική για τους ορθολογιστές, κοινότοπη για τους στυλίστες της πρωτοπορίας.

Όμως αν ανησυχούσα γι’ αυτούς δεν θα είχα γράψει ποτέ μια πρόταση, έστω κοινότοπη, έστω γλυκανάλατη, έστω ρομαντική.

Δεν θα ΄χα βρει το κοχύλι μου ούτε το κορίτσι με τα μπλε μάτια, πιο μπλε απ’ το μπλε του Τόμας Γουλφ.

Έτσι κι αλλιώς, όπως θα ΄λεγε κι ο Μποντλέρ, αναγνώστη, αδελφέ μου, υποκριτή, (Hypocrite lecteur, mon semblable, mon frère!) η άμμος κι ο χρόνος κυλάει ανάμεσα απ’ τα δάκτυλα μας. Τόσο κοινότοπα για όλους.
Δεν μένει κάτι.

(Ίσως μόνο ο έρωτας. Αυτός είναι ακαταμάχητος, αγαπητέ Σαρλ Πιέρ.)


Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτισμός: Άλλο στη Λοζάνη κι άλλο στην Κοζάνη!

Στέλιος Ελληνιάδης


Τρεις μέρες σε ένα σπίτι αγροτών, στην Αργολίδα, τις μέρες που χιόνιζε, ήταν διαφωτιστικό. Περπατώντας πάνω στο φρέσκο χιόνι ανάμεσα στις πορτοκαλιές και τις λεμονιές, έβλεπα αποτυπωμένα στα δέντρα όλα αυτά που άκουγα στις συζητήσεις ανάμεσά τους. Η προσπάθεια που έκαναν τα φυτά να αντέξουν στην παγωνιά φαινόταν ανάγλυφα ακόμα και σε έναν αδαή που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε μεγαλούπολη χωρίς την καθημερινή βιωματική σχέση με τις ζωντανές δυνάμεις της φύσης. Ζαρωμένα και μαζεμένα τα καταπράσινα φύλλα για να μειώσουν τις εκτεθειμένες επιφάνειές τους και να διατηρήσουν τους χυμούς που αναπτύσσονται μέσα στους κατακίτρινους καρπούς. Αγωνία στον αγρότη για τη θερμοκρασία που δεν πρέπει πέσει κάτω από το μείον 4 μέχρι το πρωί. Κι όλη νύχτα, οι καλλιεργητές αυτών των πολύτιμων φρούτων με τις πιο θρεπτικές για τη ζωή ουσίες να παλεύουν με τεχνητά μέσα που δεν φτάνουν για να αντισταθμίσουν τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αλλά μπορούν ίσως να μετριάσουν κατά ένα βαθμό την ψύξη∙ με τις ανεμογεννήτριες από πάνω και τα ποτιστικά από κάτω στο φουλ, για να κερδίσουν χρόνο μέχρι να συννεφιάσει ή να βγάλει ήλιο, προτού ο παγετός τα κάψει όλα.

Εκείνες τις κρίσιμες ώρες, η ψυχή των δέντρων, το κυκλοφορικό και το νευρικό τους σύστημα, δέχονται τεράστιες πιέσεις, πονάει όλο τους το σώμα και δυσκολεύεται πολύ να αναπνεύσει. Ό,τι ζωοποιό έχει το δέντρο βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Αν είχαν στόμα τα δέντρα, θα αντιλαλούσε ο κάμπος από ένα αντάρτικο τραγούδι ή από ένα μακρόσυρτο μοιρολόι… Αγγίζοντας -ανήμπορος να βοηθήσεις τα βαρυφορτωμένα δέντρα- σου φαίνεται πολύ γήινη η πεποίθηση των ντόπιων ότι και τα φυτά έχουν αισθήσεις, ακόμα και νοημοσύνη. Και γιατί όχι και το χώμα που τα θρέφει και τα βουνά που τα προστατεύουν από τους βοριάδες. Και δεν μπορείς παρά να νιώσεις αλλιώς αυτούς τους ανθρώπους που είναι ένα μ’ αυτά τα δέντρα, που ξέρουν τα χούγια τους, που έχουν την έγνοια τους, που ζουν από τους καρπούς τους. Στις παγωνιές, τις πλημμύρες, τις ξηρασίες και τους καύσωνες καταλαβαίνεις καλύτερα το βίο των δέντρων και το μόχθο των ανθρώπων, για το πόσο αλληλένδετες είναι οι ζωές τους. Κι εκεί συνειδητοποιείς την αξία που έχει το δέσιμο με τη γη, ακόμα και για τους αστούς σαν και μένα που γεμίζουν μια σακούλα με πορτοκάλια στη λαϊκή αγορά χωρίς δεύτερη σκέψη για το που, πώς και από ποιους αυτή η ανάγκη μας ικανοποιείται τόσο εύκολα. Ούτε για τη σημασία που έχει η υπεράσπιση αυτού του σύνθετου κόσμου, όχι μόνο για τη διατροφή μας με υγιεινά προϊόντα που είναι πολύ σημαντική, αλλά και για τη διατήρηση της απαραίτητης για κάθε ζωή ισορροπίας στη φύση. Και κάτι επίσης πάρα πολύ σπουδαίο για την κοινωνία το οποίο, με την τροπή που έχει πάρει ο σύγχρονος πολιτισμός, υποβαθμίζεται και εγκαταλείπεται.

Ο πολιτισμός της υπαίθρου


Η αγροτική ζωή εμπεριέχει μία εμπειρία που έχει αποκτηθεί μέσα σε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Μια πολύ βαθιά κατανόηση, μία πολύπλοκη γνώση και άπειρες πρακτικές. Για τις ιδιότητες του εδάφους, το κλίμα, τα ζώα, τα δέντρα, τα επίγεια και υπόγεια νερά, τη διατροφή με την παραγωγή και τη συντήρηση, τα βότανα και τις θεραπείες, το χτίσιμο των σπιτιών, την οργάνωση των τοπικών κοινοτήτων, την άμυνα και την αντοχή τους στις κακοκαιρίες, τις ξηρασίες, τις πλημμύρες και τα ζιζάνια, την ανταλλαγή προϊόντων, την αλληλεγγύη, τα μεταβαλλόμενα χρώματα, τις άπειρες γεύσεις και τα φυσικά αρώματα, τους ξεχωριστούς ήχους, τις ντοπιολαλιές, τα τραγούδια και τους χορούς.

Με μεγάλη λύπη, απογοήτευση και ανησυχία άκουγα ότι οι νέοι δεν θέλουν να γίνουν αγρότες, παρ’ όλο που η τεχνολογία βοηθάει σήμερα να αποφεύγονται κάποιες εργασίες που ήταν πολύ βαριές. Η αβεβαιότητα, η φορολογία και οι εισφορές που αυξάνονται, οι όλο και πιο υψηλές τιμές των λιπασμάτων και των φυτοφαρμάκων, οι χαμηλές τιμές των προϊόντων που καθορίζονται από τις μεγάλες εμπορικές αλυσίδες, ο κατακλυσμός της αγοράς από προϊόντα των πολυεθνικών χωρίς προστασία της εθνικής παραγωγής, σε συνδυασμό με την αστυφιλία και, εσχάτως, τη μαζική μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό, συρρικνώνουν τον αγροτικό κόσμο ακόμα και κάτω από το όριο ασφαλείας.

Κι αυτό δεν μας καταδικάζει μόνο στο να διατρεφόμαστε από προϊόντα εισαγωγής, μεταλλαγμένα, κατεψυγμένα και θερμοκηπίου, αλλά -εξαφανίζοντας από το ζωτικό μας χώρο τον αγροτικό κόσμο- διαταράσσει άσχημα και επικίνδυνα την εσωτερική ισορροπία του τόπου και δημιουργεί μια τερατογένεση. Μια Ελλάδα, με την πιο όμορφη και παραγωγική φύση στον κόσμο, χωρίς αγρότες, χωρίς κατοικημένα χωριά, χωρίς διατροφική αυτάρκεια, χωρίς έναν ολόκληρο δικό της πολιτισμό με πάμπολλες ποικιλίες που διαμορφώθηκε μέσα σε χιλιάδες χρόνια. Η σοφία που απορρέει από τη φύση και η γνώση από την καλλιέργειά της χάνεται και χάνεται για πάντα. Κανένα γραπτό κείμενο και κανένα τεχνολογικό μέσο δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Και οι αγρότες που μεταλλάσσονται σε κάτοικους των πόλεων γίνονται κι αυτοί ξένοι στην ίδια τους τη χώρα, που μαζί με τους άλλους θα επισκέπτονται πλέον την ύπαιθρο χώρα, δηλαδή αυτό που αποκαλούμε Ελλάδα, σαν τουρίστες που κοιτούν τα τοπία.

Η αγροτική παραγωγή μπορεί να συνεχιστεί και χωρίς αρτιμελείς τοπικές κοινότητες. Με εργάτες από το Μπάνγκλαντες και με τηλεκατευθυνόμενα τρακτέρ όπως στις φάρμες της Αμερικής. Αλλά όλος αυτός ο πολιτισμός που εξαφανίζεται μαζί με τις κοινότητες, μεταμορφώνει την Ελλάδα σε κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι, σε κάτι πολύ άσχετο με τη μυθολογία της, την ιστορία της, τους αγώνες της και τις κουλτούρες της. Μειώνει το πολιτισμικό μας απόθεμα και φτωχαίνει την πολιτισμική μας σύσταση, άνευ των οποίων γινόμαστε κάποιοι άλλοι (κι ας μην το συνειδητοποιούμε). Κι αυτό σε συνδυασμό με την εξάλειψη της διατροφικής αυτάρκειας, περιορίζει πολύ ουσιαστικά και την εθνική μας κυριαρχία. Με πολίτες αποστερημένους από την πολιτισμική τους βάση, η δουλοπρέπεια βρίσκει πιο πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί. Γι’ αυτό, όσοι φοβούνται μόνο την αλλοίωση της γλώσσας ή την απώλεια εδαφών σαν κινδύνους για την ύπαρξή μας, δεν βλέπουν όλο το δάσος. Χάνοντας τον αγροτικό μας κόσμο χάνουμε κάτι εξίσου (αν όχι πιο) σημαντικό για την Ελλάδα. Γιατί, άλλο αγρότης στο Κουτσοπόδι κι άλλο εποχικός σερβιτόρος στη Μύκονο ή ξένος υπάλληλος στο Μόναχο!

Υ.Γ. Η Αριστερά που δεν πιάνει το βάθος τέτοιων ζητημάτων και δεν παλεύει με πάθος και όραμα γι’ αυτά, πώς θα εμποδίσει την καταστροφή και θα συνεισφέρει ικανοποιητικά για ένα κόσμο καλύτερο;

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

O Δεβελέκος υποδύεται τον «αγανακτισμένο γονέα» Περάματος! (Βίντεο)

Ελλάδα


«Ομολογούμε ότι μετά από ατελείωτες ώρες ξοδέματος στην δικογραφία της Χρυσής Αυγής δεν μας χρειάστηκαν ούτε δέκα δευτερόλεπτα για να αναγνωρίσουμε τη φωνή του Σωτήρη Δεβελέκου, μελους της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής, πυρηνάρχη Πειραιά και σωματοφύλακα του Μιχαλολιάκου», αναφέρει σε δημοσίευμα της η ιστοσελίδα jailgoldendawn.com (Για την Πολιτική Αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος).

Ο Σωτήρης Δεβελέκος σε ρόλο «αγανακτισμένου γονέα», που υπερασπίζεται τη …δραστηριότητα (τους τραμπουκισμούς) της Χρυσής Αυγής, στο Α’ Δημοτικό Σχολείο Νέου Ικονίου, στο Πέραμα, σήμερα, όπως περιγράφει η ιστοσελίδα jailgoldendawn.com. Οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής βρέθηκαν εκεί, διότι στο σχολείο θα φοιτήσουν προσφυγόπουλα.

Η ιστοσελίδα jailgoldendawn.com παρουσιάζει το βίντεο με τον «αγανακτισμένο γονέα», που πήρε τηλέφωνο «σε μεσημεριανές εκπομπές, όπως σ’ αυτήν της Τατιάνας Στεφανίδου. Εδώ και το βίντεο με κλήση του «κυρίου Κώστα Δημακάκη»»:


Παρακάτω παρουσιάζει ορισμένα άλλα βίντεο που ακούγεται ο Δεβελέκος. Ο λόγος στο jailgoldendawn.com:

«Εδώ μπορείτε να ακούσετε τον Δεβελέκο να υποδύεται πάλι τον “απλό ακροατή” μιλώντας με τον Αποστόλη της Ελληνοφρένειας:


Εδώ, για να έρθουμε στα πιο σοβαρά, μπορείτε να ακούσετε τον Δεβελέκο να μιλάει με τον Λαγό, με παρεμβάσεις Κασιδιάρη-Μιχαλολιάκου, για το αν θα πάει στη ΓΑΔΑ να αναγνωρίσει τον Ρουπακιά, την επομένη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα:


Εδώ ο Δεβελέκος με τον Λαγό μετά την επίθεση στο ΠΑΜΕ:


Και βέβαια υπάρχει το μοναδικό τηλεφώνημα Δεβελέκου-Λαγού για τα τεκταινόμενα μέσα στη Χρυσή Αυγή:


Και καλά, εντάξει: πρέπει να εφευρεθούν «αγανακτισμένοι γονείς» για να δικαιολογηθεί η εισβολή των τραμπούκων του Λαγού στο σχολείο στο Πέραμα.

Καλά ρε αθεόφοβοι χρυσαυγίτες: τον Δεβελέκο βάλατε να υποδυθεί τον “αγανακτισμένο γονέα”; Άνθρωπος δεν έχει μείνει στην οργάνωση Πειραιά»;

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αριστερό Αλτσχάιμερ…

Τεμπελχανάς, Γκαούρ


Κάναμε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά σε σπίτια καλών φίλων, σε διαφορετικές περιοχές, από τα Ιλίσια μέχρι το Καστρί, με πολλούς καλεσμένους. Ξεκινούσαμε με φαγητό και κρασί για να καταλήξουμε σε συζητήσεις για την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα. Η παλιά ομοιογένεια στις παρέες δεν υπάρχει πια. Από δέκα χωριά χωριάτες γίναμε. Οι παλιές διαφοροποιήσεις επαυξήθηκαν με τις νέες διασπάσεις και τους νέους προσανατολισμούς που εμφανίστηκαν ανάμεσα σε ανθρώπους προερχόμενους από την Αριστερά. Και δεν είναι μόνο ότι η Αριστερά μετά τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Έχουν συμβάλλει σ’ αυτή την αποσύνθεση και παλιοί μας σύντροφοι που μέσα στα χρόνια απομακρύνθηκαν τόσο πολύ από την Αριστερά που μόλις άρχισε η χώρα να στριμώχνεται για τα καλά, αυτοί ήταν έτοιμοι να προσχωρήσουν όχι στον διευρυμένο ΣΥΡΙΖΑ, που λίγο ως πολύ χώραγε τους πάντες, αλλά στο Ποτάμι και τη ΔΗΜΑΡ! Όχι οργανωτικά∙ περισσότερο σαν ένα χώρο διαφοροποίησης από την Αριστερά και τη Δεξιά με πιο έντονο και σαφή τον ευρωπαϊσμό και μια αντίληψη για το τέλος των ιδεολογιών και των οραμάτων. Φιλοευρωπαϊστές, παλιάς και νέας κοπής, που ανακουφίστηκαν από την κατάπτωση του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο κι αν αυτό δεν είναι τόσο καινούργιο, ξαφνιάζει η έκταση της προσαρμογής τους. Και μάλιστα, σήμερα, που ο ευρωπαϊσμός είναι σε μεγάλη κρίση, σε παρακμή όπως λένε όλο και περισσότεροι πολίτες της Ευρώπης από ένα πολύ ευρύ φάσμα πολιτικών θέσεων. Γιατί ο ευρωπαϊσμός αμφισβητείται όχι μόνο από τους κλασικούς αντιευρωπαϊστές, την κατερχόμενη κομμουνιστογενή Αριστερά και την ανερχόμενη εθνικιστική Δεξιά, αλλά και από ένα αυξανόμενο ρεύμα που δεν έχει ορισμένο πολιτικό χρωματισμό ούτε σαφή ταξική οριοθέτηση. Ρεύμα που είναι πολύ ισχυρότερο κατά βάθος, καθώς ένα μεγάλο τμήμα του, ίσως το μεγαλύτερο, δεν εκδηλώνεται με ένα συμπαγή και εμφανή τρόπο παρά μόνο περιστασιακά, π.χ. στα δημοψηφίσματα που ήδη βρίσκονται υπό διωγμό ακριβώς γιατί εκφράζουν αυτό το ρεύμα πιο εμφαντικά και –γιατί όχι;- πιο δημοκρατικά. Γι’ αυτό, με τα στοιχεία αυτής της παρακμής τόσο γνωστά και προφανή, είναι ακόμα πιο αξιοπερίεργος –και αξιοθρήνητος- αυτός ο όψιμος φιλοευρωπαϊσμός ιδίως των προερχομένων από την κομμουνιστική Αριστερά, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι σύντροφοι που συναντούμε στις γιορτινές μας μαζώξεις.

Ένας φιλοευρωπαϊσμός που στην εξέλιξη ενός ζωντανού διαλόγου εκπλήσσει με τα στοιχεία που τον συνθέτουν, τα οποία δείχνουν μια πολύ βαθιά μεταστροφή στους φορείς αυτών των αντιλήψεων. Που κάνουν κριτική στον υποταγμένο κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν είναι ακόμα πιο δοτικός στην Ευρώπη που επιβάλλει στη χώρα τα μνημόνια. Που θεωρούν ότι υπαίτια για την κρίση είναι η κοινωνία, ο ελληνικός λαός, οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, ότι οι πολίτες αδίκως και υπερμέτρως βελτίωσαν τα οικονομικά τους, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά περί τεμπέληδων, απατεώνων, καταχραστών, κλεφτών κ.λπ. Ότι, αντιθέτως, οι Ευρωπαίοι ήταν πολύ γενναιόδωροι, δεν είναι εχθροί, αλλά ευεργέτες, γι’ αυτό δικαίως θυμώνουν οι Τσέχοι, οι Σλοβάκοι και οι υπόλοιποι με τους Έλληνες.

Κι όταν ρωτάς, με μεγάλη απογοήτευση και συγκρατημένη αγανάχτηση, αν το ίδιο ένοχοι, κλέφτες, τεμπέληδες κ.λπ., είναι οι πολίτες για την κατάντια στην Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ισλανδία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία, σε όλες σχεδόν τις χώρες με την εκδηλωμένη δυσαρέσκεια πλειοψηφικών τμημάτων της κοινωνίας γι’ αυτή την Ευρώπη, στη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία, την Πολωνία, τη Λετονία κ.λπ., απάντηση δεν παίρνεις. Όπως δεν παίρνεις απάντηση όταν ρωτάς για τη συμμετοχή των ευρωπαϊκών δυνάμεων στην καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας, της Λιβύης, της Συρίας, του Ιράκ και του Αφγανιστάν και για τα τεράστια μεταναστευτικά κύματα, με τα τραγικά επακόλουθα, που προξενούν οι τυχοδιωκτικοί πόλεμοί τους. Για την αφωνία τους για όσα συμβαίνουν στην Υεμένη, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και το Μπαχρέιν. Για όσα κάνουν στο Σουδάν, τη Σομαλία, το Μάλι, το Τσαντ, τη Σιέρα Λεόνε, το Νίγηρα, το Κονγκό, αλλά και στην Ουκρανία. Και βέβαια, αλλάζουν συζήτηση όταν τους λες για τα σκάνδαλα με τις δωροδοκίες και απάτες των ευρωπαϊκών κολοσσών όπως οι Siemens, Volkswagen, Novartis, HDW και Ferostahl για τα υποβρύχια ή τα τανκς Leopard και τόσα άλλα ξεσκεπασμένα και αξεσκέπαστα των τιμίων και εργατικών εταίρων μας. Είναι, λοιπόν, made in Greece η μεγάλη –και διδακτική- διαφθορά ή εισαγόμενη;

Και φτάνει πια η κουβέντα σε αδιέξοδο, αφού οι παλιοί μας σύντροφοι και συναγωνιστές έχουν λησμονήσει τις ταξικές διακρίσεις, δεν συνεκτιμούν ότι υπάρχει αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμός, ούτε τους χαλάει ο καπιταλισμός στην πιο επιθετική μορφή του που καταπίνει αμάσητες τις κοινωνίες. Αφού για όλα τα δεινά του κόσμου φταίνε τα θύματα και όχι οι θύτες. Εκεί φτάσαμε…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Υπάρχει τέτοια χώρα;

Νίκος Μπογιόπουλος


Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών της το 23% του προϋπολογισμού της και το 9% του ΑΕΠ της σε τρέχουσες τιμές, ώστε να εξασφαλίζεται

  • η λειτουργία 9.433 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,
  • η δημόσια και δωρεάν παροχή εκπαίδευσης σε 1.771.800 μαθητές και σε 140.600 παιδιά στα νηπιαγωγεία της χώρας
  • καθώς και  η δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε 145.770 φοιτητές;   

Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού της και το 11% του ΑΕΠ της ώστε να εξασφαλίζει στον πληθυσμό της, δημόσια και δωρεάν

  • 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας,
  • 151 νοσοκομεία,
  • 451 πολυϊατρεία,
  • 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών,
  • 110 οδοντιατρικές κλινικές,
  • 147 οίκους ευγηρίας,
  • 265 κέντρα ηλικιωμένων
  • 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας.
  • 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες,
  • 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις
  • και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις;

Υπάρχει χώρα που να παρέχει στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού της ώστε να λειτουργούν και να προσφέρονται στον λαό της

  • 276 κινηματογράφοι,
  • 285 μουσεία,
  • 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες,
  • 392 βιβλιοθήκες,
  • 343 πολιτιστικά κέντρα,
  • 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής,
  • 130 γκαλερί,
  • 5.134 αθλητικές εγκαταστάσεις με 4.591.000 αθλούμενους;

Υπάρχει χώρα που να παρέχει πάνω από το 16% του προϋπολογισμού της στον τομέα της κοινωνικής της ασφάλισης, ώστε να εξασφαλίζει

  • καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 συνταξιούχους όλων των κατηγοριών (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου) συμπεριλαμβανομένων των παροχών μητρότητας;

Εν κατακλείδι: Στον πλανήτη Γη, εδώ όπου 8 «Κροίσοι» διαθέτουν – σύμφωνα με τα στοιχεία της «Oxfam» - περιουσία η οποία ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!), δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης, υπάρχει χώρα που ζει… στον κόσμο της και παρέχει το 72% του προϋπολογισμού της για να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες του πληθυσμού της;

Υπάρχει. Και λέγεται «Κούβα».

Πριν από λίγες μέρες συγκλήθηκε η κουβανική Εθνοσυνέλευση η οποία ενέκρινε τον νόμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2017 με τον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες που συνδέονται με την ποιότητα ζωής του πληθυσμού και τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης.

Ποιο είναι το ερώτημα, λοιπόν, που μας απευθύνει κάθε επιφανής εκπρόσωπος της δημοκρατίας που τελεί υπό την εποπτεία του ΣΕΒ, του Σόιμπλε, της τρόικας και που αφηνίασε με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο; Αν «θέλουμε να γίνουμε Κούβα», είπατε;

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Λαγός των ναζιστών

Ελλάδα


O ναζιστής βουλευτής, Γιάννης Λαγός, που μαζί με ομάδα χρυσαυγιτών τραμπούκιζαν σήμερα σε σχολείο στο Πέραμα, επειδή θα φοιτήσουν προσφυγόπουλα, έχει κι άλλες «δραστηριότητες» (ως ναζιστής πάντα). Ας θυμηθούμε μόνο ορισμένες από αυτές. Είναι αποκαλυπτικές όχι μόνο για το Λαγό, αλλά για το σύνολο της Χρυσής Αυγής. Ο Λαγός είναι ένας από αυτούς. Ένας από τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

«Τους μακελέψαμε»

Μηνύματα που αντάλλαξαν Λαγός – Δεβελέγκος το βράδυ της επίθεσης στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, όπως τα αποκάλυψε η Εφημερίδα των Συντακτών. Δείτε τους διαλόγους όπως τους αποκάλυψε η εφημερίδα. Ολόκληρο το ρεπορτάζ του Γιάννη Μπασκάκη ΕΔΩ.


Κι εδώ ο Λαγός

Βίντεο με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής να τάζουν υποστήριξη ενάντια στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ. Ο Λαγός, «φυσικά, εκεί.


Ηχητικό ντοκουμέντο που είχε φέρει στο φως της δημοσιότητας η Εφημερίδα των Συντακτών, για τη δολοφονική επίθεση των φασιστών στα μέλη του ΠΑΜΕ.

Μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ.

Όπως είχε αποκαλυφθεί αυτός που περιγράφει τα «κατορθώματα» των φασιστών είναι ο Γ. Λαγός.

Έτσι κλείνουν τις δουλειές με εφοπλιστές

Ένα άλλο αποκαλυπτικό βίντεο. Ο Γιάννης Λαγός, λέει ξεκάθαρα πως η Χρυσή Αυγή έχει άμεση σχέση με εφοπλιστικά συμφέροντα: «Μας έχουν ζητήσει συνάντηση κάτω, άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να φέρουνε πλοία, είναι τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, θα κάνουμε συνάντηση μαζί τους πιθανόν και μέσα στην εβδομάδα, Nα καταφέρουμε να ξεκινήσει η δουλειά». Το βίντεο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα jailgoldendawn.com («Για την πολιτική αγωγή του αντιφασιστικού κινήματος»).

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του jailgoldendawn.com το βίντεο είναι από τις 7 Ιουλίου 2015. Όπως παρακολουθήσατε ο φασίστας Λαγός επαναλαμβάνει τη δήλωση περί «λακέδων του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ που θα εξαφανιστούν από το λιμάνι».

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Φεμινιστικό σινεμά / Ταινία 3: «Γυναίκες χωρίς άντρες» | Παρασκευή 20 Ιανουαρίου, 8:00 μ.μ


Πολιτική-Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής

εγκαινιάζει τη λειτουργία της για το 2017

με τη συνέχεια του κινηματογραφικού αφιερώματος στο

Φεμινιστικό σινεμά


***
Παρασκευή 20 Ιανουαρίου, 8:00 μ.μ.

προβολή της τρίτης ταινίας του αφιερώματος:


Γυναίκες χωρίς άντρες

Σιρίν Νεσάτ, 2009


Ιράν, καλοκαίρι 1953, ταραγμές μέρες. Τέσσερις γυναίκες προσπαθούν να ξεφύγουν· από τους πραξικοπηματίες, τον αυταρχικό σύζυγο, τον συντηρητικό αδερφό, την πορνεία. Τέσσερις γυναίκες προσπαθούν να χαράξουν τον δικό τους δρόμο προς την απελευθέρωση. Τέσσερις δρόμοι που συναντιούνται σε έναν μαγευτικό περσικό κήπο, έξω από τον χωροχρόνο της ζωής τους. Η πραγματικότητα όμως εισβάλλει ορμητικά, και τα περιθώρια στενεύουν για τις ηρωίδες όταν η CIA οργανώνει το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανατρέπει τον πρωθυπουργό και ξαναφέρνει στην εξουσία τον σάχη. Μια από τις πιο κομβικές στιγμές για την ιστορία του Ιράν, μέσα από την υπερεαλιστική και ταυτόχρονα μοναδικά ρεαλιστική ματιά της Σιρίν Νεσάτ. Ένα πολιτικό κείμενο και ταυτόχρονα ένα ποίημα, η ταινία είναι η φωνή ενός λαού που αγωνίζεται, ακόμα περισσότερο η κραυγή των γυναικών του αραβικού κόσμου. Η σκηνοθέτρια, με την πρώτη κινηματογραφική της απόπειρα, καταφέρνει να μας θυμίσει ότι ο αγώνας για τη ζωή και την ελευθερία βρίσκει πάντοτε τρόπο, απροσδόκητα, ακριβώς τη στιγμή που μοιάζει να έχει χαθεί κάθε ελπίδα· και ακόμα κι όταν χάνει, είναι και πάλι θριαμβευτής.

Παρουσίαση: Στάλη Συμεών


Μοιραστείτε το άρθρο
Δείτε εδώ την αναλυτική παρουσίαση του αφιερώματος
Δείτε εδώ την εκδήλωση στο facebook


Σας περιμένουμε!


Πολιτική – Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής
Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, Αθήνα


f: /EktosGrammis
t: @ektos_grammis


Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Μη μιλάτε στον οδηγό

Γελωτοποιός


«Αν δεν ήμουν ηθοποιός, θα ήμουν τρελός. Ή δολοφόνος.»
Ρόμπερτ Ντε Νίρο

«Δεν είμαι ο εξυπνότερος άνθρωπος στο δωμάτιο. Αλλά ίσως να είμαι ο πιο παθιασμένος».
Κωνσταντίνος Δασκαλάκης

«You’ll have time to rest when you’re dead.»
Ρόμπερτ Ντε Νίρο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γεννιούνται. Υπάρχουν κι άλλοι που γίνονται.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που μοιάζει να είναι ευλογημένοι. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν ιδιαίτερα, έχουν το χάρισμα να είναι σπουδαίοι σ’ αυτό που κάνουν.

Ένας απ’ αυτούς ήταν σίγουρα ο Μάρλον Μπράντο. Με έξι μήνες στη σχολή της Στέλλας Άντλερ, βγήκε στο Μπρόντγουεϊ, έπαιξε τον Κοβάλσκι, και κανείς δεν μπόρεσε να τον ξεπεράσει -ποτέ. Άλλωστε η δασκάλα του το ‘χε πει: «Ο Μάρλον ποτέ δεν χρειάστηκε να μάθει να παίζει. Ήξερε. Απ’ την αρχή ήταν ηθοποιός. Τίποτα ανθρώπινο δεν του ήταν ξένο. Είχε την δυνατότητα να παίξει οποιονδήποτε ρόλο.» (δες παλιότερο κείμενο «Μάρλον Μπράντο: Σύντομη βιογραφία ενός θεού» http://sanejoker.info/2015/02/marlon-brando.html)

Όμως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που δεν γεννιούνται τόσο όμορφοι, ούτε τόσο λαμπεροί. Μάλλον ούτε τόσο μεγαλοφυείς. Όμως πιστεύουν σ’ αυτό που κάνουν, τα δίνουν όλα μέχρι τρέλας, και τελικά γίνονται καλύτεροι απ’ όσο θα μπορούσαν να ελπίζουν.

Και συμβαίνει, να ταυτιζόμαστε περισσότερο μ’ αυτούς, που μοιάζουν λιγάκι σαν κι εμάς, παρά με τους άλλους του εκ γενετής σπουδαίους.

Ποιος δεν έχει σταθεί μια φορά στον καθρέφτη, να κοιτάξει άγρια, τρελά και να πει «You talkin’ to me?»


Αυτή η σκηνή (αυτοσχεδιασμού) είναι μία απ’ τις μνημειώδεις του κινηματογράφου. Όμως για να καταφέρει αυτή την ερμηνεία ο Ντε Νίρο χρειάστηκε να κουραστεί λίγο περισσότερο απ’ τον Μπράντο.

~~

Ο Ντε Νίρο ήταν γιος δεύτερης γενιάς μεταναστών. Απ’ τη μια μεριά Ιταλικό αίμα, απ’ την άλλη Ιρλανδέζικο, Γερμανικό, Ολλανδικό, Αγγλικό, Γαλλικό, λες και είναι η ενσάρκωση της ποικιλότητας των ΗΠΑ . Μεγάλωσε στη «Μικρή Ιταλία» της Νέας Υόρκης, στους ίδιους κακόφημους δρόμους με τον Σκορτσέζε -και γνωρίζονταν από παιδιά.

Πέρασε ατελείωτες ώρες στις σκοτεινές αίθουσες του Lower East Side, παρακολουθώντας κάθε ταινία που παιζόταν. Στα δεκάξι το πήρε απόφαση: Παράτησε το σχολείο για να γίνει ηθοποιός.

Βρέθηκε στο Actor Studio, τη σχολή απ’ όπου πέρασαν οι Μπράντο, Τζέιμς Ντιν, Ντάστιν Χόφμαν, Μέριλ Στριπ, Αλ Πατσίνο κα.

Μια συμφοιτήτρια του, η Shelley Winters, είχε πει: «Εκ πρώτη όψεως ο Ρόμπερτ δεν δείχνει τίποτα ιδιαίτερο. Αν όμως τον προσέξεις καλύτερα θα καταλάβεις».

Ο Ντε Νίρο έπρεπε να δουλέψει πολύ, πριν να πει γι’ αυτόν η Μέριλ Στριπ: «Στο παίξιμο του, δεν είναι δυνατό να κάνει ούτε ένα τόσο δα βήμα λάθος!» Κι όταν ακούς κάτι τέτοιο απ’ τη σημαντικότερη εν ζωή Αμερικανίδα ηθοποιό, μάλλον πρέπει να το δεχτείς ως είναι.

~~

Ο ηθοποιός Ντε Νίρο ξεκινάει στο σανίδι, σε off-Broadway παραστάσεις. Δεν συναρπάζει, όπως έκανε ο 23χρονος Μπράντο. Παίζει στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Για μία απ’ τις πρώτες του ταινίες, το «Wedding Party» του Brian De Palma, η αμοιβή του είναι μόλις 50 δολάρια.

Συνεχίζει να είναι ένας-ακόμα-ηθοποιός, μέχρι που ο Σκορτσέζε του προτείνει να παίξει στους Κακόφημους Δρόμους, δίπλα στον Χάρβεϋ Καϊτέλ. Υποδυόμενος τον Johnny Boy, ο Ντε Νίρο τραβάει την προσοχή.

Τότε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα του αναθέτει το ακατόρθωτο: Να υποδυθεί τον Βίτο Κορλεόνε σε νεαρή ηλικία, στο δεύτερο μέρος του Godfather.

Πώς θα μπορούσε ο Ντε Νίρο να παίξει τη συνέχεια του ρόλου, όταν ο προκάτοχος της περσόνας ήταν ο μέγιστος Μπράντο; Καταλαβαίνει ότι θα πρέπει να δουλέψει πολύ περισσότερο από ‘κείνον.

Περνάει πολλές βδομάδες, βλέποντας ξανά και ξανά την πρώτη ταινία, παρατηρώντας και την τελευταία λεπτομέρεια στον τρόπο ερμηνείας του Μπράντο. Έπειτα πηγαίνει στη Σικελία, για ν’ ανακαλύψει από κοντά τις ρίζες της Μαφίας. Το παράξενο είναι ότι η καταγωγή του ήταν απ’ τις Συρακούσες της Σικελίας, οπότε ο Ρόμπερτ κάνει ένα ταξίδι στις δικές του ρίζες.

Μαθαίνει να μιλάει ιταλικά με σισιλιάνικη προφορά. Τα καταφέρνει τόσο καλά, που σε συνδυασμό με την ιταλοπρεπή φάτσα, πολλοί τον νομίζουν για ντόπιο.

Ο Ντε Νίρο παίρνει το πρώτο του όσκαρ, όμως αυτή είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης πορείας.

~~

Το 1976 ο Σκορτσέζε συναντιέται ξανά με τον Ντε Νίρο, για το φιλμ που έκανε πασίγνωστους τους δύο συντελεστές -και την έφηβη Τζούντι Φόστερ, το Taxi Driver.

Για να μπει στο ρόλο ο Ντε Νίρο νοικιάζει ένα ταξί και για δυο βδομάδες δουλεύει στους δρόμους του Μανχάταν, του Μπρονξ, του Κουίνς. Γνωρίζει από κοντά τους περιθωριακούς τύπους της Νέας Υόρκης, νταβατζήδες, πόρνες, ναρκομανείς.

Μόνο μια γυναίκα τον αναγνώρισε (ας μη ξεχνάμε ότι είχε κερδίσει ένα όσκαρ) και του είπε, παρηγορητικά: «Μα εσείς δεν είστε ηθοποιός; Πρέπει να ‘ναι πολύ δύσκολο να κάνετε κι αυτή τη δουλειά».

Η ερμηνεία του στον Ταξιτζή είναι αδιαμφισβήτητα ανεπανάληπτη. «Αυτή είναι η πραγματική ερμηνεία. Ενσαρκώνει τόσο καλά τους ρόλους που υποδύεται, που νομίζεις ότι ο ήρωας και ο ηθοποιός είναι το ίδιο πρόσωπο!»

Για κάποιον άλλο ηθοποιό αυτή θα μπορούσε να είναι η κορυφαία του στιγμή, όμως ο Ντε Νίρο είχε πολλά να κάνει ακόμα.

~~

Ακολουθεί η σάγκα «1900» του Μπερτολούτσι, μια ταινία «ποταμός», με διάρκεια πάνω από πέντε ώρες, όπου ο Ντε Νίρο υποδύεται τον πλούσιο γαιοκτήμονα.

Στην επόμενη ταινία, «Ο τελευταίος μεγιστάνας», παίζει με τον Τόνι Κέρτις και τον Τζακ Νίκολσον. Ο πρώτος, εντυπωσιασμένος με την ερμηνεία του Ντε Νίρο αναφωνεί: «Αυτός ο άνθρωπος, είναι σκέτος δυναμίτης!» Κι ο Τζακ Νίκολσον μόνο φώναζε: «Μα για κοιτάξτε τον!»

Έπειτα ο Ντε Νίρο μαθαίνει να παίζει σαξόφωνο, για το New York New York. Ο εκπαιδευτής του κόντεψε να χωρίσει με τη γυναίκα του εκείνη την περίοδο, αφού ο ηθοποιός βρισκόταν συνέχεια στο σπίτι του, για να μάθει κάτι ακόμα για το σαξόφωνο. Η συμπρωταγωνίστρια του, Λάιζα Μινέλι, λέει ότι ο Ντε Νίρο είχε μάθει να παίζει σαν επαγγελματίας.

Έπειτα ο Τσιμίνο του δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του «Ελαφοκυνηγός».

Ο Ντε Νίρο επισκέπτεται εργοστάσια σιδήρου στην ενδοχώρα των ΗΠΑ και πιάνει κουβέντα με τους εργάτες. Βγαίνει μαζί τους έξω μετά τη βάρδια, μοιράζεται τα ποτά τους, μαθαίνει τον τρόπο που ζουν, που σκέφτονται, τον τρόπο ομιλίας.

Και στην ερμηνεία του καταφέρνει να γίνει αυτός ο Μάικλ, ο απλοϊκός εργάτης που πολεμάει -για ποιο σκοπό;- στο Βιετνάμ. Η σκηνή της ρώσικης ρουλέτας με τον Κρίστοφερ Γουόκεν είναι επίσης μία απ’ τις αξέχαστες του αμερικανικού κινηματογράφου (αν παραβλέψουμε την οπτική του σκηνοθέτη, όπου οι Βιετκόγκ παρουσιάζονται ως βάρβαροι, σε αντίθεση με τους καλούς Αμερικάνους).


Και πάνω που νομίζεις ότι δεν μπορεί να έχει κάτι άλλο να δώσει ο Ντε Νίρο συνεργάζεται ξανά με τον Σκορτσέζε, στο Οργισμένο Είδωλο (Raging Bull), στο ρόλο του πυγμάχου Jake La Motta.

Για ενάμιση χρόνο προπονείται σκληρά, για να γίνει αληθινός πυγμάχος. Τα κατάφερε τόσο καλά, που ο ίδιος ο Λα Μότα είχε πει ότι ο Ντε Νίρο ήταν εκείνη την εποχή ένας απ’ τους καλύτερους πυγμάχους βαρέων βαρών του κόσμου.

Η σκηνή του αγώνα διαρκεί στο φίλμ δεκαπέντε λεπτά, αλλά τη γύριζαν, με τον εξίσου τελειομανή Σκορτσέζε, εννιά μήνες (!)

Στο δεύτερο μέρος της ταινίας ο Ντε Νίρο πρέπει να υποδυθεί τον παρηκμασμένο Λα Μότα. Για να το κάνει αυτό, χωρίς οπτικά εφέ, ξεκινάει να τρώει ακατάπαυστα.

Παίρνει 30 κιλά και κυριολεκτικά παραμορφώνεται. Έτσι κερδίζει το δεύτερο όσκαρ, λέγοντας στον αδελφό του «you fucked my wife».


~~

Και συνεχίζει. Εμφανίζεται στο αποτυχημένο εμπορικά «Κάποτε στην Αμερική», του Σέρτζιο Λεόνε. Παίζει έναν υδραυλικό στο «Μπραζίλ» κι αρρωσταίνει παίζοντας ένα ιεραπόστολο στο «The Mission». Ως Αλ Καπόνε κάνει τον μεγαλύτερο εισπρακτικό του θρίαμβο, στους «Αδιάφθορους». Κι αφού γίνεται ο Λούσιφερ στο «Angel Heart» του Άλαν Πάρκερ, αναλαμβάνει να κάνει τον ψυχοπαθή δολοφόνο στο «Ακρωτήρι του Φόβου».

Είναι πλέον πενήντα χρονών, αλλά θυμάται τις εποχές του Λα Μότα, και γυμνάζεται περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Κάνει αληθινά τατουάζ (με φυτική βαφή που θα χρειαστεί αρκετό καιρό για να χαθεί). Πηγαίνει σε οδοντίατρο για να του καταστρέψει τα αληθινά του δόντια -και θ’ αργήσει να τα ξαναφτιάξει. Τελικά καταφέρνει να γίνει ένα άτομο που δεν θα ‘θελες να σε ‘χει βάλει στο μάτι.


Τα επόμενα είκοσι χρόνια γυρίζει τρεις και τέσσερις ταινίες κάθε χρόνο, αφιερώνοντας πολύ χρόνο σε κωμωδίες και ταινίες που έρχονται σε αντίθεση με τον μύθο που είχε δημιουργήσει ως το ενενήντα.

Κάποιοι λένε ότι το κάνει για το χρήμα, κάποιοι λένε ότι κουράστηκε, ο ίδιος υποστηρίζει ότι θέλει να δοκιμαστεί και σε διαφορετικές περσόνες, σε διαφορετικά είδη.

~~

Πάντα κρατάει την προσωπική του ζωή μακριά απ’ τη δημοσιότητα, κι αποφεύγει τις φασαρίες -με εξαίρεση την εποχή που πέθανε ο κολλητός του φίλος Τζον Μπελούσι (Blues Brothers etc) από υπερβολική δόση, κι ο Ντε Νίρο διέλυσε ένα ιταλικό ξενοδοχείο.

Και μόνo για τη χάρη του Ντόναλντ Τραμπ βγήκε να κάνει «πολιτική» δήλωση.


~~

Ο Ντε Νίρο τον Αύγουστο του ’17 θα γίνει εβδομήντα τεσσάρων χρονών. Όταν τον βλέπεις σε φωτογραφίες δεν σου φαίνεται διαφορετικός από κάθε συνταξιούχο με προβλήματα προστάτη.

Όμως αυτό ακριβώς είναι το παράδοξο (το προτέρημα λένε οι κριτικοί) με τον Ντε Νίρο. «Εκ πρώτη όψεως ο Ρόμπερτ δεν δείχνει τίποτα ιδιαίτερο. Αν όμως τον προσέξεις καλύτερα θα καταλάβεις».

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υλικό άντλησα απ’ το «Ρόμπερτ Ντε Νίρο», εκδόσεις ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, και λίγα απ’ το IMDb

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα

Γιάννης Μπρούζος


Έχω αυτό το κουσούρι να ξεκινάω πάντα με κάποια προσωπικά βιώματα. Θα σας διηγηθώ λοιπόν την πρώτη “συνάντησή” μου με τον Στίβεν Χόκινγκ που κλείνει αύριο τα 75.

Ήμουν γύρω στα 16 και έπαιρνα το λεωφορείο κάθε Τετάρτη και Παρασκευή και ταξίδευα την παραλία μέχρι τα Εξάρχεια όπου ήταν το ωδείο που έκανα μαθήματα πιάνου. Τότε δεν είχαμε smartphones και εγώ προσωπικά ποτέ δεν συμπαθούσα τα mp3s οπότε έβγαζα την σχεδόν μονόωρη διαδρομή με βιβλία.

Τότε διάβαζα δύο συγκεκριμένα: τον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι, και το “Χρονικό του Χρόνου” του Χόκινγκ. Ξέρετε με συνέπαιρνε πάντα και η λογοτεχνία και ο συναισθηματικός και κοινωνικός κόσμος αλλά και το απέραντο σύμπαν και οι φυσικοί νόμοι. Τότε -όπως αναγκάζονται και τώρα τα παιδιά άλλωστε- έπρεπε να διαλέξω και “κατεύθυνση” σαν μαθητής λυκείου θεωρητική ή θετική. Και αυτά τα δύο βιβλία ήταν το βαρόμετρό μου.

Δεν ξέρω πως αλλά στην εφηβική μου ψυχή, ίσως με αρκετή δόση “ηλιθιότητας” και “αφέλειας” με οποιαδήποτε έννοια ντοστογιεφσκική ή μη, κέρδισε ο Στίβεν και η φυσική. Δεν το ξέρει προφανώς ο ίδιος αλλά είμαι ένας από τους πολλούς που μαγεύτηκαν από το συγκλονιστικό αυτό βιβλίο το μόνο με επιστημονικό περιεχόμενο που στέκει δίπλα στα πιο κλασικά όλων των εποχών, δίπλα στη Βίβλο και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, δίπλα στο Φύλακα της Σίκαλης, το Σφαγείο νο 5 και τον Μεγάλο Γκάτσμπυ. Δεν το ξέρει προφανώς ο ίδιος αλλά 10 και κάτι χρόνια αφού διάβασα το βιβλίο του υποστήριξα το διδακτορικό μου στη φυσική γιατί απλά δεν μπορούσα να μην συνεχίσω να αναρωτιέμαι σχεδόν για τα ίδια πράγματα που μου άναψε την περιέργεια τότε στα 16 μου.

Οφείλω λοιπόν στον Στίβεν Χόκινγκ, σε αυτό το τεράστιο μυαλό καθηλωμένο σε μια αναπηρική καρέκλα, που επικοινωνεί μαζί μας μόνο μέσω μηχανικής υποστήριξης, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ας ήταν αυτό το ταξίδι στην επιστήμη γεμάτο δυσκολίες και απογοητεύσεις αλλά και μικρές αλλά σημαντικές εκλάμψεις έμπνευσης και χαράς.

Εξάλλου αν με δίδαξε κάτι ο Στίβεν Χόκινγκ, δεν είναι ότι πάντα θα κάνουμε τις σωστές υποθέσεις, ή θα πηγαίνουν όλα πρίμα και προς τα μπρος. Αντίθετα παρά τις τεράστιες επιτυχίες του στην αστροφυσική, στις μαύρες τρύπες, στην ακτινοβολία που διαφεύγει από μέσα τους και πήρε το όνομά του, αλλά και στη σύνδεση με την κβαντική φυσική και τα παράλληλα σύμπαντα, ο Στίβεν έκανε και αρκετά λάθη. Έχασε μερικά μεγάλα στοιχήματα-προβλέψεις -η τελευταία ήταν ότι δεν θα βρεθεί το σωματίδιο Higgs- είχε όμως το θάρρος της γνώμης του, και επίσης το ακόμα μεγαλύτερο θάρρος να παραδεχτεί το λάθος του- και να προτείνει τον Peter Higgs για το βραβείο Νόμπελ.

Συναντηθήκαμε με τον Στίβεν Χόκινγκ και όταν χαρακτήριζε τον πόλεμο στο Ιράκ “έγκλημα πολέμου” ή όταν μποϊκοτάρισε συνέδριο στο Ισραήλ λόγω του παλαιστινιακού. Και άλλες φορές δεν συναντηθήκαμε ή και διαφωνήσαμε.

Η τελευταία μας συνάντηση ήταν η ταινία που βγήκε πρόσφατα όπου τον υποδύθηκε ο πραγματικά εξαιρετικός Eddie Redmayne, που τιμήθηκε πολλάκις για την ερμηνεία του. Εκεί είχα την ευκαιρία να μάθω περισσότερα για την ζωή και το έργο του, και την συστήνω ανεπιφύλακτα.

Δεν σας κρύβω ότι μετά από την ταινία, άρχισα δειλά να ξαναπιάνω εκείνο το σκονισμένο αντίτυπο του Χρονικού που ο δεκαεξάχρονος εαυτός μου είχε γεμίσει με σημειώσεις, ερωτηματικά και πολλά θαυμαστικά! Και το διαβάζω τις νύχτες έτσι κρυφά και λίγο λίγο όπως διαβάζουν το Ευαγγέλιο οι Χριστιανοί.

Και αν νομίζετε ότι σας μίλησα περισσότερο για μένα παρά για τον Στίβεν, συγχωρέστε με. Είναι γιατί πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να μιλήσεις για κάποιον τόσο μεγάλο, είναι να μιλήσεις για το πόσο σε μεταμόρφωσε η συνάντηση μαζί του. Είναι ο μόνος τρόπος να εκφράσεις την αγάπη σου, και να πεις απλά ότι αξίζει να τον συναντήσουν κι άλλοι πολλοί.

Γιατί εκφράζοντας την άποψη του για το δικαίωμα στην ευθανασία -ένας άνθρωπος τόσο χτυπημένος από ασθένεια όσο αυτός- προφανώς και το δέχεται. Αλλά το θεωρεί λάθος απόφαση καθώς “όσο άσχημη και να μοιάζει η ζωή πάντα μπορείς να κάνεις κάτι και να πετύχεις σε αυτό. Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα.”

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 6.1.2017

Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου